Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Maaike Olde Olthof
Foto: VROUW Magazine | Stef Nagel
Maaike Olde Olthof

'Hij buigt voorover
om 3 kussen te geven'

Maaike Olde Olthof

M

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van dochters Puck (9) en Charlie (6). Deze week heeft ze het over de kasteeleigenaar die ze twee weken geleden ontmoette.

Het is twee weken geleden dat ik hem in zijn huis beledigde. Marius belde vrij snel na het feest, hoe hij aan mijn nummer kwam weet ik niet. Ik was gevleid en liet me tot een date overhalen. 

Vlinders

We drinken een borrel in de kroeg bij mij om de hoek. De op handen zijnde ontmoeting zorgt al dagen voor vlinders in mijn buik. Wat verwacht Marius eigenlijk van me? Meteen de vlam in de pan? Met klamme handpalmen kleed ik me om. Ik moet niet op de boel vooruitlopen, vertel ik mezelf.

Het is niet dat ik hem meteen aan mijn dochters moet voorstellen. Bovendien: hij vindt me leuk. Het is zoals Marius zelf zei: "Ik wil je graag nog een keer zien." Niks anders. De onzekere gedachten schieten lukraak door mijn hoofd als in een flipperkast met kortsluiting.

Verschrikkelijke fout

Na twee minuten lopen sta ik al voor de Ierse pub. Geen idee waarom ik hier wilde afspreken, het is net geopend en ik ben er nog nooit geweest. Eenmaal binnen besef ik meteen dat ik een verschrikkelijke fout heb gemaakt; het is woensdagavond en de kroeg staat vol aangeschoten mannen. Ze volgen een voetbalwedstrijd op een gigantisch televisiescherm en dragen groene hoeden.

Een steek in mijn zij. Ik herken het: het is sluimerend liefdesverdriet, dit duurt al maanden. Die opvliegende pijn, ik wil dat het weggaat. Maar heb ik wel zin in iets nieuws? Alles weer opnieuw, samen, moeten uitvinden? Marius, de kasteelheer, zit aan de bar, rechtop en zelfverzekerd. Hij maakt meteen grapjes over de verandering van setting. "Dus hier voel jij je wél op je gemak?" Hij is veel aan het woord. 

Lust

Er vallen geen rare stiltes en toch dwalen mijn gedachten telkens af. "Gaat het, Maaike?" Hij raakt mijn knie aan. Het voelt onbekend. Fragiel. "Jazeker", zeg ik. In zijn aanraking mis ik overtuiging. Ik ben ferm en sterk gewend. De lange, bruine vingers van een gepassioneerd kunstenaar. Marius trekt zijn hand snel weg. Na zijn zoveelste bier is hij pas goed op dreef. "Je bent grappig", beken ik. "Is dat een compliment?" Ik knik.

Zag ik een ooglid blijven hangen? Heeft hij er nu eentje te veel op? Geflikflooi voor een week, lust, lichtvoetigheid en smalltalk. Ik ben er als extraverte introvert niet voor gemaakt. Het duurt lang voordat een partner me snapt, als dat al mogelijk is.

Lippen

Verliefd  zijn, dat gaat langzaam. Al ging het met Carlos snel. Te snel. Wanneer de dronken lui zo luidkeels zingen dat we elkaar niet kunnen verstaan, stappen we op. Hij wil me thuis afzetten. "Dank voor de fijne avond", zeg ik als we bij de voordeur zijn, "ik kan je helaas niet binnen uitnodigen want daar zit de oppas." "Tja, heel gastvrij is het niet..."

Hij kijkt me net iets te lang aan. Hij lacht. Ik ook maar meer timide. Hij buigt voorover om drie kussen te geven. Halverwege zoent hij me op de mond. Onverwacht. Zijn lippen zijn smal en zacht. Ze passen niet. Ineens voel ik pijn in mijn maag. Snijdend. Het is een serieuze waarschuwing van mijn vastgeroeste afweermechanisme. "Sorry", zeg ik en ik duw zijn borst zachtjes terug. Het is te vroeg.