Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lezerscolumn

‛Ik eet alleen om
in leven te blijven’

V

Voor de meeste mensen staat eten gelijk aan genieten. Een goed ontbijt om de dag mee te starten, de favoriete lunch gaat mee naar werk en ’s avonds gezellig met z’n allen aan tafel. Maar voor Danielle (72) is eten juist een hele opgave. 'Ik eet alleen omdat het moet', vertelt zij in een lezerscolumn.

“Ik heb eten nooit heel erg lekker gevonden. Ook als kind niet. Omdat ik een snelle stofwisseling heb en daardoor sneller afval dan dat ik aankom, moest ik wel veel eten om op peil te blijven.

Zo moest ik ooit op een ‛kaakjesdieet’, waarbij ik de hele dag van die simpele koekjes, mariakaakjes, moest eten. En hoe meer ik moest eten, hoe minder ik ernaar uit begon te kijken. 

Aankomen

‛Eet jij wel genoeg?’ vroeg iedereen aan mij. Gek werd ik daarvan. Want ik deed juist mijn best om wél genoeg te eten. Van de huisarts moest ik drie grote maaltijden per dag eten.

En zolang ik nog thuis woonde, letten mijn ouders er natuurlijk goed op dat ik dat ook echt deed. Maar makkelijk ging het me niet af. En ik kwam nog steeds geen grammetje aan. Sterker nog, ik viel af. 

Groenten

Later kreeg ik een nieuwe huisarts die zei: ‛We stoppen ermee.’ Ik mocht zelf gaan kiezen wat ik at op een dag. Als ik bij mijn schoonfamilie op bezoek was, moest ik op mijn tanden bijten, want daar aten ze veel groenten. 

Mijn schoonmoeder vroeg dan: ‛Wat lust ze?’ en ik wilde me niet laten kennen, dus spoelde ik alles zoveel mogelijk weg met water en at ik wat de pot schafte. 

Zonde van tijd

Toen ik eenmaal samenwoonde met mijn man, kookte ik vooral voor hem. De liefde van de man gaat door de maag hè, zeggen ze. Maar als ik dan drie kwartier in de keuken stond, mijn man zijn eten in tien minuten opat en ik dan alweer aan de afwas kon beginnen, dacht ik: voor wie doe ik dit? Ik vond koken en eten maar zonde van mijn tijd.

Pillen

Nu mijn man is overleden en ik alleen ben, vind ik het helemaal veel moeite. Ik dwing mezelf om ’s ochtends en ’s middags bij de thee een biscuitje te eten. Dat krijg ik dan nog wel weg.

Met de feestdagen is het extra zwaar. Iedereen heeft het al weken van tevoren over wat ze gaan koken met de Kerstmis en oudejaarsdag, maar ik kijk er alleen maar tegenop. 

Ik eet omdat ik in leven wil blijven, zo simpel is het. Ik zeg weleens tegen mijn dochter: ‛Als er ooit pillen komen die je kunt nemen in plaats van eten, ben ik de allereerste die dat probeert.’”

Jij op Vrouw?

Zit er ook een lezerscolumn in jouw pen? 

Laat hier dan een berichtje achter