Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Odette in het ziekenhuis
Foto: Eigen beeld
Lezerscolumn

Odette kreeg in het ziekenhuis
te maken met fatshaming

Redactie VROUW

O

Odette (31) kreeg te maken met fatshaming in het ziekenhuis nadat ze gezondheidsklachten kreeg.

Odette is een jonge, slanke meid (55 kilo bij 172 lengte) als zij op haar 17e blijkt te lijden aan de darmziekte colitis ulcerosa. Ze slikt medicijnen en leert ermee te leven. Het is ook het moment dat ze snel zwaarder wordt: in een half jaar tijd komt ze 30 kilo aan.

Benauwd

In 2015 begint Odette zich slechter te voelen. Ze krijgt Prednison, maar dat lijkt niet te helpen. Een bekende bijwerking van Prednison is dat je ervan aankomt en dat gebeurt ook bij Odette. Ook wordt ze steeds benauwder. Als ze de trap opgaat, moet ze daarna eerst zitten om bij te komen. ''Ik kon geen 15 meter lopen of ik zag al sterretjes.''

Als Odette hierover aan de bel trekt bij het ziekenhuis dat haar behandelt, wordt zij nauwelijks serieus genomen. ''Ik krijg te horen dat het te maken heeft met de Prednison. Je bent zwaarder, dus daarom word je benauwd. Ik was al een tijdje zwaar, dus ik gaf aan dat dat het niet kon zijn. Toch kreeg ik te horen: je wordt ouder en als je dik bent, krijg je dat.''

Ambulance

Met het gevoel: 'Ja ik ben dik en het zal wel aan mijn conditie liggen', laat Odette zich wegsturen. Maar de klachten worden erger. ''Ik was al helemaal duizelig bij een klein stukje lopen. Op een gegeven moment wordt het zo erg, dat ik de huisartsenpost bel.

Een ambulance willen ze niet sturen, omdat ik normaal kan praten aan de telefoon. Ik ken niemand die ik midden in de nacht in het weekend kan bellen om me te brengen, dus ik fiets naar het ziekenhuis. Compleet idioot, achteraf gezien.''

Overgeven

Odette moet op de huisartsenpost wachten, tot iemand naar haar kan kijken. "Na dat uur is mijn zuurstofniveau weer normaal. De specialist constateert dat ik geen koorts heb en op dat moment niet benauwd ben. Met de boodschap: 'Dit komt, omdat je aangekomen bent', stapt Odette weer op de fiets.

Onderweg wordt zij zo benauwd en duizelig, dat ze moet overgeven op straat. ''Ik heb het geluk dat ik de maandag na dat bewuste weekend een afspraak heb staan met een specialist, die mij behandelt voor mijn darmklachten.

Opgenomen

Alleen… ik voel me zo slecht, ik zie het niet zitten om naar die afspraak te reizen. Gelukkig krijg ik deze specialist persoonlijk aan de lijn. Ik vertel wat er met me aan de hand is en hij besluit dat ik meteen opgenomen moet worden.''

Met de bus komt Odette bij het ziekenhuis aan, waar ze meteen wordt verwezen naar de Eerste Hulp. ''Na lang wachten en het doen van alle standaardtesten beamen ze na drie uur: 'U heeft het wel benauwd. We weten niet wat we ermee moeten doen.'

Ruiterembolie

De specialist dringt aan op een CT-scan. ''Opeens staan er tien artsen in de kamer. Ze schrikken zich kapot. Ik heb een ruiterembolie en een overlevingskans van 25%; tussen je hart en je longen zit een slagader die splitst boven de longen. Precies op die splitsing zit een bloedprop, die ervoor kan zorgen dat je geen lucht meer krijgt en doodgaat.''

Odette wordt meteen opgenomen op de Intensive Care en krijgt de opdracht om een week plat te blijven liggen. De embolie kan niet met een operatie verwijderd worden. ''Ze geven je bloedverdunners en dan is het hopen dat die bloedprop zich oplost, zonder enge consequenties.'' 

