Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat als je kind niet is geslaagd
Foto: Harold Versteeg
Lezerscolumn

Bij Chantal hangt de vlag niet uit...
'Kom je straks ajb naar huis?'

G

Gister hoorden scholieren of ze hun felbegeerde diploma hadden gehaald. Ook de puberzoon van Chantal Kuipers kreeg een telefoontje. Ze schreef er deze ontroerende Lezerscolumn over.

"Zullen we samen wachten op de uitslag?" Ik stel de vraag maar weet het antwoord al. Want als hij al iets wil delen dan is het niet met mij. Boos kijkt hij me aan, en ik vraag me af of hij ooit dit leven leuker gaat vinden. "Wat denk je zelf?" Ik haal mijn schouders op en draai mijn hoofd van hem weg. Ondanks dat ik het niet wil doet de afwijzing van zijn liefde nog steeds pijn.

Gezakt

"Bel je me dan? Alsjeblieft?" Ik hoor hoe verdrietig ik klink. Aan elke strohalm die hij me aanreikt, houd ik me vast als een drenkeling aan een boei. Hij gaat en boos stap ik op mijn racefiets.

Sommige dagen helpt er niets behalve mijn lichaam uit te putten met lichamelijke pijn. Halverwege de rit gaat mijn telefoon. "Ik ben gezakt." Zijn stem klinkt monotoon als de robot die ik ben. Nergens een spoor van verdriet. Omdat het nooit beter gaat worden.

Anders

"Ik houd van je. Heel veel. Voor mij maakt het niet uit. Oké?" Ik hoop dat hij bevestigend zal antwoorden. Dat hij ook van mij houdt. Oorverdovende stilte aan de andere kant van de lijn. Ook hij wil zich laten troosten door de leugens die ik vertel. Want het maakt me wel uit en hij weet het.

Ik wilde een kind dat mee kon doen in de maatschappij. Dat aan mijn verwachtingen kon voldoen. En beiden weten we dat het hem niet gaat lukken. Hoe kan het dat ik andere kinderen precies goed vind zoals ze zijn, maar dat ik van hem verwacht dat hij voldoet aan het beeld dat ik in mijn hoofd heb? Waarom accepteer ik niet dat hij anders is?

Minnares

"Kom je straks alsjeblieft naar huis?" Het lijken woorden van een vrouw die wacht tot haar man zijn minnares verlaat. Met tegenzin gaat hij akkoord, want hij wil de teleurstelling die op mijn gezicht gebeiteld staat niet zien. En hoe ik ook mijn best zal doen, hij doorziet mij als geen ander.

Tegen 16 uur hoor ik gemorrel aan het slot. Met mijn beste gezicht, champagne, slingers en taart open ik de deur. Verbaasd kijkt ie me aan. "Voor mij ben je geslaagd in het leven."

Ik kus zijn wang maar hij draait zijn hoofd weg. En ondanks dat gebaar dat laat zien dat hij me niet echt mag, lacht 'ie. En ook al weten we beiden dat ik het niet meen, dat hij heel even lacht, is waarvan ik ooit heb gedroomd.

Jij op VROUW.nl

Zit er ook een Lezerscolumn in jouw pen?

Schrijf 'm dan hier!