Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stef Nagel
Maaike Olde Olthof

Maaike bezoekt een concert van Douwe Bob:
'Mam, kun je even normáál doen?'

Maaike Olde Olthof

M

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van dochters Charlie (6) en Puck (9). Deze week werd ze iets te enthousiast tijdens een Douwe Bob-concert, volgens haar dochters dan.

Sinds een half jaar heb ik Douwe Bob dagelijks over de vloer. Niet in levenden lijve natuurlijk. De dochters zijn verliefd op de zanger. Ik herken hun hunkerende, zoete blikken maar al te goed. Zo keek ik als kind ook naar mijn idool. Tot groot ongenoegen van mijn moeder die dit soort aanbidding geenszins van een achtjarige verwachtte. 

Zwijmelen

Die adoratie was, uiteraard, volledig onschuldig. Daarom weerhield ik me van enig commentaar als Puck en Charlie voor de televisie zwijmelden en verraste ik ze met tickets voor een concert. “Jaaa, we gaan naar Douwe!” riepen de meisjes verrukt.

Even twijfelde ik, zijn ze niet te jong? Afgelopen zomer hadden we Douwe al zien optreden op een festival ergens in een enorm groot bos. Een intieme concertzaal is anders. Maar, dacht ik, ik kan altijd vertrekken als de massa te overweldigend is.

Gehoorschade

Zodoende stonden we vorige week kou kleumend in de rij achter een paar opgehitste tieners. Af en toe rammelde ik nerveus in mijn jaszak op zoek naar de oordoppen. Niet dat ik me daadwerkelijk zorgen maakte om de hoeveelheid decibellen bij deze countrymuziek, maar toch. Je wilt je kinderen geen gehoorschade toebrengen.

Tot mijn grote verbazing stonden er meer jonge gezinnen. Wel zo prettig dat ik niet de enige ouder was die risico’s durfde te nemen. Het balkon bleek voor ons de beste plek: het zicht was goed en er werd niet geduwd.

Heel-goede-moeder-punten

De teleurstelling was groot toen een man het podium opliep die in niks op Douwe leek. Teleurstelling alom. “Dit is het voorprogramma, hij komt zo,” stelde ik de dames gerust. Charlie zuchtte: “Duurt het dan nog langer? En ik ben al zo moe.” O jee, als ze het maar volhoudt, dacht ik. “We hoeven niet tot het einde te blijven,” zei ik. “Hij komt echt zo.”

Een kwartier later verscheen Douwe. Puck klapte blij en opgewonden, ze werd zelfs verlegen. Charlie leunde tegen mijn heup en lachte, van oor tot oor. Ik smolt zowat, want dat is wat die tevreden hoofdjes nu eenmaal met me doen. Ik voelde dat ik een paar heel-goede-moeder-punten zou scoren. 

Gil

Douwe had er duidelijk zin in en schreeuwde naar het publiek: “Wat veel mooie meisjes vanavond!” Puck lachte, zelfverzekerd en overtuigd dat hij haar dus ook gezien had. Vlak voordat we weg wilden gaan, speelde hij een liedje dat ik vaag herkende.

Ik juichte en besloot even wat te dansen. Uit puur enthousiasme slaakte ik, volgens mij, ook een gil. Waarop Puck me zachtjes in de bovenarm kneep en in mijn oor schreeuwde: ”Mam, kun je daar alsjeblieft mee ophouden?” 

Normaal doen

Ze was zo geïrriteerd dat ze haar tanden strak op elkaar klemde. Ik keek verbaasd. “Ja mam, kun je NORMAAL doen?” viel Charlie haar zus bij.  “Hoezo? Meiden, dit is wat je doet bij een concert: dansen en een beetje geluid maken!” 

“Hou op. Je zet ons echt voor schut!” Puck klonk wanhopig. Goed, dat was slikken. Ik weet nu dat tegen de tijd dat mijn dochters de leeftijd hebben waarop ze een concert wel op waarde kunnen schatten, ze mij er in ieder geval niet bij willen hebben. 

Jij op VROUW

Heb jij leuke of bijzonder moeder-dochterverhalen?

Deel ze met ons!