Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Jane Akkerman
Foto: Eigen beeld
Lezerscolumn

'Ineens realiseerde ik mij...
Dit was een mens!'

Redactie VROUW

A

Afgelopen week schreef VROUW-collega Evy over de impact die een ‘aanrijding met een persoon’ op haar had. Een jaar terug maakte lezeres Jane Akkerman (31) het ook van dichtbij mee. De brief, waarin ze haar emoties van zich afschreef, deelt ze nu met VROUW. "Mag ik boos zijn? Heb ik dat recht? Ik weet het niet..."

"Op 23 december 2016 stond ik op het perron. Ik had net ingecheckt en zag iets in mijn ooghoek. Op het moment dat ik mij omdraaide om te kijken, hoorde ik een schreeuw. Ik zag niets, alleen wat steentjes die het perron op sprongen. Ik liep naar het spoor om te kijken wat er aan de hand was. Het eerste wat ik daar zag, was een voet…

112

Aan de andere kant van de voet zag ik ingewanden liggen, maar nog drong het niet tot me door waar ik naar stond te kijken. Ik weet nog dat ik dacht: 'Hebben ze daar nou een kip op het spoor gegooid?' De voet, de stukken huid… Alles was spierwit. Pas toen realiseerde ik mij… Dit was een mens!

Meteen belde ik 112. Voor mijn gevoel duurde het heel lang voor ze opnamen, maar dat was natuurlijk niet zo. Terwijl ik aan het bellen was, liep ik langs het spoor. Daar zag ik nog meer lichaamsdelen liggen. Ik bedacht me dat andere reizigers dit niet mochten zien en ging snel naar het begin van het perron om ze tegen te houden. 

In alle hevigheid

Even later liep ik overstuur naar huis. Nu ik dit schrijf stromen de tranen ook weer over mijn wangen. Het is raar… Ik kijk naar de televisie, maar registreer het niet. Uiteindelijk ben ik maar naar bed gegaan. 

Maar toen ik de volgende dag wakker werd, kwam mijn gevoel in alle hevigheid terug. Er is gisteren iemand niet thuis gekomen. Iemand z’n kind, een gezinslid. Ik ken de persoon niet, maar voel wel het verdriet. En ik zit vol met vragen.

Schoenen

Zo vraag ik mij nog steeds af of de persoon nou is gesprongen of dat hij/zij gewoon snel wilde oversteken. Ik vraag mij ook af waar de schoenen waren. En schreeuwen mensen altijd, als ze bewust voor de trein springen? Of was ik dat zelf… Of een andere getuige? Of heb je nog wat gevoeld en schreeuwde je daarom?

Ik zit nu op de bank, met een knoop in mijn maag. Mijn hoofd blijft maar malen en voor ik het weet komen de tranen weer. Vannacht kon ik niet slapen. Het regende. Normaal houd ik daarvan, maar nu kon ik alleen denken aan hoe al die druppels jouw laatste sporen wegspoelden.

Tranen

Mijn wekker gaat weer, het is Tweede Kerstdag. Gelukkig heb ik wat kunnen slapen. Straks moet ik naar mijn werk. Zou ik het kunnen, daar lopen zonder die beelden voor me te zien? Ik houd mezelf voor de gek.

Ik zie al dagen niets anders. De tranen zitten hoog. Mensen zeggen dat ik me niet zo druk moet maken, maar dat doe ik wel. Ik denk aan jouw familie en aan jou.

Boos

Ik wil weten wie jij was, wie je familie is en of je afscheid van hen hebt genomen. Maar ik ben ook een beetje boos. Boos dat je mijn dag hebt verpest, mijn hele kerst eigenlijk. Lichamelijk ben ik erbij maar in mijn gedachten sta ik nog op het station.

Mag ik boos zijn? Heb ik dat recht? Ik weet het niet... Tegenwoordig denk ik steeds minder aan jou als persoon, maar het beeld blijf ik voor me zien. Je ogen die al dicht waren, je rustige gezicht. Ik zal het nooit vergeten."