Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ouders zwaaien hun kinderen uit
Foto: Hollandse Hoogte | Frank de Roo
Lijstje!

7x typische schoolreisdingen
'Hè, er zit niemand in de bus!'

journaliste

Hester Zitvast

H

Het is voor kinderen het hoogtepunt van het jaar, voor veel ouders vooral een behoorlijk stressmoment. Niet zelden is het schoolreisje bijvoorbeeld een hap uit het gezinsbudget. Of het blijft toch lastig je kind los te laten, want wat kan er allemaal wel niet gebeuren? We nemen je mee door een lijstje met zeven typische schoolreisjes-dingen.

Te duur

Hoewel sommige scholen het in de ouderbijdrage weten te verwerken, volgt er toch op de meeste scholen een rekening voor het schoolreisje. En met de huidige entreeprijzen, kan dat aardig in de papieren lopen - helemaal als je nog meerdere kinderen op de basisschool hebt zitten. En dan zijn er altijd ouders voor wie dat echt te duur is. En dan? Die kinderen dan maar thuislaten? Samen de kosten opvangen? Het 'potje' aanbreken? Volgend jaar kiezen voor een goedkoop alternatief? De eeuwige discussie en zó typisch schoolreisje-gerelateerd.

Snoep

Er moet snoep mee en dan niet een rolletje Mentos, maar het liefst diverse grootverpakkingen. 'Oh en chips, er moet echt chips mee, mam. Iedereen doet dat. En heb je kauwgom? Doe maar drie smaken.' Naarmate de kinderen ouder worden, moet er meer mee - dat is een ongeschreven regel. Kwam je in de kleuterklas nog weg met een banaan en een liga, mag je nu een halve snoepwinkel in de rugzak meegeven. En nee, geen energiedrank. Daar ligt je grens: 'Nee, echt niet!'

Die ene moeder

Je brengt je kind in de ochtend in extreem opgewonden toestand naar school en daar zie je haar alweer staan. Ze telt kinderen of staat met een lijst in haar handen interessant te doen. 'Die ene moeder' die altijd meegaat. Ze sponsort, ze organiseert, ze doet het met de directeur...: je hebt geen idee wat haar bezielt, maar je trekt wel het regelrechte vergelijk met Nancy uit De Luizenmoeder. Deze vrouw heeft geen leven, schóól is haar leven. Je haalt je schouders maar weer op. Zij duizend keer liever dan jij, tussen al dat stuiterende grut in een dierentuin. Ze zoekt het maar uit met haar lijstjes en organisatietalent.

Jouw beurt

Maar soms is het ook jouw beurt. Dan word je meegesleurd door een andere ouder: 'Kom nou mee. Als jij meegaat is het tenminste nog een beetje te doen… En ze hebben vast ergens wijn.' Of je zwicht voor je kind (alleen als ze nog klein zijn, hoe ouder hoe minder graag ze je erbij willen hebben). Dus loop je daar met vijf kleuters aan je hand, die allemaal moeten plassen, huilen, honger hebben of ergens niet in durven. Je hebt na drie uur nog steeds geen idee wie nou wie is en de helft is de naamsticker ook al kwijt. Je hebt meer snotneuzen afgeveegd dan goed is voor een mens en je kan 'moeder-van-….' niet meer horen. Eens, maar nooit meer, beloof je jezelf. Maar wel meer respect voor leerkrachten.

Angst

Nee natuurlijk zit je die dag niet lekker rustig op je kont in de tuin een tijdschrift te lezen. Je bent als de dood dat er ieder moment een AMBER Alert op je telefoon voorbijkomt, omdat jouw kind vermist is. En je hebt je hartje in gedachten al talloze keren ondersteboven half uit een bakje van de achtbaan zien hangen. En je hebt dan wel duizenden keren gezegd dat hij echt niet mag gaan staan in de wildwaterbaan, maar jij weet ook wel dat die van jou nooit luistert. Je hebt pas weer rust als ze vanavond in bed liggen.

Onder de stoelen

Oh, oh, oh, waar zouden de kinderen toch zijn? Je staat met alle andere ouders al zeker een kwartier zenuwachtig op het schoolplein te wachten en dan komt daar eindelijk de bus aanrijden. En wat denk je? Leeg! Gewoon álle kinderen vergeten in het pretpark. Je trekt je meest paniekerige gezicht om de verrassing niet te verknallen en voert dan collectief de 'Goddank, ze zaten onder de stoelen-act' op. Daarna volgt heel hard lachen (want deze grap had je toch echt niet verwacht) en het weer in de armen sluiten van je kind(eren).

Doodmoe

Je hebt je kind weleens moe gezien, maar zo gesloopt als na een schoolreisje is toch ieder jaar weer een unicum. Ze kunnen nauwelijks nog praten en hangen volledig uitgeteld op de bank. En voor jou is het een kwestie van aftellen tot bedtijd. Nee, ze willen niet meer eten. Ze hebben 30.000 calorieën weggewerkt en uiteraard jouw zorgvuldig gesmeerde boterhammen en banaan in de daarvoor bestemde BolleGijsPapierHier-bak gegooid. En ze hebben zo veel suiker binnengekregen dat het lamslaat. Echt, ze kunnen niet meer…