Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De pleegzoon van Lindsay werd van school gestuurd
Foto: Image Source Ltd RF
Lezerscolumn

'Mijn kleuter werd
van school gestuurd'

L

Lindsay, moeder van twee pleegkinderen schreef de volgende Lezerscolumn: "Mijn kleuter werd van school gestuurd'.

Onze pleegzoon was nog maar 4 jaar, maar had al een behoorlijk rugzakje. Hij woont bij ons sinds hij een half jaar oud is. Wij waren op dat moment al de vierde plek: na verblijf in een instelling, ziekenhuis en crisispleeggezin werd gezocht naar een pleeggezin waar hij voor langere tijd kon blijven. En dat gezin waren wij.

Moeilijke start

Wij wilden met alle liefde en plezier voor hem zorgen. Wat we niet wisten was dat het een moeilijke weg zou worden, vooral door zijn moeilijke start: hij heeft zich in de eerste periode van zijn leven niet kunnen hechten en dat bleek een behoorlijke impact op hem te hebben...

Robbe heeft altijd moeite gehad om mensen te vertrouwen, altijd hield hij er rekening mee dat ze hem in de steek zouden laten en altijd legde hij de schuld bij zichzelf: hij was niet goed genoeg. Hij bouwde een muurtje om zich heen en als hij merkte dat iemand te dichtbij kwam, begon zijn verdedigingsmechanisme op volle toeren te werken.

Driftbuien

Omdat hij zich kwetsbaar voelde, kreeg hij driftbuien. Hij voelde zich onveilig, was bang dat hij alles en iedereen weer zou verliezen. Na een lange weg hebben wij hem er toch van kunnen overtuigen dat we hem niet in de steek zouden laten. Thuis kon hij dus zichzelf zijn, maar op school was het moeilijk voor hem.

Als een vriendje niet met hem wilde spelen, voelde hij weer de afwijzing. Hij voelde zich afgewezen zoals hij werd afgewezen door zijn moeder die plots een half jaar uit beeld verdween. Boos worden was dan makkelijker en veiliger dan verdrietig worden. Alles om maar niet te laten zien hoe kwetsbaar hij zich voelde.

Speciaal onderwijs

Ik kreeg van zijn juf regelmatig te horen hoe moeizaam het ging en samen gingen we op zoek naar een oplossing. We kregen hulp van een juf uit het speciaal onderwijs en ook een traumapsychologe kwam in de klas observeren om te kijken op welke manier ze hem beter konden begeleiden. Op deze manier werd er al vrij snel verbetering geboekt.

Regelmatig was er een overleg op school, waar ik me als pleegmoeder erg klein voelde tegenover al die mensen die blijkbaar nodig waren om Robbe te laten functioneren op school. Telkens was het confronterend en ik voelde me echt tot last. Ik had medelijden met zijn juf; ik had zelf gekozen voor een pleegkind en zijn rugzakje, zij niet.

Afwijzing

In een periode waarin het weer wat slechter ging met zijn mama, gebeurde het steeds vaker dat ze niet kwam opdagen op bezoekmomenten. Dan reed ik vol verwachting met hem naar de speeltuin, maar zat ik even later met een teleurgesteld kind in de auto omdat ze er niet was... Wéér die afwijzing.

Ik zag hem weer wankelen, onzeker worden: 'Ben ik wel goed genoeg?' En die twijfel en onzekerheid zette zich op school om in spanningen. Weer kreeg ik bijna dagelijks te horen hoe moeilijk het wel niet ging. Beetje bij beetje zag ik dat de juf minder van hem kon verdragen. Ik had het gevoel dat de situatie 'op ontploffen' stond.

Ontploffing

En die ontploffing kwam er. Donderdagmiddag half 4. Ik kom juist aan op school en word gebeld op mijn mobiel. Ik neem de telefoon op terwijl ik naar de schoolpoort wandel. "U spreekt met de directeur van de school, mevrouw."

'Dit is foute boel!' denk ik meteen. Terwijl ik de speelplaats binnen ga, zie ik een aantal kleuters huilen, ze worden getroost door hun mama. Van Robbe geen enkel spoor. Ik schrik me rot, wat is er gebeurd?!

Schuldig

De directeur vertelt dat Robbe zijn juf zo hard heeft gebeten dat ze naar de dokter moest. Hij is zoooo boos geworden! Ik ga op een bankje zitten en voel al enkele blikken van medemama’s, blikken vol medelijden. Ik begin te huilen: ik voel me zo machteloos, zo schuldig!

