Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

De feestdagen die compleet
in de soep (of eigenlijk vismousse) liepen

journaliste

Marjolein Hurkmans

D

De vismousse vliegt door de lucht, landt ergens tegen een stoel. Ik hoor het aardewerken potje breken, aan mijn nieuwe jurk kleven zalmeitjes en gehakte sjalotten, en mijn voet ligt in een rare bocht half onder de tafel. Nou ja, ik lig zelf ook. Half in de open keuken, half onder de zo feestelijke eettafel.

Het kerstdiner is begonnen, voor het eerst sinds ik begin oktober mijn enkelband scheurde, draag ik weer hoge hakken. Zo’n mooie bordeauxrode jurk doet het gewoon niet zo leuk met gympen. 'Gaat het?', vragen mijn gasten bezorgd. 'Nee', denk ik. 'Nou ja', zeg ik, 'dat was het voorgerecht.'

Klodders aan het tafelkleed

Ik met mijn grote mond altijd. Over een Kerstmis zoals in de boeken. Ik doe er alles aan. Koop extra borden, ben weken bezig met de voorbereiding van een diner met vele gangen, bijpassende wijnen en allemaal nog uitgebalanceerd ook. Dit jaar nog meer dan anders. Sinds eind 2015 schrijf ik immers over eten. Dat schept verwachtingen, ook bij mezelf.

En dus is het de bedoeling dat er achtereenvolgens een vismousse, een cantharellensoep, coquilles met geroosterde asperges, een enorme kalkoen met bijgerechten, kaas met zelfgemaakte chutney en tot slot een spectaculaire schuimtaart op tafel komen.

Ik heb er een tafelkleed bij gekocht. Niet zoals andere jaren van papier, dat meteen na het eten de vuilnisbak in kan, maar van stof met kleine dennenboompjes. Er hangen grote klodders mousse aan. Als dat er maar uitgaat in de was.

Stress en een rotgevoel

Koken onder stress is geen goed idee. Eerste kerstdag op een zondag maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Werktechnisch liep er iets mis op vrijdag. Er moest op stel en sprong een pagina worden gemaakt voor de krant die op 27 december verscheen.

In plaats van me alvast te concentreren op de boodschappen en de voorbereidingen spoot op de redactie de adrenaline uit mijn oren. Van een collega kreeg ik ’s avonds een whatsappje. Niels uit Culemborg, die jongen die verdwenen was en mij al weken bezighield, was gevonden. Zijn lichaam dan. Stress en een rotgevoel op vrijdagavond. Het gevolg: het hele verhaal rondom het kerstdiner moest op zaterdag worden geregeld.

Dat was dan ook geen ontspannen dagje. Dochter moest zingen op de markt na de nachtmis voor zo’n 5000 mensen en liep als een stresskip door het huis. Dat sloeg enorm op me over. Mijn halve servies sneuvelde omdat ik uit nervositeit het ene na het andere onderdeel liet vallen en dus ook nog even op stel en sprong naar een woonwinkel moest om de boel weer aan te vullen.

En dan lig je onder tafel

Dan krijg je dat dus: op het laatste moment nog even snel onder de douche, een panty over je nog vochtige benen proberen te wurmen. Hoppa, ladder erin. Gasten aan tafel bonjouren, op je hakken door de keuken rennen om het voorgerecht te serveren en voor je het weet, lig je met een verstuikte enkel onder de eettafel terwijl datzelfde voorgerecht in de spreekwoordelijke gordijnen hangt.

Ik wankelde mezelf door de avond heen, motorisch ben ik al geen licht, maar met een enkel die echt klaar met me was, werd het helemaal een chaos. De gegrilde asperges vlogen in het rond, ik viel een beetje om toen ik de bloemkool uit de oven haalde en belandde met mijn arm op de gloeiendhete schaal met een enorme brandwond tot gevolg en serveerde mijn dessert zo onhandig dat de zorgvuldig opgebouwde lagen verschoven en het hele gevaarte meteen instortte. 'Laat mij dan helpen', siste Lief diverse malen. Maar daar ben ik dan weer te eigenwijs voor.

Last Christmas…

Er kwam koffie, er kwam likeur. En er kwam een sms’je: George Michael overleden. En dat plaatste alles zo enorm in perspectief. Oké, last Christmas verstuikte ik mijn enkel en verbrandde ik mijn arm, vlogen er asperges door mijn keuken en vismousse in de gordijnen.

Next Christmas, nieuwe ronde, nieuwe kansen (we kunnen altijd nog gaan gourmetten, geintje!). Voor de 53-jarige Britse zanger die zo moeiteloos hoge noten haalde, is er geen next Christmas meer. Net zomin als voor Bowie, Cohen, Prince en al die anderen die het eind van 2016 niet haalden. We hebben tot diep in de nacht Wham! geluisterd. Ik met een ijsblok op mijn enkel.

Voor het geval jij ook vliegende vismousse wil maken (het recept is trouwens van Jamie Oliver)...:

Gerookte zalmpaté

Eigen beeld

Nodig:

  • 150 g gekookte garnalen
  • 150 g gerookte zalm
  • 150 g krabvlees (uit blik)
  • 280 g roomkaas
  • 25 g zalmkaviaar en een beetje extra voor erbij
  • 1 citroen
  • olijfolie
  • cayennepeper

Voor de garnering:

  • 1 kleine rode ui
  • 1 verse rode peper
  • de binnenste stelen van een stronk selderij
  • ½ bosje dille
  • 2 citroenen

Maken:

  1. Hak de garnalen en zalm fijn en doe ze met de krab, de rasp van een kwart citroen en het sap van een hele, de roomkaas en een snuf zwarte peper in een kom.
  2. Meng alles goed (ik heb er gewoon een staafmixer opgezet).
  3. Doe de mousse in een cakevorm of in individuele potjes (als je er dan een laat vallen, heb je er nog een aantal over).
  4. Hak de rode ui, de peper en de selderij zo fijn mogelijk.
  5. Meng door elkaar.
  6. Knip de dille fijn en roer die door de uien heen, snijd de citroen in 8 partjes.
  7. Serveer de paté met de uiensalade en een partje citroen als garnering.