Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© GEttyImages
Foto: © GEttyImages
Magazines

Stiefmoeder tegen
wil en dank

Redactie VROUW

J

Je bent het hele jaar aan het moederen en toch ben je niet hun moeder. Dat lijkt Daphne best moeilijk. En dat is het soms ook, zegt journaliste Bernice Breure. Zij ging als gescheiden moeder samenwonen met een vader van twee puberzonen.

Een man met kinderen, dat was na mijn scheiding wel het laatste op mijn verlanglijstje. Véél te ingewikkeld. Ik had mijn handen vol aan mijn eigen kleuter en peuter. Een nieuwe man was op termijn van harte welkom, maar graag zonder nog een paar extra handenbindertjes.

Maar je kunt als eind dertiger toch moeilijk studentendisco’s blijven afschuimen. Bovendien laat Het Leven zich niet dicteren: opeens loop je die toch wel erg leuke vader tegen het lijf die je aan het lachen maakt met o zo herkenbare verhalen over het hectische bestaan als co-ouder… Lang verhaal, kort verhaal: deze maand woon ik precies een jaar samen met hem, mijn dochter, mijn zoon én zijn twee jongens. Dus toch nog stiefmoeder. Ruim acht maanden hebben we gewacht voordat we de drie heren en dame aan elkaar voorstellen.

 Tijdens een middagje bowlen, wordt er voorzichtig aan elkaar gesnuffeld. Mijn hart wordt week als ik zie hoe zijn oudste (10) behoedzaam de zware bowlingballen uit de bak tilt voor mijn benjamin (6). Geslaagde eerste ronde, constateren we tevreden. Enkele maanden later durven we het aan om Oudjaar met z’n zessen door te brengen.

Wat een ideaal plaatje: mijn vriend kookt, de jongste vergaapt zich aan de hoeveelheid Lego in dit huis, ik ben een potje aan het sjoelen met zijn oudste en de middelste twee, beiden acht jaar, zijn een heuse club, inclusief geheimtaal, aan het oprichten. Gewichtig komen ze een mededeling doen: over twee jaar moeten we weer Oud en Nieuw samen vieren. “Niet volgend jaar, want dan ben ik bij mama en is zij bij haar papa,” meldt zijn jongste wijs.

Wat negatief!

Omdat we in de weekeinden al steeds vaker bij elkaar logeren, lijkt een jaar later samenwonen een logische stap. “Hé, we lijken wel een echte familie,” riep mijn zoontje aan tafel al maanden geleden verheugd uit. Niemand is dan ook verbaasd als we onze plannen, ieder apart, aan onze eigen kinderen voorleggen. Ja, we kennen de horrorverhalen over stiefgezinnen.

Nieuwsgierig hoe het Bernice verder verging? Lees het hele verhaal in VROUW Magazine van deze week.

Gerelateerde onderwerpen