Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Maaike Olde Olthof
Foto: Stef Nagel
Maaike Olde Olthof

'Daar zat hij,
gehurkt in het hoge gras'

Maaike Olde Olthof

M

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van dochters Charlie (6) en Puck (9). Deze keer heeft ze het over haar kampeeravontuur met Luuk. 

Op mijn 19e ging ik voor het eerst samen met Luuk, die uit een fanatiek kampeergezin kwam, op vakantie. Ik was appartementjes en hotels gewend en kamperen had iets romantisch.

Tent

Met een hart vol verwachting kocht ik een tent met mijn eerste liefde. In de tuin van zijn ouders oefenden we. We namen de oude auto van zijn moeder mee, die we volpropten met eten, klapstoelen en onnodige spullen.

Na een lange dag rijden kwamen we volledig gesloopt op de Franse camping aan. Luuk wilde per se voor het donker arriveren om de tent goed op te kunnen zetten. In de avondschemering haalden we alles gehaast uit de achterklep. Met knallende koppijn een tent in elkaar zetten was een stuk minder vredig dan toen we het thuis probeerden. Luuk vloekte, al verstond ik hem nauwelijks omdat er een ferme oceaanwind stond. “Laat maar,” schreeuwde hij. “We doen de buitentent morgenvroeg wel.”

Storm

Doodop doken we in onze slaapzakken, die ik aan elkaar had geritst. Zo had ik het kamperen voor me gezien: gezellig. Midden in die nacht schrok ik wakker. Er wapperde iets in mijn gezicht. Ik gilde. Was het een vogel? Luuk zat binnen één seconde rechtop. “DE TENT IS LOS!” Het zeil van de tent was los en de storm smeet het stuk ruw tegen ons aan.

Luuk stapte naar buiten om de haringen terug in de grond te stoppen. Doorweekt kroop hij terug en vermeed mijn ernstige blik. Zo zaten we een tijdje, met de knieën opgetrokken, zwijgend naast elkaar. In de dagen die volgden deed ik mijn best niet de luxepoes uit te hangen. Gelukkig viel Luuk het hele avontuur ook een beetje tegen.

De laatste kampeerreis die hij met het gezin had gemaakt, was op zijn vijftiende. Vier jaar later tikte hij de 1 meter 90 al ruim aan.

Zand in je bilspleet

Hij kon zijn spijkerbroek alleen liggend dichtritsen waarbij zijn enkels en voeten buiten de tent staken. Kreunend en zuchtend boog hij telkens voorover wanneer hij iets uit het tweede tentje, onze opslag, moest pakken. Eenmaal thuis weet Luuk de tegenvallende trip aan het druilerige klimaat van Noord-Frankrijk.

Een paar jaar later besloten we de uitdaging opnieuw aan te gaan. Nu op een camping aan de Toscaanse kust, vlak bij zee. Waar de tent, inclusief huishoudspullen, al voor ons klaarstond. Geen gesleep en geen regen. Alleen zon, zee en strand. Leuk toch? Zeker. Als je van zand in je bilspleet, op het bord, in de tandenborstel, het eten en de schone handdoek houdt.

Buikloop

Een camping verbroedert, zegt men. Dat was hier zeker het geval. De eigenaar had alle Nederlanders bij elkaar gezet en iedereen liep graag spontaan bij je binnen. Wel zo handig wanneer je allemaal dezelfde tent hebt.

Toen de buurman na een avond kaarten en grappa drinken spontaan buikloop kreeg, was de lange weg naar het toiletgebouw duidelijk een brug te ver. Dat krijg je op zo’n terrassencamping... Wij, de rest van de Nederlandse enclave, wensten hem sterkte en zaten nog aan tafel te kaarten. Ineens hoorden we een raar geluid. “Sorry!” zei de buurman. Daar zat hij. Gehurkt in het hoge gras. Pal achter onze tent.