Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Iris  Frölich
Lezerscolumn

Iris (22): 'Dat ik die hersenontsteking heb overleefd,
is echt een wonder'

journaliste

Daphne van Rossum

I

'In de nacht van 22 op 23 april 2013 werd ik wakker omdat ik enorm misselijk was. Ik rende naar beneden, naar de wc. Ik zat geknield voor de wc toen ik ineens mijn lichaam slap voelde worden. Ik viel met mijn hoofd in het toilet. Ik probeerde op te staan, maar letterlijk elke spier in mijn lichaam was verlamd.' Lezeres Iris Frölich kreeg op haar achttiende een hersenontsteking en schreef daar deze indringende column over.

"Ook had ik ondragelijke hoofdpijn. Alsof er kaboutertjes in mijn hoofd tegen mijn schedel aanduwden. Ik raakte in paniek en begon te schreeuwen zodat mijn ouders mij hoorden. Helaas ging dat niet zo makkelijk, omdat ook mijn tong verlamd was.

Mijn ouders kwamen naar beneden gesprint en hebben mij van de grond getild en in mijn bed gelegd. Ze belden snel de arts, die zo snel mogelijk zou komen. Na drie uren waren ze er eindelijk. Ze deden verschillende testjes en kwamen met de diagnose migraine. Dit omdat het gevoel in mijn lichaam inmiddels weer was teruggekomen. Bij een ernstige vorm van migraine kan het zo zijn dat je tijdelijk uitvalsverschijnselen krijgt. Er werden tabletjes voorgeschreven, die ik in moest nemen zodra ik het idee had dat ik weer een migraineaanval zou krijgen

Uitschelden

Een aantal dagen verstreken en de aanvallen werden steeds erger en duurden steeds langer. Mijn moeder nam zorgverlof op om bij mij te zijn, want ze durfde me niet alleen te laten.

Mijn gedrag was apart, ik was erg verward en niet mezelf. Ik schold mijn moeder uit en deed uitspraken die ik hier eigenlijk niet durf te herhalen. Elke dag verlamde mijn lichaam en raakte ik buiten bewustzijn. Mijn moeder stond dagelijks bij de huisarts op de stoep. Op een gegeven moment was ze er klaar mee dat er niks gedaan werd en eiste ze dat ik zou worden opgenomen in het ziekenhuis.

Radeloze moeder

Een dokter die bezig was met een patiënt, hoorde mijn radeloze moeder op de gang. Hij liep naar haar toe en zei dat hij haar zou helpen. Eindelijk, we werden gehoord. Hij heeft ervoor gezorgd dat wij de dag erna als eersten aan de beurt waren op de poli neurologie. De neuroloog deed een aantal standaardtestjes met mij en alles was oké. Maar omdat hij het verhaal wel erg apart vond, besloot hij mij op te laten nemen.

Drie dagen gingen voorbij en ik kreeg ik geen enkele aanval. Maar net toen de neuroloog om die reden had besloten mij de volgende ochtend te ontslaan, ging het helemaal mis. Ik werd die ochtend om half 6 wakker met tintelingen in mijn voeten. De tintelingen kropen door mijn hele lichaam omhoog totdat ze mijn nek bereikten. 

Bezeten

Ik belde gauw mijn moeder en zei dat ze direct naar het ziekenhuis moest komen. Binnen vijftien minuten stond zij naast mijn bed. Ze hield mijn hand vast terwijl ik voor mijn gevoel elk moment het leven kon laten. Al mijn spieren vielen uit en ik raakte buiten bewustzijn. Ik werd naar een onderzoeksruimte gereden waar een EEG gedaan werd.

Het was een behoorlijke klus om de stickers op mijn hoofd te plakken. Ik kwam bij en draaide compleet door. Volgens mijn moeder leek ik wel bezeten. Ik was alleen maar aan het vechten met mijn moeder en de verpleegkundigen die de stickers op mijn hoofd probeerden te plakken. Mijn moeder lag bovenop mij zodat de verpleegkundigen hun gang konden laten gaan. Toen na ruim een uur alle plakkers op mijn hoofd zaten, konden ze eindelijk de hersenactiviteit meten. Hieruit bleek dat mijn rechterhersenhelft normaal functioneerde, maar mijn linkerhersenhelft niet meer.

Had ik een hersentumor? Een spierziekte? Onzekere uren en veel onderzoeken volgden. Uit een MRI-scan kwam niks; ik had geen tumor in mijn hoofd. Ook bloedonderzoek wees niets uit. 

Oog van de naald

Toen werd er een ruggenmergpunctie gedaan en die leverde heel snel de diagnose hersen- en hersenvliesontsteking op. Via een infuus kreeg ik vier verschillende antibiotica toegediend. De uitvalsverschijnselen stopten al gauw. Deze werden namelijk veroorzaakt door de zwellingen in mijn hersenen. 

Wel was ik doodziek van alle antibiotica. Mijn moeder zat elke dag naast mijn bed, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ze hield de hele dag mijn hand vast terwijl ik zo’n 22 uur per dag sliep. Ook douchte ze mij elke dag. Ik zat dan op een douchestoel met een bakje, omdat ik bij elke inspanning moest overgeven.

Paniekaanvallen

Gelukkig werd ik elke dag meer de oude Iris. Ik besefte dat ik echt door het oog van de naald was gegaan. De artsen spraken van een wonder dat ik er ‘gezond’ uit ben gekomen. Ik had eigenlijk gehandicapt moeten zijn of er helemaal niet meer moeten zijn.

Ik was wel erg onder de indruk van wat mij was overkomen. Toen ik na vier weken ziekenhuis eindelijk weer naar huis mocht, voelde mijn huis niet meer als mijn thuis. Ook zat ik niet lekker in mijn vel. Ik kreeg veel last van paniekaanvallen en nachtmerries. Ik durfde niet alleen naar buiten, niet naar school of naar vriendinnen. Bij elke tinteling in mijn voet raakte ik compleet in paniek en dacht ik dat alles weer van voor af aan zou beginnen. Op een gegeven moment werd ik kwaad op mezelf: 'Ik heb dit overleefd, maar nu durf ik niet meer te leven!'

PTSS

Ik heb er toen voor gekozen om hulp te zoeken bij een psycholoog. Daar bleek ik PTSS te hebben, een posttraumatische stressstoornis. Ik heb een aantal maanden EMDR-therapie gevolgd, waarbij ik alles wat ik heb meegemaakt een plekje heb leren geven.

Toen ik de hersenontsteking kreeg, zat ik in mijn eerste jaar Verpleegkunde Niveau 4. Na mijn herstel heb ik besloten een stapje terug te doen en ben toen de opleiding Verzorgende-IG Niveau 3 gaan doen. Het diploma dat ik heb behaald, betekent voor mij zoveel meer dan een diploma. Dat ik nog een opleiding zou kunnen doen, had niemand een aantal jaar geleden kunnen bedenken.

Het gaat onwijs goed met mij, ik kan er goed over praten en ben ook totaal niet meer bang. Ik heb het vertrouwen terug gekregen in mijn eigen lichaam en geniet volop van mijn leven! Waardoor ik de hersenontsteking heb gekregen, is nooit helemaal duidelijk geworden. Maar waarschijnlijk is het een gevolg van de Ziekte van Pfeiffer geweest in combinatie met een verwaarloosde keelontsteking. Domme pech dus!

Jij op Vrouw.nl

Heb jij ook iets ingrijpends meegemaakt en wil je dat delen klik dan hier

Gerelateerde onderwerpen