Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

Aan de foodblogster
met maatje zero

journaliste

Marjolein Hurkmans

K

Koken en er adembenemend uitzien tegelijkertijd. Redacteur Marjolein Hurkmans snapt niet hoe vrouwelijke foodbloggers dat doen en schrijft een open brief aan een beeldige keukenprinses. 

Beste collega,

Wat een vak hè, dat koken voor de kost. Man, man, man. Ik doe het nou een klein jaar en ik kan niet zeggen dat ik er schoner op word. De keren dat ik op mijn werk kom en mijn collega’s vragen wat er in godsnaam in mijn haar hangt (stijfgeslagen eiwit is echt heel hardnekkig) zijn inmiddels niet meer op één hand te tellen.

En als er niks aan mijn krullen kleeft, dan heb ik wel ergens een restant van iets op mijn kleren. Wat eigeelstruis van de cake, of een nooit meer weg te krijgen vetvlek omdat ik van het ene moment op het andere besloot aioli te maken voor bij de artisjokken en iets te enthousiast met de olie aan de slag ging.

Daar ben jij: de stralende fee

Ik heb dan wel minstens vijf schorten, ik vergeet er altijd een aan te trekken. En als ik er wel aan denk, dan veeg ik gedachteloos mijn handen per ongeluk aan net dat ene stukje jurk af dat niet door een schort wordt bedekt. Dan denk ik: nou ja, waar gekookt wordt, vallen vlekken. Part of the deal.

Een tuinman komt ook met bemodderde knieën thuis. Het hoort erbij. En dan zie ik jou op een van je YouTube-filmpjes: een stralende fee. Perfect in de verf met fladderende wimpers en al. Glanzende haren waar geen vlokje bloem aankleeft in een beeldig jurkje waarop geen vlekje te bekennen is. Mens, hoe doe je dat?

Eerst in de steigers?

Joh, dat is toch een soort van tv, zeggen mensen dan. Zo’n meisje staat eerst stevig te kokkerellen terwijl de bloem om d’r oren vliegt en vervolgens, als alles netjes is afgewerkt, komen de bevriende mode- en beautyblogsters langs om de boel even lekker in de steigers te zetten voor de camera aan wordt gezet. Ja, die bestaan!

Serieus, je hebt het niet door als gewoon werkend mens, maar er is dus een hele categorie beeldige meisjes die aan de kost komt door met een föhn van merk A, de lippenstift van merk B of de slagroomklopper van C op de film te gaan en dan blij kirrend te roepen dat ze nog nooit zo’n fijne föhn, lippenstift of slagroomklopper hebben gehad. Daar worden ze dus voor betaald. Tel uit je winst. Dat wij, gewone mensen, daar nou nooit opgekomen zijn, carrièretechnisch.

Sta ik dan met mijn maatje meer teveel

Maar ik kom je dus ook weleens tegen bij perspresentaties. En terwijl ik daar dan slonzig sta te wezen met echt wel een maatje te veel, sta jij daar in al je beeldige volle ornaat superslank te zijn. Ik snap daar dus echt helemaal niks van. Hoe doe je dat? Kijk, ik draai echt wel eens een soepje of een salade in elkaar, maar het allerblijst word ik toch echt van een fijne taart of romig dessert.En ik heb de boel eens even bestudeerd en volgens mij ben jij ook niet vies van een koekje meer of minder.

Aan jouw taartbodems van gemalen oreo’s met een vulling van hazelnootpasta en pindakaas durf ik me niet te wagen. Je kunt me rollen na een zo’n experiment. Maar jij draait er je gemanicuurde vingertjes niet voor om. Huppetee, hier met de gevulde repen, smelten in een pan, geklopte slagroom erdoor, aftoppen met verkruimelde chocoladekoekjes. Ik kan er alleen maar met afgunst naar kijken. Hoe dan????

Olifantje op zolder?

Eet jij nooit iets op? Lik jij nooit de klopper met de gesmolten chocolade af, kun jij zelfs stijfgeslagen eiwit met poedersuiker weerstaan, dat heerlijke, mierzoete plakkerige goedje? Haal jij nooit een vinger door het ongebakken cakebeslag? En het eindproduct; dat van de chocola glanzende dessert met die gesuikerde aardbeien en die versiering van KitKats: eet je daar ook niks van? Zeg eens eerlijk: eet jij weleens iets? Of verkruimel je alleen koekjes voor de lol?

Dat je dan daarna heel blij in een hoekje van de keuken tevreden aan een blaadje sla gaat zitten knabbelen met uitzicht op je fantastische calorieënbom zonder die met een vinger aan te raken? Maar hoe weet je dan of je oreo/hazelnootpasta/pindakaas-brouwsel wel lekker is? Eet iemand anders het op? Wie dan? Heb jij stiekem op zolder een olifantje verstopt dat de ene taart na de andere verorbert? Ik neem aan dat je het niet allemaal in de kliko gooit. Help me uit de brand? Wie eet jouw baksels? En als je dan toch bezig bent; waarom hangt er nooit iets in jouw haar?  

Recept citroen/limoentaart

Afijn, deze citroen/limoentaart heb ik niet alleen gebakken, maar ook opgegeten. En ook door de restanten eiwitschuim voor de meringuelaag heb ik meerdere keren mijn vinger gehaald. Ik heb nou eenmaal geen olifant op zolder.

Ingrediënten 

  • 300 g bloem
  • 2 el basterdsuiker
  • 150 g boter
  • 1 losgeklopt ei
  • beetje zout

Voor de vulling

  • 100 g basterdsuiker
  • 2 eieren en 3 eidooiers (van de eiwitten maken we straks de topping)
  • sap en rasp van 1 citroen en 2 limoenen
  • 80 g boter in blokjes

Voor het eiwitschuim

  • de 3 eiwitten
  • snufje zout
  • 150 g basterdsuiker

Bereidingswijze

Meng de bloem met een beetje zout en suiker. Doe dit in de keukenmachine en voeg de boter toe. Mix tot kruimelig deeg, voeg de eieren toe, mix nogmaals. Maak een bol van het deeg en leg dit een half uur in de koelkast. Bekleed er vervolgens een taartvorm mee, prik met een vork gaatjes in de bodem en zet de vorm een half uur in de vriezer.

Doe de suiker met het sap, de rasp, de eieren en eidooiers in een pan. Breng dit al roerend aan de kook. Voeg de boter toe, roer tot je een mooie dikke pap hebt en laat dit afkoelen. Zet de taartbodem een half uur in een voorverwarmde oven op 170 graden.

Laat daarna afkoelen, haal voorzichtig uit de vorm (het deeg is breekbaar!) en schep de vulling erin. Sla het eiwit stijf met de suiker en een snuf zout tot je mooie glanzende pieken hebt. Schep het een beetje rommelig op de vulling en rooster met de verfafbrander goudbruin (of zet even onder de grill).

En, wat vind jij? Laat je horen!