Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Paul Bradbury
Mama op date

Aflevering 1: 'Ik heb geen zin om
het aan te leggen met een getrouwde man'

B

Barbara (45) is een alleenstaande moeder van twee. Ze is avontuurlijk ingesteld en op zoek naar een leuke date. Voor VROUW.nl blogt ze vanaf vandaag iedere woensdag over haar datingavonturen.

Nu de scheiding rond is, woon ik tijdelijk weer bij Sofie in huis. Dina is er ook vaak. Het is weer net als vroeger, toen we nog studeerden, alleen zijn we nu een kleine twintig jaar ouder en heb ik kinderen.

Schoonmoeder

Ook is ons maandelijkse inkomen met een nul gestegen. Sofie, onze carrièrebitch op pumps, is recentelijk ook weer single. Ze heeft haar vriend eruit gegooid. Of andersom, dat is niet duidelijk. En Dina, tja, zoals altijd 'nomadisch' in de liefde.

Vanavond gaan we weer ouderwets op stap. Ik wil andere mannen ruiken na twaalf jaar schoonmoeder en zeurende echtgenoot. Dina en Sofie zijn er meteen voor in. Dina heeft een borrel ontdekt in de kelder van het stadhuis. Het plan is om daar onze strooptocht te beginnen.

Ranzige mannetjes

Als we de trap van de kelder zijn afgedaald zien we het eigenlijk meteen al. Het is niet ons volk, in deze schimmige hipsterkelder. Kirrende twintigers, type meisjes van de communicatieafdeling van bank of overheidsinstelling.

Aan de kant staan de mannen, met een doodgeslagen biertje in hun hand. Dit voelt heel erg jaren '80. "Er hangt hier een lucht van ranzige mannetjes", zegt Sofie. "We gaan." Sofie bepaalt wel vaker wat we gaan doen. 

Scheiding

We vertrekken naar onze stamkroeg De Rat. Barman Thomas schenkt zonder te vragen drie glazen korenwijn in, terwijl wij aan de bar gaan zitten. Hij noemt ons altijd 'riviergodinnen', omdat Sofie blond is, Dina roodharig en ik brunette.

Hij informeert hoe het met mijn scheiding is. In De Rat weten ze alles van ons, het is een minidorp, al zakt de oude kroeg van ellende in elkaar. Voor de mannen moet je in De Rat niet komen. Bij het vaste publiek zitten een paar verlopen journalisten, wat gesjeesde studenten en een aan lager wal geraakte jurist.

Buikje

Strooptochttechnisch is De Rat dus geen goede move, maar ach, wat geeft het. Soms moet je het roer heel ad hoc omgooien. Dit wordt een avondje barhangen met Dina en Sofie. Denk ik. Totdat hij binnenkomt.

Blauwe ogen, goed in het pak. Alsof in slow motion de deur van deze morsige kroeg open gaat en hij langzaam binnenkomt. Stap. Waaiend jaspand, blik. Lach, Stap. Mijn mond valt open, en blijft zo een tijdje hangen. "Doe je mond dicht" sist Sofie en Dina fluistert snel in mijn oor: "Buikje."

Sem

Ze heeft een hekel aan buikjes, en dat maakt de markt voor haar aanzienlijk kleiner. Wat mij betreft duidt een lief buikje er op dat hij in ieder geval niet met gewichten hijgend op een mat in de sportschool heeft gelegen. Eerder met een goed boek en een wijntje in een leunstoel bij de haard. Trouwens, ik heb ook een licht buikje sinds ik de veertig ben gepasseerd.

Hij komt op me af. Sofie en Dina zijn niet geïnteresseerd, ze groeten kort en praten verder met elkaar. Maar ik wel. De ogen. De vrolijkheid. Vertel me wie je bent! Hij blijkt Sem te heten. Laten we praten en drinken en nog veel meer, Sem!

Lingeriesetje

Hij bestelt een biertje voor zichzelf en voor mij. Hij is in de buurt komen wonen. Hij doet iets leidinggevends bij een grote multinational, belezen, een man van de wereld. Ja, die ogen!  Azuurblauw, als de Middellandse Zee.

Ik word er rood van, maar dat zie je gelukkig niet in de schaarsverlichte Rat. Behalve praten kan ik me ineens ook voorstellen dat hij me op een bed gooit, roodfluweel, terwijl ik een prachtig lingeriesetje draag, in een kasteel ergens op een onaardse plek in Nederland.

Spijlenbed

"Vind je het leuk om een keer af te spreken?" hoor ik hem vragen. Ik zie zijn vriendelijke blik en tegelijkertijd, in de parallel universe van mijn geest, een spijlenbed. Natuurlijk heb ik zin om af te spreken. Ik wil altijd met hem afspreken. "Gezellig", antwoord ik.

Toch voor de zekerheid even checken, of hij niet nog ergens een vriendin rond heeft lopen, al kwam hij nogal single over. "Je bent toch niet 25 jaar getrouwd en je zit toch niet in de midlifecrisis?" vraag ik. Hij lacht. "Geen 25 jaar, wel twintig."

Open huwelijk

Ik hoor hem iets zeggen over open huwelijk, blabla, maar de domper is al doorgekomen. Zit ik daar mijn tijd in te investeren. Kom je een man tegen waar je als een blok voor valt, blijkt hij twintig jaar getrouwd te zijn!

"Ik heb geen zin om het aan te leggen met een getrouwde man",  zeg ik. Toch laat hij zijn visitekaartje achter. "Laat me weten als je met me uit eten wilt", zegt hij en rekent af. Ik pak zijn kaartje maar bedenk dat ik dat net zo goed meteen weg kan gooien; geen gedoe met getrouwde mannen.

Minnares

Ik heb geen zin in een minnaressenpositie, daar ben ik niet voor gescheiden. Toch steek ik het kaartje in mijn zak. Plotseling voel ik een zoen op mijn mond. Nee, nee, ja! En hij vertrekt.

Wat een cliché casanova! Wat een geweldige man! Ik kijk hem na. Hij kijkt over zijn schouder en zwaait nog een keer, verdwijnt dan door de deur. Zou dit de laatste keer zijn dat ik hem ooit zie?"

Lees volgende week woensdag hoe het verder gaat met Barbara.