Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Charlotte en haar gezinnetje
Lezerscolumn

'Als iemand vraagt wanneer de tweede komt,
wil ik het liefst gillen'

C

Charlotte Evans-Meijer krijgt met regelmaat de vraag of het geen tijd wordt dat haar zoontje Ifan een broertje of zusje krijgt. "Het liefst zou ik op zo'n moment willen gillen."

“Hoe oud is zijn broertje of zusje? O, hij is enig kind?!” Met een blik vol medelijden kijken ze eerst naar Ifan en vervolgens naar mij en Dafydd. “Is dat niet heel eenzaam en zielig voor hem?”

Met enige regelmaat krijgen we de vraag of Ifan een broertje of een zusje heeft. Als we dan antwoorden dat hij de enige is, wordt al snel de opmerking gemaakt dat het dan toch weleens tijd wordt voor een tweede.

Eigen Beeld

Wegwuiven

Vaak kan ik dit luchtig wegwuiven en doet het me niet zoveel, maar soms grijpt de vraag me bij de keel. Hij knijpt hem steeds verder dicht, tot ik bijna geen lucht meer krijg. Het liefst zou ik op zo’n moment willen gillen, maar dat doe ik niet.

Afgelopen weekend was het niet anders. We zaten bij vrienden op een barbecue omdat hun zoontje één jaar was geworden. Zoals tegenwoordig bij veel vrienden het geval is, waren we omringd door kinderen. Ze waren allemaal onder de twee jaar, dus Ifan was de oudste.

Knuffel Harry

Er begon een baby’tje te huilen en Ifan snelde erop af met zijn knuffel Harry om hem te troosten. Het was vertederend om te zien hoe lief en betrokken hij was. De ouders van het baby’tje zeiden dat Ifan aan ons duidelijk probeerde te maken dat het wel tijd voor een broertje of zusje is. “Ach…”, zeiden we allebei. Er werd gelachen, maar vanbinnen huilde ik. Ik voelde de tranen achter m’n ogen prikken en bleef strak naar m’n hamburger kijken. Tegelijkertijd voelde ik Dafydd’s ogen prikken. Alleen hij weet wat zo’n opmerking bij mij teweegbrengt. Hij snapt hoe het voelt en hij weet hoe het is. Maar om nou in snikken uit te barsten op een verjaardag van iemand anders, dat wilde ik niet. Ik slikte mijn tranen weg en ging door alsof er niks aan de hand was.

Eigen Beeld

Troostende woorden

Later kwam Dafydd nog naar me toe met wat troostende woorden. Heel lief en fijn om zo’n man te hebben die je hierin steunt, eentje die je begrijpt.

Maar om terug te komen op de vraag of het zielig is dat Ifan enig kind is? Nee, ik denk het niet. Hij krijgt onze onverdeelde aandacht, hoeft niks te delen en heeft het rijk voor zich alleen. Heeft hij iets nodig of wil hij iets hebben, dan kan dat zonder erover na te hoeven denken. Dit zou wel anders zijn als hij geen enig kind was geweest.

Rots

Begrijp me niet verkeerd, het zou geweldig zijn als er nog een broertje of zusje komt, maar zo is het ook goed. We zijn intens gelukkig met onze prachtige en geweldige zoon. Hij is mijn rots in de branding, mijn alles!

Lees hier meer van Charlotte.

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wilt delen? Deel het met VROUW.

Jij op Vrouw.nl