Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Culinair journalist Marjolein Hurkmans over recensies schrijven
Marjolein kookt over

Moet ik ook over een restaurant
schrijven als het eten niet naar wens is?

journaliste

Marjolein Hurkmans

H

Het is een laf aardappelkroketje. Zo’n plakkerig geval dat aan je gehemelte blijft kleven. Ik vermoed dat de frituurpan niet heet genoeg was, want echt knapperig kan ik het ook niet noemen. Het paneermeel glimt nog een beetje van het vet. Kortom, geen aardappelkroketje om blij van te worden.

Ik vind het bij wijze van borrelhap trouwens ook een beetje miezerig; een aardappelkroket. Noem me verwend, maar dan nog liever een blokje kaas. Aardappelkroketjes zijn een bijgerecht, daar hoort een leuk hertenbiefstukje bij, of desnoods een kalfsmedaillonnetje.

Hoofdluis

Van de minipizza’s word ik ook niet heel blij: witte deegballetjes met een kloddertje tomatensaus. En ondertussen kirren de blog- en vlogmeisjes er vrolijk op los. Een selfie met de eigenaar van dit net geopende Italiaanse restaurant, selfies met elkaar. Kijk nou toch uit meisjes, daar krijg je hoofdluis van. Hoofdluis is dol op lange blonde glanzende haren.

Er zijn veel vlog- en blogmeisjes bij deze opening, op hoge hakken en in strakke jurkjes. Geen serieuze pers. Ik herken niemand, nou ja, een voetballer in ruste. Misschien de eyecandy van een van de dames? Of andersom. Dat zij die van hem is, maar dat hij nou mee mag om dit nieuwe pareltje aan het hoofdstedelijke juweel van horecagelegenheden uit te proberen. Ik hoop dat ie van aardappelkroketjes houdt.

Potentiële nieuwe hotspot

'Ik vind haar altijd zo ordinair', kweelt een vlogmeisje bij de bar tegen een collega over een ander vlogmeisje. 'Altijd die tijgerprint en dat decolleté.' Ze nipt aan haar gin-tonic. Ik heb nog niemand zien eten. Wel heel veel zien drinken. Ik kan het ze niet kwalijk nemen gezien het aangeboden voedsel. Waarschijnlijk zijn de rijk vloeiende cocktails en longdrinks een stuk beter te pruimen. Maar ja, ik moet nog rijden.

En we zijn hier niet bij de opening van een bar hè, we zijn bij de opening van een er zeer hip en fancy uitziende eterij. Met marmer en grootse bloemstukken onder de flonkerende kroonluchters; zeg maar: de potentiële nieuwe hotspot van Amsterdam.

Restaurantrecensies

En ik word geacht er iets leuks over te schrijven, ze een plekje te geven op mijn kookpagina Marjolein kookt over. En zo stuiten we op het aloude dilemma van een recensent: als het eten niet te pruimen is, schrijf je dat dan op? Of schrijf je dan maar niks?

Toen ik begon bij deze krant, werkte ik op de kunstredactie. Mijn toenmalige chef deed ook de restaurantrecensies. Soms zat ie wel drie avonden per week op hoog niveau te dineren. Dan vond ie er twee niet door de beugel kunnen en als het niet goed genoeg was, kwam zo’n tent niet in de krant. Daar was hij heel stellig in: 'Je gaat toch geen reclame maken voor iets waar je ergste vijand nog niet heen wil sturen?' Zit wat in.

Laffe aardappelkroket

Aan de andere kant… Je zal maar op zoek zijn naar een leuk eethuisje in een onbekende stad dat ook nog een beetje betaalbaar is (daarvoor moet je niet bij de recensenten zijn, die betalen zelf de rekening niet) en je verlaten op culisites met hun door de restauranthouders betaalde content of verhalen van vlogmeisjes die meer geïnteresseerd zijn in elkaars outfits en gratis drankjes dan in de culinaire capaciteiten van de chefkok. 

Dan ben je mooi in de aap gelogeerd. Voor je het weet, zit je aan een laffe aardappelkroket omdat de horeca-uitbater op de dag van de opening een lekkere vent achter de bar heeft gezet om de vlogmeisjes af te leiden en de enige die zijn kroket heeft geproefd haar mond niet opentrekt om de boel even lekker af te branden.

Voor galg en rad

Maar stel nou dat ik dat wel doe? Dat ik de lessen van mijn voormalig chef in de wind sla en hier met scherpgepunte pen heel vilein de namen opschrijf van de plekken waar ik nooit meer wil eten? En dat die mensen nou net hun dag niet hadden; de chef ziek was, een kind van school was gestuurd, de partner had aangekondigd te willen scheiden?

En dat zo’n zaak dan failliet gaat? Die mensen aan de bedelstaf raken, de kinderen opgroeien voor galg en rad? Alleen omdat ik azijnpisserig heb opgeschreven dat zij beroerde aardappelkroketten bakken?

Praat mee

Ik weet het niet. Staat allemaal niet zo fraai op mijn kerfstok natuurlijk. Ik vind het een ding. Wat vind jij? Moet een recensent alleen schrijven over de restaurants die hij/zij zou aanbevelen of vooral ook over de tenten waar je niet dood gevonden wil worden?

En, wat vind jij? Laat je horen!