Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/PA Photos LTD
Lezerscolumn

'Ik vroeg me af of mijn dochter
niet beter af was bij iemand anders'

H

Het ministerie van Volksgezondheid start met een campagne om postpartum depressie bespreekbaar te maken. Katja Brokke (36) beschrijft hoe het haar overkwam.

''Veel vrouwen spreken er niet openlijk uit angst dat anderen hen zien als slechte moeder. Ik had dat gelukkig niet, mijn probleem was dat ik het bagatelliseerde, vlak na de geboorte van mijn dochtertje 4,5 jaar geleden. Ik was onderweg naar mijn huisarts. We moesten er weer aan: anticonceptie. Maar voor ik het wist zat ik een aantal dagen later in een praatgroep vol postpartum depressieve vrouwen.

Borstvoeding

Ik wist dat er iets niet goed zat, natuurlijk. Ergens weet je het dondersgoed, alleen wil je er niet aan. Van de eerste weken na mijn bevalling kan ik me bijvoorbeeld weinig meer herinneren, ook niet toen mijn dochter net was geboren.

Tot mijn grote verdriet kan ik me haar niet voor me halen hoe ze er een paar dagen na haar geboorte uitzag. Dagen en nachten leken hetzelfde. Donker, warm en benauwd. Op zich moet er wel een belletje gaan rinkelen als je je kind nacht in nacht uit in kussenslopen aan het zoeken bent, toch? Het was één grote trip.

Hormonen

Door een aantal negatieve ontwikkelingen in die fragiele eerste weken, in combinatie met hormonen en puur toeval, ben ik in een vicieuze cirkel beland. Dat de borstvoeding niet goed verliep en ik werd teleurgesteld door naaste familie hakte er in kwadraat in.

Op een gegeven moment vroeg ik me af of mijn dochter niet beter af was bij iemand anders, want ik kon het niet aan. Ik was moe. Zo moe. Ik leefde van inzinking naar inzinking. Maar welke jonge moeder heeft geen last van slaapgebrek?!

Eigen foto

Praatgroep

Ik werd heen en weer geslingerd tussen mijn instinct, dat mij vertelde dat iets niet klopte, en de gedachte dat al die verwarrende gevoelens en gebrek aan energie er wel bij zouden horen. Ik vroeg me dagelijks af of ik me aanstelde.

Gelukkig ging het stapje voor stapje beter; de storm ging langzaam liggen. Mede dankzij de praatgroep met de toepasselijke naam Als roze wolken donderen. Hier leerde ik ook dat een postpartum depressie niet per se gepaard hoeft te gaan met het afstoten van je kind of het dagenlang binnen zitten - ik liep juist urenlang buiten om maar wakker te blijven.

Herkenning

Ik hield van mijn dochter, genoot van haar zodra ik kon, maar de extreme vermoeidheid en factoren van buitenaf zorgden ervoor dat ik in een donkerte leefde waar ik maar moeilijk uitkwam.

En nu? Ik kan niet ontkennen dat het ouder - en dus zelfstandiger - worden van haar heeft bijgedragen aan mijn herstel, maar het horen van herkenbare verhalen (ik ben niet de enige!) zorgden ervoor dat ik het ook herkende. En dat is de eerste stap. Dus, luister naar je instinct, dat heb je niet voor niks!"