Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lezerscolumn

Lydia: Mijn eerste bevalling
was een horrorbevalling

D

Dolblij is Lydia ter Riet (35) als ze ontdekt dat ze voor het eerst in verwachting is. Een gemakkelijke bevalling verwacht ze niet, maar zo’n rampzalige als deze, had ze zich nooit kunnen voorstellen. "Mijn zusje dacht die nacht dat ze mij zou kwijtraken."

"In 2007 verhuisde ik voor mijn werk naar Engeland waar ik ook al eens voor mijn studie was geweest. Ik had het prima voor elkaar. Een leuke man, een huis, een baan en binnenkort een kleintje. Alles leek voor de wind te gaan. Tot het moment waarop mijn bevalling begon…"

Ruggenprik

"Omdat ik nog maar 3 centimeter ontsluiting had, wilde het Engelse ziekenhuis mij eigenlijk nog niet opnemen. Maar ik had al twaalf uur weeën en kon niet langer wachten. Ik heb toen zó hard gehuild, dat ze op hun beslissing terugkwamen."

"Drie uur later vroeg ik om een ruggenprik. Maar omdat ik bijna iedere drie minuten een wee had, kon ik onmogelijk stilzitten. Het lukte de dokter daardoor niet om de ruggenprik te geven, waardoor hij maar in een helft van mijn lichaam werkte. Met de andere helft moest ik de weeën opvangen."

Keizersnede

"Acht uur later verdween de hartslag van mijn baby van de monitor. Mijn zusje - die mij die dag bijstond - haastte zich naar de dokter, die terugkwam met een spuit adrenaline."

"'Als dit nog een keer gebeurt, moet je aan de bel trekken. Dan grijpen we direct in', beloofde hij. Maar toen de hartslag weer verdween, werd er niets gedaan. Onvoldoende personeel voor een keizersnede was het excuus. De dokter heeft daarna nog twee keer een shot adrenaline gegeven. Bij de derde keer verdween mijn eigen hartslag ook even."

Persweeën

"Toen ik na 32 uur eindelijk persweeën voelde opkomen, leek mijn nachtmerrie bijna voorbij. Maar het ziekenhuis was onderbezet en er was geen dokter beschikbaar om mijn bevalling te leiden."

"Mijn zusje werkt in een Nederlands ziekenhuis en zag aan de monitor dat mijn weeën veranderden. Wanhopig riep ze de dokter: 'Ze moet nu echt gaan persen, hoor!'"

Tweede ruggenprik

"Er werd mij verteld dat de enige aanwezige dokter zijn ronde 'even' moest afmaken en dat hij daarna bij mij zou komen kijken. Dat werd uiteindelijk een uur."

"De dokter gaf mij twee opties: persen, of nog een ruggenprik. Omdat ik - hoe kan het ook anders - doodop was, vond ik een ruggenprik de beste optie." 

Meisje

"Maar dat zou betekenen dat ik nóg een uur moest wachten. De dokter die de ruggenprikken gaf, zat namelijk net te ontbijten. Ik flipte! Als ik had kunnen bewegen, was ik hem aangevallen." 

"Omdat ik echt niet meer kon wachten, koos ik voor een natuurlijke bevalling. Met veel pijn en moeite lukte dat. Maar toen kwam er nog een verrassing: het 'meisje' bleek een jongetje!"

Enorme afro

"Omdat de gynaecoloog er zo zeker van was geweest, hadden wij alles daarop voorbereid: geborduurde dekentjes, een roze kamer, glittertutu’s... Gelukkig vergat ik de vergissing snel. Want over het algemeen vind ik baby’s niet heel knap maar deze vond ik direct een uitzondering."

"Lucas had een enorme afro en van die lieve kuiltjes in zijn wangen. Ik was opslag verliefd. Direct na de bevalling viel ik in een diepe slaap. Toen ik vijf uur later wakker werd, zat mijn zusje nog altijd wit weggetrokken te shaken naast mijn bed. Ze had echt gedacht dat ze mij zou kwijtraken."

Katheter

"En nog bleek het gevaar niet geweken: mijn katheter bleek verkeerd ingebracht, waardoor het vocht niet daarin, maar in mijn blaas terecht was gekomen. Toen de katheter - 48 uur na het inbrengen ervan - werd verwijderd, zat er 5 liter vocht in mijn blaas. Als die was geknapt, was ik misschien wel doodgegaan."

Ontbijtronde

"Tijd om mijn bed te verschonen hadden de zusters niet omdat ze de ontbijtronde moesten doen. Ik lag in een bed vol plas. Ik schaamde me dood. Gelukkig was mijn zusje erbij en heeft zij mij verschoond."

"Thuiszorg heb je hier in Engeland niet. Wel is de dokter twee keer langsgekomen: een keer om te checken of het goed ging met mij en een keer om te controleren of mijn zoontje wel goed groeide."

Lacherig

"Ik heb toen wel aangegeven dat ik hun handelswijze belachelijk vond en dat ik allesbehalve tevreden was over de manier waarop ik was behandeld."

"Ze deden er een beetje lacherig over. Zo van 'Je bent nu niet in Nederland, hé!' Dat maakte me boos. Want ik was niet in Nederland, nee. Maar toch ook niet in een of ander derdewereldland!"

De derde

"Daarom heb ik de tweede keer alles op alles gezet om in Nederland te kunnen bevallen. Dat ging gelukkig een stuk soepeler; binnen een uur had ik mijn tweede zoontje vast."

"Op dit moment ben ik zwanger van de derde. In het Engelse ziekenhuis waar ik dit keer ga bevallen heb al een uitgebreide rondleiding gekregen, ik weet dus precies wat ik kan verwachten. Heel fijn, want zo’n horrorbevalling als die eerste keer, wil ik nóóit meer meemaken."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een Lezerscolumn schrijven?

Dat kan dan hier!