Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Mijn neef misbruikte mij
Lezerscolumn

'Mijn neef misbruikte mij
toen ik emotioneel aan de grond zat'

D

Deze lezeres - die anoniem wil blijven - schrijft hoe haar neef, die meer voelde als een broer, toesloeg op een moment dat ze emotioneel labiel was: "Ik haat mijn neef uit het diepst van mijn hart en ik mis mijn 'broertje' met heel mijn hart."

Ik ging als twaalfjarig meisje altijd op Tienertoer, na ijverig aardbeien plukken om het treinkaartje te bekostigen. Naar mijn oma en naar mijn lievelingstante, die voor mij als een tweede moeder was. Gewoon lekker logeren en op stap met mijn muzikale neef. We waren als broer en zus, zelfs in winkels dachten ze dat wij een gezin waren. 

Dat was enorm bijtanken, want bij ons thuis was de sfeer heel anders en ik genoot van de ontspanning daar. We zaten uren te praten met z'n drieën en hij en ik luisterden muziek tot diep in de nacht. Ik ging overal mee naar toe. We waren trots op elkaar. Jaar in jaar uit ging het leven verder en werd de band sterker. De muziek verbond mijn neef en mij, en mijn muziekkennis en brede muziekliefde heb ik van hem.

Tienertoer

Uiteindelijk kwam ik zelfs bij mijn neef in de buurt te wonen met mijn gezin. Er was al lang geen Tienertoer en zelfs geen vervoer meer nodig voor onze contacten, we liepen bij elkaar binnen en pasten op elkaars kinderen, die bevriend waren. Helaas begon daar ook een mindere periode. Mijn man en ik zaten in zwaar weer, de scheiding was nabij. Mijn neef was een steun en toeverlaat. Mijn tante had altijd gezegd: "Het is dat jij z'n nichtje bent, maar anders..." Dat schoot wel door mijn hoofd, want hij luisterde, troostte en leidde me af door filmavondjes, muziek en naar de bios, de ideale 'man'. Maar mijn broertje!

Irritatie

Ik kende ook zijn andere kant en ook al zou ik zijn nichtje niet zijn, hij was absoluut niet mijn type. Zijn relaties en gedrag waren eerder een irritatiepunt dan overeenkomst, maar daar konden we om lachen. Het was zijn leven en ik ging daar niet over, had daar niets mee te maken. Tot er een andere kant van hem bovenkwam en bleek dat hij wel zijn kans zag en een doel had.

Op een avond zat ik in zó'n crisis dat we zijn gaan lopen en hij me heeft vastgehouden en me liefdevol kuste, om me gerust te stellen en te vertellen dat ik er mocht zijn, dat ik niet moest twijfelen aan mezelf. Het leek wel een liefdesverklaring, maar ik zag en hoorde mijn broertje en in dat licht was het onschuldig en oprechte familieliefde. Tenminste, zo heb ik het ervaren, bedacht en 'weggeschreven'. Maar precies dat explodeerde in mijn gezicht.

Logeerkamer

De dag erna nam hij me mee naar de bioscoop, want ik woonde nog in huis met mijn soon to be ex-man en de zaak was onhoudbaar. Ik bracht mijn kindjes naar bed en in plaats van op de logeerkamer te blijven om de tijd uit te zitten, zei ik hun vader gedag en gingen mijn neef en ik naar de bioscoop.

Daar keek hij niet van op, want mijn ex - die nooit iets met mijn verdriet kon - was ook bevriend met mijn neef en zijn vrouw. Die avond heeft mijn leven veranderd, mijn vertrouwen beschadigd en mijn 'broer' en neef tot wreedste, koelste wellusteling gemaakt. We keken de film, dronken nog wat (ik dronk nooit alcohol) en op de terugweg zette hij de auto aan de kant om het gesprek dat we hadden af te maken, voordat we voor het huis stonden.

Intiem

We waren beiden emotioneel, want hij vertelde over zijn scheiding, zijn verdriet en ik zat in het mijne. Het was heftig en intens en daardoor intiem. Maar nooit en te never intiem genoeg om mij te misbruiken in die auto, daar op dat zijpaadje langs de weg. Hij moet het zo bedacht hebben, want het was te makkelijk voor hem.

Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan, hoe in hemelsnaam kon dit? Wat is er gebeurd en waarom heb ik het niet gestopt? Vaak lees je dat; het schuldgevoel, de gedachte medeplichtig te zijn en de verwarring. De commentaren van de lezers: 'je had dit en dat kunnen doen. Misschien heb je wel signalen gegeven'. Maar ik weet, voel, vrees en walg ervan dat je dat dus níet kunt. Echt niet!

