Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/EyeEm Mobile GmbH
Lezerscolumn

Een lezerscolumn
over huwelijkse sleur

Z

Zerin Arslan (32) leerde veertien jaar geleden haar huidige man kennen, en schrijft een lezerscolumn over hun huwelijkse sleur. "Regelmatig vraag ik af wat ons verbindt."

"Het was geen liefde op het eerste gezicht. Ook vond ik hem destijds niet aardig.

Roddels

Hij zag er heel anders uit dan hoe hij er nu uit ziet; een jongen die sportte op topniveau en ook nog eens een moeilijke studie deed. Toch kwamen wij in aanraking met elkaar en ging ik op zijn voorstel in om een keer iets te gaan drinken, in het centrum van Deventer waar iedereen mij en mijn familie kent.

Als een achttienjarige dochter van een Turks gezin was dat niet zo gepast, maar daar had ik lak aan. Ik was namelijk al wat roddels gewend. Bovendien deed ik niks verkeerds, ik ging immers gewoon wat drinken met 'een vriend'.

Subtiele manier

Ongelofelijk! Er zat een jongeman tegenover mij met een Turks uiterlijk die zich Nederlands gedroeg. Hij had duidelijk de Hollandse nuchterheid en ondanks zijn arrogantie die natuurlijk niet mocht ontbreken vanwege zijn uiterlijk, waar nu veertien jaar later weinig tot niets van over is, was hij wel chique en uitte hij zich op een subtiele manier. 

We hadden een redelijk gezellige middag maar of die voor herhaling vatbaar was, zou de tijd uitwijzen. Maanden later kwamen wij weer in aanraking met elkaar, maar of ik aan hem had gedacht in die tussentijd... nee.

Huwelijksbootje

Ik voelde mij niet met hem verbonden. Nadat we elkaar maanden later opnieuw spraken gingen we toch zo af en toe vaker iets doen. Toen we zes jaar later, op mijn 24ste, weer ergens zaten zei ik tegen hem 'Laten we gaan trouwen'. Hij werd er stil van.....

Op 1 mei 2010 stapten wij in het huwelijksbootje. Heel traditioneel op z’n Turks met alle toeters en bellen. Niets ontbrak en het was vooral het feestje van onze ouders waar al hun vijfhonderd gasten aanwezig mochten zijn.

Eigen foto

Onbekende getuigen

Nu ik er weer aan denk had het best anders gekund. Als ik het mocht overdoen, was ik gewoon naar het stadhuis gefietst om met twee onbekende getuigen een handtekening te zetten in een boekje dat eigenlijk niets voorstelt.

Al die gebruiken van 1000 jaar geleden... Wat een gedoe en stress! Dat ik mij daarmee bezig heb gehouden! Een echtgenoot waarmee ik niet dezelfde waarden deel, die heel anders denkt en voelt. Regelmatig vraag ik mij dan ook af wat ons dan verbindt.

Afgetrapte kleren

Toch is de vader van mijn kinderen op een bepaalde manier een onmisbaar figuur geworden in mijn leven. En ja, het is heel zwaar soms met drie kinderen. Ook wij zijn oververmoeid en kennen slapeloze tijden.

Mijn vriend, die steeds meer taken weet uit te voeren in huis zonder mijn hulp. Niet meer 's ochtends onderaan de trap schreeuwt wat voor beleg erop moet en ook nog eens elke ochtend de meest afgetrapte kleren kan uitkiezen voor onze kinderen waarbij hij niet meer om bevestiging vraagt, is na acht jaar in hetzelfde huis toch wel heel speciaal geworden voor mij."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een Lezerscolumn schrijven?

Dan kan dat hier!