Ondertussen komt de turnleerkracht met Robbe bij me zitten. Robbe zegt niks, wrijft troostend over mijn arm. De school vraagt of ik hem voorlopig thuis kan houden in verband met de veiligheid van de andere kinderen.

Kinderpsychiater

Wij werken allebei, dus hoe ik dat moet oplossen? Ik weet het niet! Maar ik snap de vraag. De directeur zegt later terug te bellen, hij begrijpt dat ik het allemaal moet laten bezinken…

Bert en ik bellen later die dag naar onze werkgever om wat vrije dagen te regelen voor de komende week. Een weekje kunnen we wel opvangen en volgende donderdag stond er gelukkig al een overleg gepland. Deze zou doorgaan op de praktijk van de kinderpsychiater.

Psychiater

Daar zouden we gaan bespreken hoe we het konden oplossen, hoe we Robbe kunnen helpen. Maar eenmaal daar bleek dat de school geen kant meer op wilde. Die wilde geen therapie of eventueel medicatie meer afwachten. Robbe moest naar het speciaal onderwijs, dat zou voor hem het beste zijn.

Ik was op dat moment nog overtuigd van de goede bedoelingen van de school, ze leken zich oprecht zorgen te maken. Maar tegelijkertijd voelde ik me aan mijn lot overgelaten. Hij mocht niet zonder test naar het speciaal onderwijs en de psychiater wou hem eerst testen, want was speciaal onderwijs wel nodig?

Thuishouden

Uiteindelijk heb ik hem bijna zes weken moeten thuishouden. Hoe? Dat was mijn probleem, de school trok haar handen ervanaf. De psychiater was van één ding overtuigd: als Robbe niet op die school kan blijven, moet hij afscheid kunnen nemen van zijn klas, voelen dat ze niet kwaad zijn, dat het is voor zijn eigen bestwil en vooral: dat hij voelt dat hij NIET weer in de steek gelaten werd! 

Samen met zijn begeleidster uit het speciaal onderwijs die hem al die tijd wekelijks een uur in zijn klas begeleid had, ging hij een uurtje terug naar zijn klasje. Om aan te voelen dat ze nog steeds zijn vriendjes zijn, dat zijn gedrag niet ok was, maar hij als persoon wel.

Juf

De kindjes waren allemaal blij om hem te zien. Maar zijn juf kon het blijkbaar niet meer opbrengen om ook maar één woord aan hem vuil te maken. En die afwijzing kwam binnen... wéér de bevestiging dat hij in de steek werd gelaten, wéér was hij niet goed genoeg. 

Het was een zware periode. Zes weken lang voelde hij elke dag dat hij niet naar school mocht. Elke dag brachten we zijn zus naar school en moest hij terug mee naar huis. Elke dag voelde hij dat er een oplossing gezocht moest worden om hem op te vangen want Bert en ik moesten nu eenmaal werken.

Opvang

Ik werkte zoveel mogelijk in het weekend zodat ik hem door de week zo min mogelijk bij opa, oma, tante, moest onderbrengen. Achteraf hoorde ik van het ministerie van Onderwijs dat de school verplicht was om voor de opvang te zorgen als hij daar niet welkom was. 

Maar... maar gelukkig kwam ook aan die periode een einde. We vonden een nieuwe school waar hij inmiddels een jaar naartoe gaat. En ik kan zeggen dat hij elke dag met plezier naar school gaat, een normale school, want speciaal onderwijs bleek echt niet nodig in zijn situatie.

Boos

Hij heeft vriendjes, voelt zich geaccepteerd en heeft een hele mooie band opgebouwd met zijn juf. Hij mag er zijn wie hij is en dat betekent ook dat hij boos mag zijn, want ieder kind is weleens boos.

Hij is lang bang geweest om iets verkeerd te doen, want wat als hij weer weggestuurd wordt? Maar nu groeit zijn zelfvertrouwen beetje bij beetje zodat hij ook eens streken durft uit te halen. Gelukkig maar, want ook dat hoort bij het gedrag van een 5-jarige kleuter. 

Achterstand

Wat ben ik trots op hem, hij haalde een grote achterstand in op gebied van beginnend leren. Hij bleef werken als de juf hem dat vroeg en ook thuis oefenden we nog eens extra, hij bleef doorzetten. Maar ik ben vooral trots omdat hij het nog één keer heeft aangedurfd om iemand te vertrouwen. Een juf waarbij hij zichzelf kan zijn.

Deze blog van Lindsay is eerder verschenen op Mamaplaats, de open blogcommunity waar alle moeders (in spe) verhalen kunnen delen.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een Lezerscolumn schrijven?

Klik dan hier!