Seksueel actief

Mijn neef was een geobsedeerde, seksueel actieve man. Hij deed het met wie er maar 'voorradig' was en die verhalen kende ik heus. Maar nooit, echt nooit ofte nimmer had er zoiets tussen ons gespeeld. Ik was preuts, tuttig en ouderwets, een 'één man voor altijd'- typje en we lachten om onze verschillen. Als ik bij mijn volle verstand en stabiel was geweest, had ik hem afgetuigd, want ik was heel stellig monogaam en hij was 100% mijn broer. Maar in die auto heeft hij - tijdens een enorme huilbui, uitputtende wanhoop en daardoor een troostende omhelzing - zijn kans gegrepen.

Mijn totale emotionele uitputting had te maken met veel zaken. Ik ben afstandelijk opgevoed, ging vroeg op mezelf wonen, moest overleven tijdens studie en volwassen worden, had miskramen en complicaties, leefde jaren met een alcoholist, werkte fulltime in de zorg en voedde twee kindjes op. Ik had een totale burn-out en verdronk in een depressie, mijn gevoel was 'verlamd'. Toen heeft hij de rollen gedraaid. Hij misbruikte me en ik was er gewoon niet bij. Ik zat daar en was weerloos, verlamd, verstomd. Ik weet er weinig van achteraf.

Condoom

Mijn ergste herinnering kwam later pas in een droom, maanden later zag ik enkele handelingen opeens voor mijn geestesoog: hij pakte een condoom dat klaarlag, zijn woeste bewegingen en het gewicht.  Daarna stapte hij uit en begroef het condoom onder wat zand. Hij fatsoeneerde mij en ik ben thuis afgezet, hij reed weg. Ik ben onder de douche gegaan, het huis was stil, en daar kwamen de tranen, het was of het hete water mijn gevoel terugbracht. Paniek, wanhoop, verwarring en boven alles: angst.

Ik wist de details niet, had een black-out, ik voelde meer een enorm onbehagen dan een scherpe herinnering. Ik verbrandde mijn lichaam, de douche stond te heet. Die avond ging ik voor het eerst in hun leven een keer niet naar mijn kindjes om ze in te stoppen. In mijn logeerkamerbed huilde ik om alles, ik dacht dat ik erin zou blijven.

Misselijk

Uiteindelijk nam ik een besluit, tegen het begin van de ochtend. Ik kon er niet over praten. Met helemaal niemand, want het was immers mijn eigen schuld, zo voelde het op dat moment. Ik had moeten schreeuwen, schoppen, rennen, slaan. Het contact met mijn tante verwaterde, mijn beste vriend liet ik los, ik nam afstand van alles en iedereen die bij hem hoorde, ik zag zijn vrouw en kinderen niet zonder extreem misselijk te worden en in paniek te raken.

Ik verhuisde twee keer en vernieuwde mijn omgeving, vrienden en leven. Pas later kwam de droom met de herinnering, ik heb dat gedeeld met mijn - toenmalige vriend, nu al jarenlange - liefdevolle echtgenoot. Het blijft iets waar ik misselijk van word, heb het ooit proberen te bespreken met mijn neef, maar hij heeft een eigen waarheid gecreëerd. Ik weet dat herinneringen subjectief zijn, maar mijn liefde voor mijn neef en de misselijkheid bij de gedachte aan de aanrander die hij werd, is objectief. Dit gebeurde niet met wederzijdse toestemming, dit was abnormaal machtsvertoon van een oudere neef in de functie van liefhebbende broer.

Ontsnappingsplan

Mijn leven is erdoor veranderd en mijn vertrouwen beschadigd. Ik zal nooit meer alleen in een ruimte kunnen zijn met een man. Ik ontvang geen man alleen in mijn huis zonder ontsnappingsplan of 'er komt zo iemand thuis' smoes. Ik haat mijn neef uit het diepst van mijn hart en ik mis mijn 'broertje' met heel mijn hart. Pas op, want echt: je kunt op zo'n moment dus totaal verlammen. En hoe nuchter en accuraat je normaal ook bent, je ligt voor dood naar je eigen nachtmerrie te 'kijken'. Zoiets achtervolgt je de rest van je leven.

Heb jij ook iets ingrijpens meegemaakt en wil je daarover vertellen? Klik dan hier.