Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Maaike Olde Olthof
Maaike Olde Olthof

'Soms vrees ik
dat er geen deksel op mijn pot kan'

Maaike Olde Olthof

M

Maaike Olde Olthof (43) is gescheiden en moeder van Puck (9) en Charlie (6). Deze keer heeft ze het over het tv-programma First Dates.

Ik schat haar een krappe 1 meter 60, zo klein als ik ben. Lucy is Brits en grappig. Ze werkt als nanny en doet fanatiek aan gewichtheffen. Je verwacht harde kabels in de nekpartij of betonnen benen, maar ze is elegant. Deze deadlifter heeft de hoop op een perfecte match opgegeven.

Schaamte

Ik, voyeur op de bank, voel plaatsvervangende schaamte als Lucy geforceerd een praatje met de barman maakt. First Dates is mijn favoriete Britse tv-programma vanwege de Britse humor en de Franse maître van het restaurant waar alle dates plaatsvinden.

Deze charmante Fred geeft in een zwaar aangedikt Frans accent de kijker liefdesadvies. Wel een beetje cliché dat een Fransman de liefdeslessen geeft, maar goed, het is heerlijk entertainment. Vooral voor iemand die zelf te laf is om te daten. 

Het klikt

Lucy’s afspraakje blijkt een vrolijke, blonde jongedame: Caroline. Het ongemakkelijke van het van de net te hoge barkruk afglijden, de aarzeling of men wel of niet omhelst en of ze één of twee zoenen geven; ik sluit automatisch mijn ogen.

Dat doe ik altijd als ik een bepaalde knulligheid of aarzeling verwacht, op tv, bij de ander, bij mezelf en in real life. Het gaat goed. Sterker nog: het klikt. Als Lucy haar loodzware hobby onthult, wil Caroline meteen opgetild worden.

Pot

Dat gebeurt spontaan, midden in het restaurant. Daarna biecht Caroline op dat ze zelf graag armpje drukt en altijd wint. Dat moet bewezen worden: couverts aan de kant, mouwen opgestroopt. De vrouwen zijn stoer, niet omdat ze hun krachten bundelen maar omdat ze durven. 

 

Ik ben niet zo flink. Er zijn momenten dat ik vrees dat er geen deksel op mijn pot kan. Dat die pot nu eenmaal bedoeld is om open te blijven: eigengereid, gek en lief. Het alleen zijn is geen straf en bitter ben ik ook niet.

Vonken

Want ondanks de fouten en alle stukgelopen relaties heb ik wel intens kunnen liefhebben. Toch zou ik een man willen ontmoeten van wie ik in één ogenblik weet: 'Jij bent het!' Ergens, diep verscholen achter dit stevige schild zit een fragiele, romantische vrouw die zich niet graag laat bekijken. Ze kijkt liever naar anderen. 

Tegen het einde van elke aflevering van First Dates ben ik steevast al mijn scepsis kwijt. Het wantrouwige, het zeker weten dat alles in scène is gezet en dat de mensen gecast zijn: het is verdwenen zodra ik de vonken letterlijk over tafel zie vliegen.

Doen

Een succesvolle match doet ook alle slechte voorbeelden (de vrouw die halverwege het diner boos wegliep, de man die continu over zichzelf praatte) vergeten. Als de scepsis weg is, twijfel ik: 'Zal ik ook eens?' Al ga ik ongetwijfeld zweten van de zenuwen, aan tafel ben ik te luid óf ik krijg geen hap door mijn keel.

Eventuele kriebels zal ik hard weglachen. Helaas heb ik geen arsenaal aan fysieke trucs paraat. Misschien moet ik er minder zwaar aan tillen en het simpelweg doen. Ophouden met piekeren want ik heb niks te verliezen, toch? Als het tegenvalt kunnen we altijd nog armpje drukken.