Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Irene (46) en haar zonen (18, 21 en 23) verloren hun partner/vader
Foto: Eigen beeld
Lijstje!

Rouwtips van
weduwe Irene (46)

Freelance journaliste

Robyn van Gorsel

I

Irene Turk (46) verloor ruim twee jaar geleden haar man aan kanker. Tijdens Johans ziektebed begon de Noordwijkse met korte updates op Facebook. Na zijn overlijden ging ze daarmee door in de hoop rouwenden te helpen. Die blogs bundelde ze in het boek Reis door mijn rouw in 80 blogs. Wij vroegen haar om rouwtips.

De spaarzame momenten waarop ze tijd hadden voor zichzelf - dus niet in het ziekenhuis hoefden te zijn - sprak iedereen Irene en Johan aan. Hoe het nou met hem ging? Hoe hij zich voelde? Dat was voor Johan geen pretje en dus vroeg hij zijn vrouw om updates op Facebook te delen. Dat vormde het startpunt van Irenes blogs.

Gemist

Na de dood van Johan op 46-jarige leeftijd stopte Irene een poosje met het schrijven van updates. Ze had immers geen nieuws meer te brengen. Tot ze na een paar maanden steeds vaker te horen kreeg dat haar blogs gemist werden. Verschillende oud-lezers mailden dat ze geraakt waren door haar berichten, ook al was het verdrietig.

Dus besloot ze opnieuw te schrijven over alles wat bij rouwen hoort: van gevoelszaken tot aan praktische kwesties. Dus niet alleen voor haar eigen rouwproces, maar ook om anderen troost te bieden en tips over hoe om te gaan met verlies te delen.

Zoons

Volgens Irene is het belangrijk om te beseffen wat je nog wel hebt. "Natuurlijk ben je veel kwijt, maar er is ook nog heel veel dat je wél hebt. We hebben bijvoorbeeld drie zonen (23, 21 en 18). Ik ben dan wel mijn man verloren, maar hen heb ik nog wel.

Voor mijn kinderen gaat het leven ook door. Het wordt er niet leuker op als we ons alleen maar focussen op ons verdriet. Als ik naar mijn jongens kijk, dan denk ik: 'Wat een rijkdom'. Daar haal ik al mijn energie uit."

Strand

Wat volgens haar ook belangrijk is, is om tijdens het ziekbed door te gaan met herinneringen maken. In plaats van te kijken naar wat je niet meer kan, is het volgens Irene goed om dingen te doen die nog wel kunnen.

"Johan kon door zijn medicijnen niet meer naar het strand. We wonen in Noordwijk dus dat was altijd een belangrijk onderdeel van ons leven. In plaats van bij de pakken neer te zitten, gingen we ’s ochtends om 10 uur naar een strandtent en deden we een bakkie onder een luifel. Dus toch het idee van het strand, ook al lagen we niet te zonnen.

Confrontatie

Het maken van herinneringen ná een overlijden is minstens zo belangrijk. Je weet namelijk nooit wat het leven verder nog in petto heeft. Het zou dan ook vreselijk voor de achterblijvers zijn als er geen nieuwe herinneringen gemaakt zijn."

Een van Irenes belangrijkste tips is om direct elke confrontatie aan te gaan. Volgens haar wordt het er niet makkelijker op als je wacht met het opnieuw dingen ondernemen, die je eerst ook altijd deed.

Koppels

"Zo gingen we eerst met bevriende koppels uit eten. Sinds Johans dood deed ik dat niet meer. Laatst vroeg een vriendin of we het weer eens konden oppakken, toen dacht ik wel even 'Oef, dat wordt niet makkelijk'. 

Daar heb ik veel te lang mee gewacht, terwijl ik wel direct weer boodschappen ben gaan doen en naar verjaardagen ben gegaan. Dat is niet makkelijk, maar het werkt niet om er mee te wachten. Pak het meteen aan."

Huilen

Verdriet mag gezien worden. Het maakt niet uit hoe lang het geleden is, vindt Irene. "Natuurlijk hoef je niet dagelijks te huilen, maar soms heb je van die dagen dat het gewoon niet wil stoppen. Hoe zwaar die dag ook lijkt, het wordt altijd weer morgen.

Ik had het vorige week nog: ik werd wakker en de tranen kwamen meteen. Accepteer op dat moment dat het zo is en begin de dag erna weer fris en opnieuw. Door jezelf die ruimte te geven, voel je je zelf veel beter."

Jezelf

De laatste tip die Irene wil delen, is eigenlijk afkomstig van een van haar zoons. Hij vindt dat je altijd jezelf moet blijven en daar is ze het roerend mee eens. "Je hoeft niet te veranderen. Wat je hebt meegemaakt, heeft je misschien wel gevormd tot wie je nu bent, maar je bent nog steeds dezelfde persoon als wie je was vóór dat je partner overleed. Die vrouw (of man) zit er echt nog steeds. Ik merk zelf ook dat ik steeds meer 'terugkom'."