Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lezerscolumn

‘Ik was boos op alles en iedereen
omdat mijn zoontje down heeft’

Daisy Heyer

K

Kersverse moeders moeten altijd blij zijn met hun kind, zo lijkt het. Maar dat dat in het begin niet altijd zo hoeft te zijn, blijkt ook uit de lezerscolumn die Jeanine Boerendans (32) schreef. Zij kreeg in 2014 haar zoontje Joas, die het syndroom van Down heeft. 

Een paar weken nadat Joas was geboren, kreeg ik een gedicht onder ogen. Het begin was moeilijk voor mij. Ik rouwde om het kindje dat ik niet had gekregen.

Ik was boos op alles en iedereen en vooral op mijzelf, de perfectionist. De persoon die altijd alles goed wilde doen en overal de beste in wilde zijn. In mijn leven was ik altijd bezig met de volgende stap. Hoe kon ik dingen beter maken, meer bereiken, meer resultaat boeken? Dingen plannen voor de toekomst.

Perfecte plaatje

Je ontmoet een leuke vent en hebt een leuke baan. Je gaat samenwonen, uiteindelijk trouwen en je raakt snel zwanger. Het perfecte pad en het perfecte plaatje: alles liep op rolletjes.

De zwangerschap ging echt prima. Ik voelde me goed. We hebben zelfs nog gebackpackt met z’n tweetjes in Azië. De bevalling viel mij reuze mee (met dank aan een heerlijk pompje met doezelspul: een aanrader). En toen kwam het nieuws: “We vermoeden dat uw zoontje downsyndroom heeft.”

Joas 1 dag oud. / Privébeeld

Gestraft

BAM, niks, verdoofd, overleving.

Het eerste half jaar was moeilijk. Hoe kon mij dit nou gebeuren? Wat mankeert er aan mij? Ik heb toch alles goed gedaan? Waarom word ik gestraft?

Ik was heel héél héél boos. Ik voelde totaal geen band met mijn kindje. Alles wat iedereen me vertelde, wat er zou gebeuren na de bevalling, wat ik zou voelen, gebeurde niet en voelde ik niet. Mijn perfecte leven was niet meer perfect.

‘Ik kan dit’

Na het lezen van dat gedicht ging ik anders tegen de situatie aankijken. Het gedicht sleepte mij door een moeilijke tijd en liet me zien dat ik misschien toch die sterke vrouw ben. Ik zag er veel van mijzelf in terug. Misschien ben ik wel uitgekozen, juist omdat ik dit kan!

Want inderdaad: ik ben niet geduldig. En ja, ik ben heel eigenwijs en onafhankelijk. En ja, ik ben egoïstisch genoeg om te zeggen: ik hou van me-time. Ik kreeg meer zelfvertrouwen. Ik KAN dit! 

Toen dat zelfvertrouwen steeg, merkte ik dat de band tussen Joas en mij na lange tijd begon te groeien. Uiteraard was ik er vóór die tijd ook voor Joas. Ik was dagelijks in het ziekenhuis, maar ik was er ook niet, snap je? 

Joas 2 jaar. / Privébeeld

Na maanden van verdriet en boosheid, voelde ik mij rustiger worden. Ik werd steeds verliefder op mijn kleine froemel. Mijn kleine, onschuldige, hulpeloze froemel. Ik besefte dat als ik er als moeder al niet voor hem kon zijn, wie dan wel?

Ik was de persoon die hem negen maanden heeft gedragen, liefdevol tegen hem heeft gepraat en heeft beloofd er voor hem te zijn. Hij kan hier niks aan doen. Hij heeft hier niet om gevraagd. Hij is gewoon Joas. En hij is mijn zoon! 

Beschermen

Ik wil hem beschermen. Ik wil hem geborgenheid bieden. Ik wil hem troosten als hij verdrietig is of ziek is. Ik wil met hem knuffelen en hem laten schaterlachen. Ik wil voor hem vechten om het zo ver mogelijk te schoppen in deze maatschappij, maar ik wil vooral dat hij zijn passie vindt en dat hij gelukkig wordt.

Van elke stap genieten wij meer (na veel ongeduldigheid van mijn kant). Het is niet vanzelfsprekend dat je kind gaat lopen, dat je kind gaat praten, dat je kind überhaupt zelf zijn eten eet.

Ik wacht nog steeds geduldig op het wonder: dat Joas ‘mama’ gaat zeggen. Hij gebaart het al wel, maar zegt het nog niet. Er zullen tranen over mijn wangen biggelen en ik zal ontploffen van trots.

Joas bijna 3 jaar oud. / Privébeeld

Hij maakt mij niet minder. Dat ik dat ooit heb kunnen denken... Hij maakt mij bijzonder. Hij maakt ons hele gezin bijzonder. 

Jij op vrouw.nl? 

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wil delen met VROUW? 

Dat kan hier

Gerelateerde onderwerpen