Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Frederike Travaille
Foto: Eigen beeld
Lezerscolumn

Frederike: Ik was 1 van die
overspannen docenten

F

Frederike Travaille (38) was al docente Nederlands en is nu daarnaast ook yogadocente op de openbare scholengemeenschap RSG Magister Alvinus in Sneek. Waarom ze die tweede baan erbij nam, vertelt ze in een Lezerscolumn.

"Sinds een jaar hoor ik ook bij de club: de club van overspannen docenten. Het begon op een doodgewone maandag, met een kort lontje. Ineens gooide ik er een rotopmerking uit naar zo’n snotaap die ik vanaf de herfstvakantie eigenlijk al achter het digibord wilde pletten.

Speeksel

"Houd je achterlijke kuttenkop nu een keer!" riep ik, terwijl het speeksel rondom mijn mond schuimde. Niet echt beschaafd voor een docente Nederlands, ook niet erg origineel, maar…  - en dat wil ik mezelf meegeven - grammaticaal wél correct. Deze uitspatting bracht mijn reputatie als 'juffrouw Engel' in één klap aan het wankelen, maar viel nog mee in vergelijking met wat ik thuis presteerde.

Want bleef het voor de klas bij schuimbekken, thuis vlogen stapels nakijkwerk, waar ik me nachtenlang doorheen worstelde, tegen het hoofd van mijn man. Ik kan het iedereen die overspannen is aanraden om iets naar het hoofd van zijn/haar partner te smijten, of het nu letterlijk of figuurlijk is, want het lucht op. Voor heel even dan.

Hoogtepunt

Het hoogtepunt van mijn overspannenheid beleefde ik letterlijk op een hoog punt; op Mur de Huy, tijdens een excursie in de Belgische Ardennen. Tien leerlingen reden met ferme trap op hun mountainbikes achter de instructeur aan en ik perste met een paars hoofd slechts centimeters uit mijn ongetrainde benen, de berg op.

Het sporten was al tijden voor mij op de een-na-laatste plaats geraakt, net als alle andere ontspanning die het afgelopen halfjaar was vervangen door zogenaamde urgente onderwijsactiviteiten.

Ongeluk

Zodoende was het niet vreemd dat ik - in mijn oranje hesje - bijna een kilometer achter de onbevreesde sliert leerlingen aan fietste. Met een hartslag van 210 hoopte ik stiekem op een valpartijtje van een van de kinderen.

Bij de afdaling maakten ze een goede kans, verwachtte ik. Een plotselinge rem van een van de voorsten kon zomaar een looping veroorzaken en mijn miserabele conditie verdoezelen. Ik deed een schietgebedje.

Ontzetting

Op het moment dat ik dacht dat ik een hartaanval kreeg, zat er net eentje met de versnellingen te klooien en ja hoor… daar vloog bij een geluk - voor mij dan - de ketting eraf.

Mijn trommelende hart vulde zich met dankbaarheid en ik strompelde hijgend en puffend naar de berm om me te storten op de kapotte mountainbike. De rest van de groep stapte af en keek vol ontzetting toe hoe ik daar lag uit te blussen naast een losgeraakte ketting.

Paniekaanvallen

’s Nachts lag ik onder een bewolkte hemel met paniekaanvallen in mijn slaapzak te draaien. Het was niet de vraag óf het ging regenen, maar wanneer. 'Adem in, adem uit',  sprak ik mezelf moedig toe. Eén hand rustte op mijn buik, de andere op mijn borstkas; ik had ergens gelezen dat dat hielp.

Onze amateuristische onderkomens van stokken met daarop plastic zeiltjes zouden die nacht een zware beproeving krijgen. Behalve spellen bleek ik ook te kunnen vóórspellen. Als verzopen katten lagen we die nacht te rillen in de afgelegen steengroeve ten noorden van het Waalse dorpje Aywaille.

Overdrijven

Ik overleefde de survival, maar had mezelf, toen ik de volgende dag zestig verkleumde kinderen en nog meer zeiknatte rugtassen de touringbus in hees, wel één ding voorgenomen: ik moest met de teamleider praten. Want ik was zo kapot en opgebrand dat het onverantwoord was.

Maar tegen de tijd dat de bus het parkeerterrein van school naderde, had er zich alweer een glimlach om mijn mond gevormd. Was het nu allemaal zo erg? We hadden het toch su-per gehad! Ik moest het allemaal niet zo overdrijven.

Zomervakantie

"En? Gaat het weer?" vroeg mijn teamleider bezorgd, nadat we alle leerlingen hadden uitgezwaaid. "Oh het weer? Ja-nee, helemaal te gek, dat was nu juíst de challenge! Haha.. lachen toch!" En nee, ik had ook geen slaapgebrek. Tuurlijk niet, ik was geen loser

Over een paar weken was het zomervakantie, dan kon ik de hele dag slapen. Zes weken lang. Het werd een vakantie waarin ik nauwelijks mijn bed uitkwam en verwoede pogingen deed mezelf weer bij elkaar te rapen. En ook daarna nog. Het werd een zomervakantie van 26 weken..."