Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Esther en haar kind
Lezerscolumn

'Mijn kind (3) luistert niet.
Gewoon. Echt. Niet.'

V

VROUW-lezeres Esther Augustijn deelt in deze Lezerscolumn een - voor velen zeer waarschijnlijk herkenbaar - verhaal over een alledaags bezoekje aan de drogist. Alledaags, ware het niet dat dit bezoekje met peuter - niet onbelangrijk - veel langer duurde dan de gemiddelde tien minuten.

"Ze is 3, mijn kind. En ze luistert niet. Gewoon. Echt. Niet. Stelselmatig niet. Alleen als ze een snoepje wil natuurlijk, maar dat spreekt voor zich. Voorbeeld: Het is best vervelend als ik in de drogist sta, omdat ik tegen beter weten in besluit dat samen met mijn kind te doen, en ze trekt alle schappen leeg.'Nee Charlie, mama heeft alleen billendoekjes nodig.'

Op ooghoogte

Je zult begrijpen dat dat natuurlijk niet het gewenste antwoord is. Want alle dingen die, jawel, op ooghoogte (haat aan de Kruitvat-marketing-mensen) liggen, zijn leuk. Er staat namelijk Elsa op. Of Cars. Of Minions. Of weet je, al stond er helemaal niks op, dan nóg was het leuk.

En ja, natuurlijk heb ik er weleens aan toegegeven omdat ik hoofdpijn had, net een bekende zag lopen terwijl ik een joggingbroek droeg, gewoon geen zin had in gezeur of dacht dat ik iets zou kopen waarnaar mijn kind daadwerkelijk nog eens zou omkijken want hee, het kost ook allemaal maar een paar euro (nog meer haat aan de fijne marketingmensen).

Zwanger

Ik heb inmiddels een hele verzameling Elsa-spullen die al binnen een dag in een hoek lagen. Maar ik besloot dat ik dat dus niet meer ging doen; Charlie moest maar eens leren luisteren. En daar ging het mis.

Alle spullen die op ooghoogte liggen, gaan namelijk minstens 1 keer door de grijpgrage handjes van mijn kind. Ze wil ze allemaal maar ze krijgt niks. Opruimen wil ze ook niet en dus betekent dat dat ik - inmiddels ruim 30 weken zwanger - op mijn knieën zit om alle spullen weer een beetje fatsoenlijk in de juiste vakken te proppen.

Paniek

Dat gaat overigens in een razend tempo, waarbij ik ondertussen ongeveer tien keer de naam van mijn kind roep, omdat ze inmiddels is verdwenen naar het volgende pad. Althans, dat denk ik dan maar.

Feitelijk zit ze inmiddels drie winkels verder; onder de kassa bij de supermarkt. Het is maar goed dat iemand mijn 'Ik-ben-mijn-kind-nu-officieel-kwijt-paniek' ziet en me lachend wijst waar mijn kind zich verschuilt. HA-HA.

Blikken

Ik lach inmiddels niet meer en probeer mijn kind - wederom op mijn knieën en nog altijd zwanger - onder de kassa vandaan te trekken. Het behoeft geen verdere uitleg dat mijn kind dat natuurlijk niet wil en het op een krijsen zet.

Je zou de blikken van de mensen in de winkel eens moeten zien die zien dat ik mijn kind letterlijk aan haar benen onder de kassa vandaan sleep. Al krijsend. Er zijn mensen die je ZIET denken dat het wel heel zielig is voor dat kind. Zij moet wel een rotleven hebben, met zo'n rotmoeder zonder geduld.

Slecht leven

Inmiddels klotst het zweet in mijn oksels, ondanks een gevoelstemperatuur van -10 en ijspegels aan de daken. Mijn kind kijkt me alleen nog maar boos aan. Geen Elsa. Geen Cars en geen verstoppertje spelen in de Albert Heijn.

Wat een slecht leven. Eenmaal thuis gekomen - ik zal jullie het verhaal van de wandeling naar huis besparen - concludeer ik dat ik geen billendoekjes heb gekocht. Mijn kind vraagt om een snoepje en ik zeg wederom 'Nee'.

Tuigje

Er wordt een stuk speelgoed naar me gegooid en ze roept 'Jij bent niet meer mijn vriendin!' Mijn kind gaat onder de tafel zitten mokken. Ik kijk op de klok en zie dat het half 10 is. Nog een hele dag te gaan... Ik vond het altijd gek als een vrouw haar kind aan een tuigje of riempje deed. Ik heb er inmiddels ook eentje besteld. Met Elsa erop, dat dan weer wel."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een verhaal met ons delen?

Dan kan dat hier!