Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Maaike Olde Olthof
Foto: Stef Nagel | VROUW Magazine
Maaike Olde Olthof

'Ik blokkeer Carlos,
voorgoed'

Maaike Olde Olthof

M

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van Puck (9) en Charlie (5). Deze week heeft ze het over haar ex Carlos.

Mensen vragen er niet meer naar, zolang is het al uit. Toch ben ik bij vlagen verdrietig; mijn hart heeft er nog flink onder te lijden.

Spannends 

In die twee jaar waarin we elkaar liefhadden bouw je adrenaline op. En hoewel ik het negatieve getouwtrek zelden mis, is de behoefte aan Carlos vrij groot. Als ik iets spannends meemaak en thuiskom, wil ik juist hem daar graag over vertellen.

Het zijn de momenten die je niet met vrienden wilt delen. Zoals toen ik bij het bowlen mijn eerste strike gooide. Dat had Carlos leuk gevonden, omdat hij als geen ander weet hoe onhaalbaar die score ooit leek.

Dagelijkse dingen

Of als ik zijn favoriete marktkoopman in het café tegenkom, die niks van de break-up weet. "Wanneer komt je Kaapverdiaan eigenlijk weer?" Het zijn de gewone, dagelijkse dingen waar je niemand mee lastigvalt, laat staan je vriendinnen van op de hoogte brengt.

Afgelopen week wilde ik Charlie leren fietsen, zij weigerde. "Ik vind het spannend." Daarmee was voor haar de kous af. "Zal ik op het industrieterrein met je oefenen?" Ze schudde een duidelijke 'Nee'.

Speldenprikjes

"Of doe je het liever met papa? Bij hem is het lekker rustig." Ook niet. Ze keek me aan en mompelde zacht: "Ik weet iemand… Carlos. Ja, die is zeker wel sterk genoeg." Het zijn speldenprikjes, die later als messteken aanvoelen.

Nadat Carlos mijn voicemail boos insprak (boos is een understatement) heb ik hem geblokkeerd. Het hielp me af te kicken van een verslaving die ons twee jaar lang in vervoering had gebracht.

Deblokkeerknop

Maar het blijft moeilijk. Soms druk ik, na een paar borrels, de deblokkeerknop in. Binnen een half uur ontvang ik een gesproken bericht. Met een niet mis te verstane inhoud. 

Vandaag was het vlees zwak: hij belde, ik nam op. We spraken elkaar voor het eerst in zeer lange tijd. "Ik ben niks zonder jou. Ik voel me geamputeerd. Je zit in mijn lijf, hoe hard je me ook negeert." Zo intens verdrietig, zei Carlos, heeft hij zich nooit gevoeld. Dat liegt hij niet, ik hoor de melancholie in zijn stem.

Lichte twijfel

Ik breek, want ik mis hem ook. Intens. Hoe is het zover gekomen? Net op het moment dat lichte twijfel in me opkomt, schreeuwt hij: "Wie hoor ik daar op de achtergrond? Zie je wel, ik wist het: je hebt me aan de kant gezet voor een ander!"

Wat een paranoia. Carlos heeft geen idee wie ik, de vrouw van wie hij zich abrupt afgesneden voelt, ben. In zijn belevenis moet er wel een ander in het spel zijn, anders had ik hem, Mr. Perfect, nooit de rug toegekeerd.

Zelfreflectie

Maanden van 'volledige leegte' hebben hem geen greintje zelfreflectie gegeven. Het verdriet is nu hard, rauw en ik wil niet dat hij dat aan mijn stem hoort. "Maaike", hij klinkt verslagen. "Waarom doe je mij dit aan. Waarom?" Ik kap het ellendige gesprek af.

Hoewel ik weet dat ik nog van hem houd, krijg ik de woorden op dat moment niet over mijn lippen. Ik slik ze, net als mijn tranen, in. Er is genoeg opengereten. Ik blokkeer Carlos. Voorgoed, want mijn speldenkussen zit vol. Dit gebutste hart heeft geen plek voor het zoveelste, pijnlijke litteken.