Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Videostill uit speelfilm To The Bone op Netflix
Lezerscolumn

'Iemand die echt aan anorexia lijdt,
gaat deze film niet kijken'

Y

Yvon (58) reageert met een lezerscolumn op de Netflix-film To the bone. De film gaat over anorexia en ook Yvon weet wat deze ziekte met iemand doet. "Mensen hongeren zichzelf niet uit omdat ze hiertoe worden aangezet door het zien van een film, het is ooit op een of andere manier begonnen. Zelf weet ik nog precies waar en hoe: in augustus 1978 in de keuken tijdens het strijken. Uit het niets!"

"Ik was rond de 17 toen ik uit het niets stopte met eten. Een mollige, vrolijke extraverte puber die veranderde in een ongrijpbaar, teruggetrokken meisje. Ik weet nog precies wat ik deed toen er iets in me knapte: strijken, in de keuken."

Gezin met twaalf kinderen

"Ik kom uit een gezin met twaalf kinderen, was 'identiteitsloos'. Ik voelde al langere tijd geen emotie of fysieke pijn. Toen ik stopte met eten en 25 kilo afviel werd mijn leven een hel. Omdat ik werd opgemerkt. Zowel positief als negatief. Mensen die vonden dat ik er goed uitzag  - wat ik vertaalde in 'Ze vinden me te dik'  - en bemoeiende familieleden die in de gaten kreeg dat ik niet meer at."

"Hoewel we dus met veertien personen aan tafel aten, had niemand gemerkt dat onze hond steeds dikker werd. Het eerste half jaar ging het 'goed': ik had controle over mijn eigen 'wezen'. Ik werd hard voor mezelf; ik werkte me uit de naad en bewoog veel. Ik voelde een fysieke oerkracht en was nooit ziek. Ik voelde me ongekend sterk."

Geen Facebook

"Facebook bestond nog niet en van anorexia had ik nog nooit gehoord. Na een half jaar en 25 kilo lichter werd mijn 'vrijheid' beknot; mijn ouders, broers, zussen en kennissen begonnen zich met mijn handelwijze te bemoeien. Waar ik eerst op ging in de massa van twaalf kinderen, werd ik behandeld als probleemgeval waarover iedereen een oordeel had."

"Er werd op me gejaagd en ik voelde me een paria. De bezorgdheid c.q. bemoeizucht maakte me alleen maar sterker. Ik ben perfectionistisch en dominant maar werd onderdrukt door het strenge opvoedingsregime. Hoe ziek ik ook was, ik voelde geen pijn. Hoe verdrietig mensen ook waren over de situatie, ik voelde geen emoties. Een hongergevoel gaf mij juist het gevoel dat ik leefde."

Olifant

"Tegenwoordig wordt er veel geschreven over anorexia, zijn er programma's en is er veel informatie over te vinden. De weegschaal en bezorgdheid waren mijn grootste vijand, daarmee wilde ik niets maar dan ook niets te maken hebben. Neem van mij aan: iemand die echt aan anorexia lijdt, gaat deze film niet kijken."

"Wat achteraf gezien opmerkelijk is, is dat ik geen enkele emotie kon uiten; alle gevoelens sloegen naar binnen. Dit deed zo'n verschrikkelijke pijn! Was ik naar buiten toe altijd blij en positief, van binnen was ik diep ongelukkig. En alles verwerkte ik zelf, zoals (vier) ivf-behandelingen en miskramen. Met een zware olifant op mijn borstkas. Want huilen kon ik niet."

Verliefd op een ander

"Mensen die schrokken van mijn ondergewicht waren jaloers, mensen die zeiden dat ik er goed uitzag, vonden me te dik. Althans, zo zag ik dat. Na verloop van tijd veranderde er, zonder dat ik dit in de gaten had, iets in mijn eetpatroon; ik werd minder streng en strafte mezelf niet meer als ik een stukje taart nam."

"Een grote oorzaak was dat na 28 jaar huwelijk, jaren die ik ervoer als veilig, mijn man verliefd werd op een ander. Ik zette de lijnen in mijn leven opnieuw uit en anderhalf jaar later ontmoette ik een man die me met liefde omringde. Ik voelde mij, overigens net als in mijn huwelijk, weer erkend en gewaardeerd. Dat bracht een verandering in mijn eetproces op gang."

Leontien van Moorsel

"Allereerst ging ik de BNN-serie van Leontien van Moorsel Tot op het bot (2013) kijken. Let wel: veertig jaar naar dato! Ik heb zo verschrikkelijk gehuild. Ik voelde emoties die ik al zo lang niet meer had gevoeld, sommige emoties waren zelfs nieuw voor me."

"Die herkenning, die immense strijd van de meisjes.... Ik voelde het van top tot teen." Het programma heeft me veranderd; ik kan weer eten. Ik kan na veertig jaar zo genieten van eten dat bij smaaksensaties de tranen in mij ogen staan waarvan mijn nieuwe partner dan weer geniet."

Chronische, psychische aandoening

"Ik zie anorexia als een chronische, psychische aandoening; als ik alleen ben eet ik nog altijd slecht, als ik pijnlijke emoties onder controle wil houden zoek ik een hongergevoel op. Met dat verschil dat het nu incidenteel is in plaats van structureel. Ik heb geaccepteerd dat het een stuk van mij is waarmee ik zal moeten dealen."

"Mensen hongeren zichzelf niet uit omdat ze hiertoe worden aangezet door het zien van een film, het is ooit op een of andere manier begonnen. Zelf weet ik nog precies waar en hoe: in augustus 1978 in de keuken tijdens het strijken. Uit het niets!"

Liefdevolle blik

"Een weegschaal heb ik niet meer en de voedingstabel ken ik niet meer uit mijn hoofd. Toch zal ik nooit stevig worden. Niet omdat ik stevigere mensen niet mooi vind, juist wèl, maar omdat ik nimmer meer wil worden wie ik was; dat eenzame meisje dat zo haar best deed om gezien te worden maar op dansles werd overgeslagen en twijfelde over haar bestaansrecht."

"Ik herken de jongens en meisjes die aan extreme voedselcontrole leiden op een meter afstand. Nog steeds. Ik kijk ze niet na, maar ik kijk ze liefdevol aan. En misschien is dat wel waar ik altijd naar op zoek ben geweest: een liefdevolle blik." 

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook, net als Yvon, een verhaal met ons delen?

Dan kan dat hier!

Gerelateerde onderwerpen