Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sharon Wolters
Foto: Eigen beeld
Lezerscolumn

Sharon beschrijft een dag
uit haar leven met borstkanker

S

Sharon Wolters (37) woont samen met haar twee dochtertjes in Enschede. In juli werd er borstkanker bij haar ontdekt en onlangs startte ze met haar alweer achtste, en hopelijk laatste, chemokuur. Ze schrijft voor ons een dag uit haar leven op.

"De regen tikt teken het raam. Wat is dat heerlijk wakker worden zeg. Ik word daar rustig van. Het zou nu helemaal mooi zijn als ik lekker in een huispak op de bank kan ploffen met een ontbijtje en heerlijk naar de regen kan gaan kijken door het raam. Maar dat zit er voorlopig niet in.

Hond

Ik besluit eerst te gaan douchen en me aan te kleden. Mijn meiden zijn inmiddels ook wakker en het woord 'mama' klinkt door het huis. 'Mama, wil je me even helpen?', 'Mama, waar ligt mijn broek?', en ga zo maar door. 

Even later zitten we aan de keukentafel. Drie dames aan tafel die heel veel tegelijkertijd kunnen. We kijken het nieuws, we praten over van alles en ondertussen moeten onze bordjes en bekers leeg. En dan komt het moment; de hond moet uitgelaten worden. Niet dat ik dat erg vind, maar nu zijn de regendruppels die ik net nog zo leuk en rustgevend ineens vervelend. 

Paclitaxel

Maar ik pak toch mijn jas, lijn de hond aan en ga met hem op pad. Dit moment met de hond is net voor de kuur begint namelijk ook wel erg belangrijk voor me. Ik heb dat momentje nodig om tot rust te komen. Als ik terugkom worden de spullen gepakt en gaan de meiden lekker in de auto zitten. Zij op weg naar school, ik richting het ziekenhuis.

Ik kan de weg naar het ziekenhuis inmiddels blindelings vinden. Om 9:00 uur moet ik in de behandelstoel. Ik zit hier nu voor de achtste Paclitaxel-kuur. Deze chemokuur is goed te doen, maar heeft uiteraard ook zijn bijwerkingen die steeds heftiger beginnen te worden.

Prikken

Ik ga zitten in een stoel dicht bij het raam en merk mijn dove gevoel in de voeten weer op. Het benauwde gevoel is iets verdwenen. Dit gevoel heb ik voornamelijk ‘s nachts in bed als ik wakker word en ‘s morgens vroeg. De verpleegster komt naar me toe met een bak waarin al mijn spul zit.

Formulieren, medicijnen en uiteraard de kuur. In de andere hand houdt ze het infuus vast. Het blijft wel spannend of ze dit keer goed kunnen prikken. Gelukkig, dat lukt. Fijn! Het infuus wordt er aangehangen en het eerste medicijn wordt toegediend.

Suf

Dit medicijn kan me wat suf maken, maar ik weet inmiddels dat ik daar weinig van merk als ik met iemand ga kletsen. Vervolgens gaan de twee andere medicijnen erin, die mogen vanaf vandaag in een zakje. Dat scheelt een kwartier de tijd. Na elk zakje wordt er gespoeld om het infuus weer schoon te maken en gaan ze over op de Paclitaxel.

Bij het toedienen van deze chemo merk ik ineens dat ik erg moe begin te worden. Het kost me moeite om mijn ogen open te houden. Dit heb ik nog niet eerder zo ervaren. Ik heb zelfs moeite om een gesprek aan te gaan met de vrouw in de stoel naast mij. Normaal praat ik juist graag met haar omdat ze even oud is en we in hetzelfde schuitje zitten. 

Schrikt

Dan ontdekt de verpleegster waar het waarschijnlijk mee te maken heeft: de chemo die ik nu krijg, hoort in een uur tijd toegediend te worden. De tijd is verkeerd ingesteld waardoor het in een half uurtje is gedaan. Veel te snel dus. De verpleegster schrikt er heel erg van en vraagt of ik verder nergens last van heb. Dat heb ik niet, stel ik haar gerust. 

Ik ben moe, maar voor de rest gaat het goed met me. De Taxol, zoals ze deze chemo ook wel noemen, is in turbosnelheid naar binnen gekomen. Ik maak me er maar niet druk om en noem het voortaan gewoon lachend Turbotaxol. Ik kan nu een half uurtje eerder naar huis. Dat is toch ook fijn?"

Jij op VROUW.nl

Zit er ook een Lezerscolumn in jouw pen? 

Schrijf 'm dan hier...