Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Maaike Olde Olthof
Foto: Stef Nagel | VROUW Magazine
Maaike Olde Olthof

'Je verpest alles,
net als met papa'

Maaike Olde Olthof

M

Maaike Olde Olthof (42) is moeder van Puck (9) en Charlie (5). Afgelopen zomer was ze al gastcolumnist en vanaf nu geeft ze hier wekelijks een kijkje in haar leven. Haar tropische liefde zou naar Nederland komen, maar Maaike twijfelt.

"Mama, wanneer zie ik hem eigenlijk weer?" Ik wil Puck niet onnodig ongerust maken maar liegen is geen optie. "Ik weet het niet." En dat is waar. Als Carlos voor een jaar naar Nederland komt, hebben we sowieso een lange, bureaucratische weg te gaan. Maar ik twijfel. Wil ik dit wel? Of verlang ik na drie maanden samenzijn gewoon naar rust?

Visumtraject

"Een visumtraject voor een jaar duurt lang. Bovendien weet ik niet of ik dat wel wil." Het is de eerste keer dat ik het hardop zeg. Het verdriet dat eronderuit schiet, overvalt me. De twee weken vakantie op zijn eiland zijn voorbij gevlogen. Nu, bij het afscheid, laat ik voor het eerst een traan, omdat het wellicht de laatste keer is dat we elkaar zien, maar ook omdat Puck het vreselijk moeilijk heeft.

In de rij voor de bagage drop-off rent ze telkens terug voor een knuffel met Carlos, die achter het lint is blijven wachten. Ze huilt. Het tafereel, inclusief fictieve hartjes en kussen, duurt minstens een half uur en is zo hartverscheurend dat het de andere passagiers ook ontroert. 

Publiek

Met een flinke lading schuldgevoel en tegenstrijdige emoties zit ik in het vliegtuig. Opgelucht. Verward en verdrietig. Moe. Puck heeft een speciale band met Carlos. Ze delen hun liefde voor theater en capoeira. Ze groeien van aandacht en hebben behoefte aan publiek.

Hij heeft haar de woeste oceaangolven leren trotseren en knutselt urenlang zadels voor haar Sleich-speelgoedpaarden. Dat is wel zo fijn met een moeder die een schijterd in het water is en nul geduld heeft voor 't in elkaar zetten van een hekwerk met ijslolly-stokjes. 

Breuk

Vandaag is het precies één maand uit. In de naweeën van de breuk moet ik de klappen opvangen. Zijn boosheid en verwijten verkleuren alle mooie herinneringen. Ik wil dat niet, dus houd ik me gedeisd. Frustratie en valse aantijgingen krijgen geen bodem. Maar het kwetst me diep. Het verdriet bewaar ik voor mezelf. 

En de kinderen? Charlie kiest degene uit met wie ze een band wil en niet andersom. Ze is goudeerlijk. "Wat fijn dat Carlos niet meer in jouw bed ligt. Nu is er weer plek voor mij!" Voor Puck was alles snel terug bij het oude. Gisteren vertelde ze zelfs triomfantelijk dat ze zijn Netflix-profiel had verwijderd. "Beetje gek toch, dat hij er nog tussen stond?"

Achterdocht

Dit is het aangewezen moment om ook door te pakken, denk ik. Als ze bij een buurmeisje spelen zet ik zijn foto’s en rugbyschoenen op zolder. "Waarom heb je alles opgeruimd?" De verdwijning is bij binnenkomst al gespot door Puck. "Dat doe je altijd! Je verpest alles, net als met papa!" gilt ze. Puck stampt met haar voeten en smijt haar slaapkamerdeur keihard dicht. Ik ben de dader.

Ik wil haar zo graag nu uitleggen dat twee mensen verantwoordelijk zijn. Dat ik aan haar juist het goede liefdesvoorbeeld wil geven. Dat mijn dochters ooit beseffen dat achterdocht geen basis is voor een verbintenis.

Dat je narigheid nooit moet slikken als het ten koste van jezelf of je kinderen gaat. Ik klop aan. Puck opent de deur en valt huilend in mijn armen. Ik zeg geen woord, ik houd me gedeisd. Dit is haar verdriet.