Activeren

Op de IC krijgt Odette bezoek van een cardioloog. ''Ik lig er nog geen 24 uur, of hij zegt: 'Mevrouw Sprong, het is tijd om te activeren. Ik wil dat u het bed uitgaat.' Ik antwoord dat mijn specialist heeft opgedragen om bedrust te nemen, maar hij blijft aandringen. 'Patiënten in uw conditie, met een lichaam als dat van u… U begrijpt wel dat zo’n lichaam niet helpt.'

En ik denk: 'Dat lossen we zeker op met naast het bed te gaan zitten.' Ik zeg: 'Dat kunt u vergeten. Als u het er niet mee eens bent, neemt u maar contact op met mijn specialist.'

Excuses

''Later blijkt dat deze cardioloog mijn dossier nog niet eens had gelezen, toen hij me sommeerde om het bed uit te komen. Hij heeft later zijn excuses aangeboden. Het is voor mij duidelijk dat hij aan mijn gewicht dacht te zien dat het mijn eigen schuld was dat ik op de IC lag. Hij dacht: 'Die is dik, die moet het bed uit.'''

Maar de embolie die ervoor zorgde dat Odette amper nog lucht kreeg, werd veroorzaakt doordat haar lichaam niet meer reageerde op de medicijnen die zij kreeg voor haar darmziekte. Dit overkomt slechts een klein percentage.

Eigen beeld/Wondervol

Stoma

Van de specialist die ervoor heeft gezorgd dat ik opgenomen werd, kreeg ik ook excuses. Ik was bezig met overleven toen, energie voor een klachtenprocedure had ik niet. Achteraf denk ik: 'Een slank persoon wordt eerder serieus genomen en niet naar huis gestuurd met het advies om af te vallen.' En dat terwijl ik aan de Prednison zat.'

Ik heb nog een poos klachten gehad. Uiteindelijk is mijn dikke darm weggehaald en heb ik een stoma gekregen. Sindsdien gaat het een stuk beter. Ik ben ook gewicht kwijtgeraakt, zonder daar iets voor te doen.''

Stress

Inmiddels is de ziekte bij Odette 'in remissie' en weegt ze 95 kilo; 20 kilo minder dan voor de operatie. Ze is bezig met het opstarten van een bedrijf en heeft een goed toekomstperspectief.

Achteraf snappen artsen wel waarom ze alsmaar zwaarder werd. ''Als je lijf heel veel stress heeft, maakt het een hormoon aan met dezelfde basis als Prednison. Daar word je dik van.''

Haten

''Ik ben blij dat ik het heb meegemaakt. Het heeft gezorgd voor persoonlijke groei. Ik kreeg vaak de schuld van mijn overgewicht, maar ik wist: 'Dit ligt niet aan mij.' Toen ik zo ziek was besloot ik dat ik al genoeg aan mijn hoofd had.

Als ik mezelf ook nog eens zou gaan haten voor hoe ik eruit zie, dan is er niet veel meer over om blij over te zijn. Het was een bewuste keus: 'Dit is hoe het is.' En ik begon langzaam maar zeker meer in mijn kracht te komen.'' 

Stigma

Odette kent beide kanten van de medaille. ''Ik heb het allemaal ervaren. Het privilege van slank zijn ('Ik was niet eens normaal slank, maar werd 'kleerhanger' genoemd; je kon mijn ribben tellen') en het stigma waar dikke mensen mee te maken hebben. Hoe het ziekenhuis in Amersfoort met mij als dik persoon is omgegaan, dat kan echt niet. En dat terwijl ik daar als patiënt bekend was.

Ik zie het in het dossier hoe artsen kijken naar mijn lichaam. Artsen die vervelend reageren op mijn figuur, zetten 'obesitas' bovenaan in het verslag. Dat is zo opvallend. Als artsen daarmee beginnen, dan weet je wat je voor je hebt; je wordt niet meer als mens gezien.

Ze wilden ook amper geloven dat ik slank was, voordat ik ziek werd. Als je dik bent, dan moet het altijd maar onze schuld zijn, maar dit is gewoon niet waar. Net zo min als dat overgewicht de oorzaak is van alle klachten.'"

Jij op VROUW.nl

Heb jij weleens te maken gehad met fatshaming?

Vertel het ons hier...

Tekst: Hermina de Vries. Eerder deelde zij het verhaal van Odette op Wondervol.nl.