Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte/Cultura Images RF
Lezerscolumn

'Voor sommigen zijn onze kinderen
nog steeds een bezienswaardigheid'

Redactie VROUW

C

Carol Rock schreef op Wereldwijven.com een lezerscolumn over het geluksgevoel van Nederlandse kinderen. Hoe kijken deze gelukkige kinderen naar de wereld? Carol ontdekte het toen haar gezin op een camping ongegeneerd werd aangestaard...

Ik zag er weer een paar voorbijkomen, artikelen over hoe gelukkig Nederlandse kinderen wel niet zijn. Volgens deze optimistische constatering behoort ons kroost zelfs tot het gelukkigste soort van de wereld. Toch kan ik het niet laten hier mijn opvoedkundige kanttekening bij te plaatsen. 

Surinaamse opvoeding

Begrijpelijk dat Nederlandse kids gelukkig zijn; ze groeien op in een relatief veilige, schone en welvarende omgeving. Er is weinig huiswerk, onze ouders zijn behoorlijk ruimdenkend en de prestatiedruk is voor kinderen over het algemeen vele malen lager dan bijvoorbeeld voor Amerikaanse of Japanse kinderen.

Alle ingrediënten voor een onbezorgde jeugd en zo hoort het ook! Ik moet bij zo’n uitkomst altijd denken aan mijn super strenge Surinaamse opvoeding, die in schril contrast stond met de veel vrijere opvoeding van mijn vrienden.

Prik en chips

Toen mijn leeftijdgenoten op hun veertiende experimenteerden met Baco en Passoa, de binnenkant van de mond van hun eerste liefde verkenden en al kuchend aan hun eerste peuk hesen, zat ik op vrijdagavond braaf met mijn ouders op de bank voor onze movienight (met prik en chips).

Tot mijn 17de vond ik dat prima, maar daarna werd het wat mij betreft tijd voor een bescheiden uitbreiding van het weekendprogramma. Gemotiveerd door mijn gierende hormonen en de verhalen van vrienden over geslaagde avondjes in ’t Paard en Nighttown, wendde ik mij, tegen beter weten in, tot mijn vader… 

Ambities

"Straks ben ik 20 en kom ik voor ‘t eerst van mijn leven in een club", schreeuwde (lees: licht verheven stem, want schreeuwen zou mijn kansen ongetwijfeld geen goed doen) ik als verweer.

Resoluut trok hij een dikke, rode streep door mijn hernieuwde weekend ambities. "Dan ben je maar 20 wanneer je voor het eerst gaat. Vandaag ga je in elk geval nergens", was zijn repliek en tevens het einde van de discussie (en ook een ongewilde blik in mijn glazen bol).

Eeuwig dankbaar

Was ik een gelukkig kind? Absoluut. Ik ben mijn ouders eeuwig dankbaar dat zij voet bij stuk hielden, dat ze mij leerden met twee woorden te spreken, dat ik niet door volwassenen heen moest praten.

Dat het leven niet alleen om de kinderen draait en dat je gewoon mee uit eten, naar de kerk en op bezoek gaat bij saaie mensen en dat je dan maar zelf uitzocht hoe je je die uren (zonder schermpjes) ging vermaken. Zolang de grote mensen hun gesprekken maar niet hoefden onderbreken. Dat was trouwens niet alleen voor hun vervelend.

Bieb

En ook al zat ik op een Montessorischool, mijn ouders hanteerden thuis hun eigen interpretatie van Montessori. School ging boven alles, tijdens huiswerkvrije periodes kon je prima naar de bieb, of vooruit werken.

En als ik blij meedeelde dat ik een 8 ergens voor gehaald had, reageerden zij altijd enthousiast, om daarna de euforie af te sluiten met: "Volgende keer een 9!". Mijn moeder was gewoon Tiger mom 1.0

Vrije opvoeding

Maar dat was mijn opvoeding, toen. Terug bij de vrije en blije Nederlandse kinderen. Je zou verwachten dat mijn leeftijdgenoten, mede dankzij hun vrije opvoeding ruimschoots de kans hebben gekregen hun blik op de wereld wijd open te zetten.

En door wat voor gigantisch venster laten deze vrije blijerds hun eigen intens gelukkige kinderen dan naar de wereld kijken? Nou, dat ontdekten wij tijdens de vakantie op de 5-sterren camping die - zo ontdekten wij pas bij aankomst - voor 80% door landgenoten werd bevolkt.

Zwarte piet

Twee weken lang werden wij ongegeneerd door de medelanders aangestaard. Voor sommigen zijn onze kinderen anno 2018 namelijk nog steeds een bezienswaardigheid tussen al die blonde koppies. Geen moment zag ik dat een starend kind gecorrigeerd werd door de ouders, die staarden immers gezellig mee.

 

Of dat gezin dat luidkeels over zwarte piet begon te zingen toen wij in het restaurant plaatsnamen aan een naastgelegen tafel. Ik begrijp dat gewoon niet, het is zomer, je zit op een prachtige camping in een prachtig land. Hoe kun je dan geen enkel ander liedje bedenken dan zelfverzonnen zwarte pietenliedjes?

Negers

Gelukkig had onze oudste een leuk groepje jongens ontmoet met wie hij dagelijks optrok. Totdat we hem op een avond al na tien minuten met een betrokken gezicht terug zagen komen.

Een nieuw groepje jongens had zich bij zijn clubje aangesloten en algauw werden de telefoons tevoorschijn gehaald. Echter niet om nummers uit te wisselen, maar om 'leuke grapjes' over Marokkanen, Turken en 'negers' (hun woorden) op te zoeken. 

Carol Rock

Racisme

Onze kinderen zijn gewend om te gaan met andere kinderen en die zijn er in alle soorten; blond, bruin, rood, zwart, twee moeders, twee vaders, stiefvader, stiefbroers... Ze weten niet beter dan dat de wereld heel veel smaken te bieden heeft. Wij zijn daar trots op.

Voor racisme is geen plaats, liever leren wij hen over hoe mooi het is dat we niet allemaal hetzelfde zijn. Ik vind het dan zo jammer dat sommige ouders het kennelijk te druk hebben met zichzelf op de schouders kloppen vanwege die hoge notering op die happy list en daardoor helemaal vergeten wat opvoeden in 2018 eigenlijk echt inhoudt.

Vaak genoeg hebben mensen tegen mij durven zeggen dat ik mijn kinderen maar weerbaarder moet maken. Maar mijn kinderen zijn weerbaar en daarnaast ook nog wereldwijs en goed opgevoed. Zullen we dat gewoon allemaal doen vanaf nu, opvoeden?

Dan kunnen we straks samen trots zijn op die lijst!

Jij op VROUW.nl

Wil je ook Lezerscolumn schrijven over een onderwerp dat je aan het hart gaat?

Dan kan dat hier!