Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Janke met Stefan en hun zoontje Ruy
Lezerscolumn

3 Jaar na de vergismoord: De dag waarop
ik jou voor het laatst kuste

V

Vandaag, 13 juli, is het precies drie jaar geleden dat Stefan Eggermont, de man van Janke Verhagen, om het leven kwam door een vergismoord. Ze mist de vader van haar zoontje nog iedere dag en schreef een ontroerende blog over hun állerlaatste dag samen. 

12 juli 2014. Op de één of andere manier komt deze dag altijd harder bij me binnen dan 13 juli (welk jaar dan ook). Op 12 juli was alles voor het laatst. Ons laatste ontbijt samen, ons laatste winkelmoment samen, ons laatste speelmoment met Ruy samen, onze laatste ruzie samen: onze laatste alles samen.

Logeren

Het was een heerlijke ontspannen weekenddag. We waren net een paar dagen terug van vakantie. De dag ervoor had je een nieuwe telefoon gehaald, want je mocht verlengen. Van een iPhone naar een Samsung.

Die zaterdag was je enorm met je telefoon bezig, waaraan ik mij verschrikkelijk ergerde. "Ruy gaat vanavond logeren, leg dat kreng weg en kom even met ons in de tuin spelen." Je luisterde. Geheel tegen je gewoonte in overigens.

Ontspannen

We hebben vreselijk gelachen met Ruy. We hebben met hem rondgerend, hij is vanaf de glijbaan een paar keer bovenop je gedoken en ik heb een heks op bezemsteel nagedaan. De filmpjes die ik van deze middag heb, bewaak ik met mijn leven. Het was ontspannen.

Je moeder en tante kwamen barbecuen. Van de buurman had je een watermeloen gekregen. Een BBQ in de fik zetten was sowieso nogal je ding, net als vlees eten overigens. Je was in je element. De watermeloen is in zijn geheel naar binnen geschoven. Ruy is met je moeder meegegaan. Dan hadden wij na 3 weken vakantie een avond voor ons samen. Heerlijk.

Troostfinale

Je broer belde. Of we voetbal kwamen kijken in Amstelveen. Nederland - Brazilië, de troostfinale. Natuurlijk zei je 'Ja'! Voetbal! Een no-brainer. Ik heb me afgemeld, ik was moe van de vakantie. Je wilde eigenlijk meteen opstappen en ik heb gevraagd of je nog even koffie met me ging drinken in de tuin.

Geheel tegen ons beider natuur in hebben we heerlijk ontspannen op de, door jouw zelfgebouwde bank, een bak koffie naar binnen gewerkt terwijl we zaten te kletsen. Ik weet niet meer waarover het ging. Daar baal ik van. Het was relaxed, dat weet ik wel. En dat is dan misschien wel het belangrijkste.

Dag schatje

Je hebt je spullen bij elkaar gepakt. Het tasje wat Ruy voor je had uitgezocht op vakantie, je portemonnee, je telefoon. Je hebt je shirt gewisseld. Je moest een Nederlands elftal-shirt aan. Logisch. Je nieuwe schoenen aan. Ik liep met je mee naar de voordeur. "Dag schatje, tot straks." Een kus volgde. En nog één. Je had de portiekdeur al in je handen toen ik nog zei: 'App me even als je bijna thuis bent, ik slaap niet als ik niet weet waar je bent.' Ik kreeg een glimlach en een knipoog. 'Doe ik, tot straks.'

Het appje moet ik nu, 8760 uur later, nog krijgen. En ook al weet ik dat dit appje nooit meer komt, vanavond kijk ik toch weer op mijn telefoon. Ik mis jou!

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bizar, ontroerend, mooi en/of onvergetelijk verhaal dat je met ons wil delen? 

Dat kan dan hier...