Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eva met haar vader
Lezerscolumn

'Euthanasie heb ik nog nooit
zo erg gewaardeerd'

S

SGP-leider Kees van der Staaij stuurde vorige week een opiniestuk naar de Amerikaanse krant The Wall Street Journal over euthanasie. Naar aanleiding daarvan stuurde Eva (24) haar verhaal naar VROUW. Haar vader had de ziekte van Lyme en voor hem had het leven geen zin meer. 

"Euthanasie is een veelbesproken, maar ook juist onuitgesproken onderwerp. Vrijdag hoorde ik de uitspraak van Kees Van der Staaij: ‘In Nederland vermoordt de dokter je’. De reactie daarop van Pia Dijkstra: ‘Ach Kees’, vatte mijn gedachtegang compleet samen. Daarnaast maakte de brief mij boos. Ik heb nu het gevoel dat ik het moet opnemen voor mijn vader, die voor euthanasie gekozen heeft. Ik ben namelijk nog nooit zo trots geweest op iemand.

Chronische Lyme

Mijn vader had de ziekte van Lyme, welke helaas in een veel te laat stadium is ontdekt, waardoor hij het etiket 'Chronische Lyme' opgeplakt kreeg. Op 16 september 2015 besloot mijn vader dat het leven voor hem geen zin meer had. Hij wist dit al eerder, maar wilde het daarvoor niet naar mijn moeder, mijn broertje en mij uitspreken. Maar op dt moment vond hij het genoeg. Hij had zenuwpijnen, tinnitus, benen die langzaam verlamd raakten, overgevoeligheid voor geluid en een steeds verder stadium van geheugenverlies. Hij was op.

16 oktober 2015, dat moest de datum worden waarop het zou gaan gebeuren. Het medische circus dat hierbij komt kijken, wil ik even terzijde laten. Ik wil het hebben over wat het met ons als gezin heeft gedaan. Het heeft ons dichterbij elkaar gebracht dan ooit. We zijn er sterker door geworden.

Euthanasie heb ik nog nooit zo erg gewaardeerd als nu. Doordat mijn vader zelf zijn einde koos, hebben wij als familie de kans gekregen om afscheid te nemen. Mijn vader heeft zijn eigen begrafenis geregeld, hij heeft ons precies verteld welke muziek hij wilde hebben, wie er mochten komen en we zijn zelfs met hem naar de uitvaartlocatie geweest om samen een kist uit te zoeken. Dat was raar, maar het heeft ons ook geholpen. Het is precies gegaan zoals hij het wilde en dat gun ik iedereen.

Laatste avondmaal

De laatste avond hebben we met z’n vieren, als gezin, een maaltijd laten komen vanuit een restaurant. Van je ‘laatste avondmaal’ moet je toch iets bijzonders maken. En hoe ongelofelijk het ook klinkt: het was gezellig. We hebben in die maand sowieso geen enkele ruzie of meningsverschil gehad. We hebben van elkaar gehouden, genoten, geknuffeld en gepraat. Dertig dagen lang. Die pakt niemand ons ooit meer af en die kans hebben wij gekregen doordat mijn vader voor euthanasie koos. Dit was zijn enige kans op ‘genezing’. Ik hou van hem.

PS: Iedereen ervaart een overlijden natuurlijk op zijn of haar eigen manier, maar met dit stuk wil ik duidelijkheid geven over hoe ik het hele traject heb ervaren. Geen seconde heb ik het als ‘moord’ heb beschouwd. Dat betekent niet dat ik geen begrip heb voor mensen die dit anders kunnen ervaren."

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wilt delen? Stuur het nu in naar VROUW.

Jij op VROUW

Gerelateerde onderwerpen