Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stef Nagel
Maaike Olde Olthof

'Dus mevrouw houdt van negers?'
vroeg hij besmuikt

Maaike Olde Olthof

M

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van Puck (9) en Charlie (6). Deze week probeert zij nog een leuke man voor onder de kerstboom te vinden.

Je weet dat je een gevoelige snaar raakt als je commentaar krijgt van iemand met een gedeeld e-mailadres. Diny, van KeesenDinyTolhoven (niet haar echte naam), reageerde op een column over daten. "Het wordt tijd dat je een vent ontmoet! Het lijkt mij zelf heel leuk om een afspraakje te hebben", schreef ze enthousiast. Ja natuurlijk, zij was al dertig jaar getrouwd (met Kees nam ik gemakshalve aan). Diny had groot gelijk!

Testosteron 

Ik heb twee dochters, drie poezen en leuk werk. Maar er mag wel meer actie in het liefdesleven. Na zeven maanden afwezigheid opende ik de Tinderapp, want daar moest genoeg testosteron te vinden zijn. Na het weggooien van oude avances begon ik enthousiast aan een nieuwe vleeskeuring.

Uiteindelijk bleek er die avond een man aan mijn selectieve voorkeur te voldoen. Een knapperd met tanden zo wit als die van een filmster. Zijn huid getint, want daar houd ik van. "Die is veel te knap", schoot door het hoofd. Een hartje verdiende hij zeker.

Ghanees

Twee seconden later gaven onze profielfoto’s elkaar een virtuele high five: we waren een match! Dat kon geen toeval zijn: hij heette Kunto, een Ghanees die ergens op de Betuwe woonde. Afstand was geen probleem.

Of ik ook een echte foto had… Pardon? "Die van mij is nep..." "Je hebt lef", antwoordde ik teleurgesteld. "Laat de echte Kunto dan maar zien", grapte ik. Ik vreesde voor een dickpic maar er schoven gelukkig alleen lange ledematen voorbij.

Negers

Dat ik klein ben, maakte Kunto, ik schatte hem ruim 1 meter 90 en een dikke 120 kilo, niks uit. "Ik houd van klein." Hij stuurde op een snelle ontmoeting aan. Ik twijfelde. "Wat heb je te verliezen?" zei een vriendin. "Bovendien, zoveel groter dan je ex is-ie vast niet. Gewoon doen."

We spraken af in de kroeg waar hij aan de bar wilde zitten. "Dus mevrouw houdt van negers?" vroeg hij besmuikt terwijl ik op de barkruk probeerde te klimmen. Door het ongemakkelijke gestuntel en zijn botte openingszin liep ik rood aan. Kunto torende zittend al meters boven me uit. Hij bleek eerder van het insinueren dan het versieren.

Lustopwekkend

Om de twee minuten wierp hij veelzeggende blikken, soms gevolgd door een knipoog. Oprechte interesse was er niet, er was maar één reden voor zijn komst. Tussen alle gesprekspogingen door kreeg ik schrikbeelden - over hoe Kunto me, eenmaal tussen de lakens, compleet zou verpulveren - niet van mijn netvlies.

Een beetje pijn kan fijn zijn, maar regelrechte angst is allesbehalve lustopwekkend. Genoeg gevreesd. Ik onderbrak Kunto terwijl hij over zijn baan sprak: "Eh… het is lief dat je helemaal voor mij hiernaartoe bent gekomen. Maar het gaat 'm niet worden. Sorry, het ligt aan mij."

Een wip

Kunto dronk kalm zijn bier op, smeerde het schuim aan de mouw van zijn trui af en keek me indringend aan. "Oké", zei hij onaangedaan, "wat is het probleem? Je beweegt wel lekker. We kunnen toch een wip maken?" 

Eenmaal thuis plofte ik gedesillusioneerd neer op de bank. Ik dacht aan Diny, wat zal zij van mijn jammerlijk mislukte date vinden? En Kees? En toen, heel even, hunkerde ik ineens naar een gezamenlijk e-mailaccount.