Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte/Camera Press
Lezerscolumn

Jaimy: Hij eiste een abortus
en verliet me vervolgens

Anne Noorman

Z

Zwanger raken is voor veel vrouwen het mooiste moment uit hun leven. Maar voor Jaimy (23) pakte dat anders uit. Haar vriend dwong haar tot abortus, ook mocht ze het met niemand over de zwangerschap hebben. Vervolgens verliet hij haar. In deze Lezerscolumn vertelt ze over de pijn en hoe moeilijk ze het vindt om zichzelf de abortus te vergeven.

"Een half jaar geleden werd ik ziek, juist op het moment dat ik me zó gelukkig voelde. Ik had net een nieuwe vriend die heel lief voor me was en ik dacht dat ik alles had wat mijn hartje begeerde. 

Zwanger

Maar mijn dikke darm raakte ontstoken en opeens ging mijn gezondheid hard achteruit. Ik wilde van alles, maar wat mijn hoofd wilde kon mijn lichaam niet vertalen. Het maakte me mentaal kapot. 

Tot ik mij plotseling weer wat beter ging voelen. Raar, want ik was nog niet met mijn medicatie gestart. Wat bleek? Ik was 5 weken zwanger! Maar waar mijn vriend altijd had beweerd dat we samen de hele wereld aankonden, stelde hij zich nu hard op; of ik haalde het weg of ik stond er alleen voor. 

Medelijden

'Ik wil dit niet', herhaalde hij. Hij begon te huilen en kreeg zelfs paniekaanvallen. Ik had medelijden met hem. Diep van binnen wist ik dat ik het kindje wilde houden, maar ik besloot voor hem te kiezen. 'Ik haal het weg', beloofde ik. Ik deed het voor hem. 

Hij was mijn werkgever en ondanks dat onze relatie geen geheim was, wilde hij per se niet dat iemand wist dat ik zwanger was; ik mocht er van hem met niemand over praten. Ik vermoed dat hij niet wilde dat zijn ouders erachter kwamen. 

Schuldig

Alles ging zo snel. Binnen een week was het geregeld. Tijd om verder na te denken had ik niet. Ik wist van een collega dat zij een abortus had gedaan dus op een dag sprak ik haar aan. Ik wilde weten of ik me voor de rest van mijn leven schuldig zou voelen. 

Toen hij ontdekte dat ik over de baby gesproken had, brak de hel los. En toen moest ik naar de kliniek, een verschrikkelijke ervaring. De abortuspil leek mij de meest 'prettige' manier, ook al wist ik dat er risico's aan kleven.

Tranen

Ik hoor de dokter nóg zeggen: 'Met jouw darmen had je op dit moment niet eens zwanger kunnen raken.' 'Deed ik hier dan wel goed aan?', dacht ik. Dit kind was met mijn gezondheid kennelijk toch een wonder. 

Maar ik drukte die gedachten weg; ik deed het immers voor de liefde? Dus daar lag ik, met tranen in mijn ogen. De echo wilde ik niet zien. En de hand van mijn vriend wilde ik ook niet vastpakken. 'Ik voel me zo dankzij jou', dacht ik. 

Leugenaar

Na de abortus kon ik er niet over praten. En kinderen, waar ik juist zo gek op ben, kon ik niet meer zien. Alles deed pijn, mijn tranen binnenhouden ging niet meer. Mijn vriend begreep het niet. Leg een man maar eens uit dat het voor jou heel anders is dan voor hem. 

Nu, een maand verder, heeft hij me laten vallen. Natuurlijk, zo hoeft hij niks uit te leggen. Het ergste vind ik nog dat hij mijn zwangerschap ontkent. Hij zet mij weg als een leugenaar. Ondertussen probeer ik het te verwerken en heb ik het wel met mijn omgeving gedeeld. Want opkroppen deed me alleen maar meer pijn. Gelukkig krijg ik veel steun. 

Infectie

Mijn ex loopt ervoor weg, kon ik dat ook maar. Ik blijf achter met de pijn en tot overmaat van ramp heb ik een infectie opgelopen door de combinatie abortuspil - medicijnen. Ik blijf met veel vragen zitten. Zoals: 'Waarom koos ik niet voor mezelf, maar voor iemand die zijn reputatie belangrijker vindt dan het geluk van zijn geliefde?'

Ik kan de ingreep niet meer ongedaan maken. Ik moet leren leven met de pijn. Maar ik heb me nog nooit zo alleen en onbegrepen gevoeld. Ik hoop dat ik mezelf deze beslissing ooit kan vergeven..."

Jij op VROUW.nl

Zit er in jouw pen ook een Lezerscolumn?

Schrijf 'm dan hier...