Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Lezerscolumn

‛Ik voel me schuldig tegenover mijn vriend
omdat ik kanker heb’

M

Marloes (22) weet sinds vier weken dat ze kanker heeft. Door de chemo voelt ze zich een "uitgebluste bejaarde" en vindt ze het erg voor haar vriend dat ze geen actieve dingen meer kunnen doen. "Hoeveel makkelijker is zijn leven zonder mij en zonder die kanker?"

“Ik had alle films al gezien, alle boeken gelezen. Je denkt dat je alles weet over kanker. Je hoort de verhalen, je kent altijd wel iemand die het heeft (gehad). En anders weet je dat dat nog gaat komen, helaas. Sinds mijn diagnose weet ik dat er meer is dan je leest of ziet. 

Diagnose 

Sinds vier weken weet ik dat ik kanker heb. Ik heb namelijk een mola-zwangerschap: er is bij de bevruchting iets verkeerd gegaan waardoor alleen de placenta groeit, maar er geen vruchtje is. In mijn geval heb ik geen baby en hebben ze kankerblaasjes ontdekt bij mijn baarmoeder die zichzelf vermenigvuldigen.

Normaal gesproken kan zoiets meteen worden weggehaald en wordt er later pas gekeken of er sprake is van kankercellen, maar in mijn geval was het al zo groot en meteen duidelijk dat het kanker was. Ik zit op dit moment aan de chemo en word er ontzettend beroerd van. 

Toekomst

Ik kan veel minder dan dat ik eerder kon. En lig eigenlijk dag in dag uit op de bank. De chemo laat me voelen als een uitgebluste bejaarde. Zoals ik eerder zei, denk je alles te weten over kanker. Maar niemand heeft het over het schuldgevoel dat erbij komt kijken.

Mijn vriend (28) en ik zijn allebei erg actieve mensen, en we zijn dus nog erg jong. Ik voel me schuldig omdat ik hem in de weg zit: dat hij bijvoorbeeld geen leuke dingen gaat doen omdat hij voor mij wil zorgen.

Ook worden onze vakantieplannen door zijn neus geboord. We kunnen door mijn diagnose nu niets meer boeken, omdat de toekomst nog onzeker is. 

In de steek

Maar ik weet dat ik geen keuze heb, ik moet dit doen om beter te worden. Maar niet alleen mijn leven staat stil, ook dat van hem dus. Elke dag komt hij vanuit zijn werk bij me langs, doet hij boodschappen voor me en houdt hij me vast wanneer ik dat nodig heb.

Hoeveel makkelijker is zijn leven zonder mij en zonder die kanker? Dan had hij geen zorgen gehad. Ik voel me schuldig en vraag me de laatste tijd af waarom hij bij mij blijft. Ik gun hem dit niet.

Ik dacht alles te weten over kanker. Maar er zijn dingen waar je je niet op kunt voorbereiden. Hij geeft aan dat hij er gewoon voor mij wil zijn en dat hij zeker weet dat we er samen sterker uit komen.

En van binnen weet ik dat ook wel: we houden heel veel van elkaar en ik weet dat hij me niet in de steek zal laten. Maar soms moet je dit even extra tegen jezelf zeggen.”

Jij op VROUW.nl

Zit er in jouw pen ook een Lezerscolumn?

Schrijf 'm dan hier...