Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marronvrouw in Suriname
Marjolein kookt over

'Vrouw zijn is niet altijd gemakkelijk...
Hier niet, daar niet'

journaliste

Marjolein Hurkmans

I

Ik ben niet van de societyfeestjes. Ik ben gewoon niet zo goed in smalltalk en al helemaal niet in vlekkeloos zijn en op de gelegenheid gekleed. Maar soms kan ik er niet onderuit en zit ik plotseling aan tafel met glanzende mevrouwen. Daar ga ik dan van mijmeren.

Ik ben schromelijk underdressed. Om me heen zitten dames met vers geföhnd haar en glittertopjes. Een hippe Amsterdamse in pittige zwart/witte streep verzucht dat ze geen tijd had om tussendoor van kantoor naar huis te gaan; 'Dus, ik heb me niet echt aan de dresscode Dress to impress gehouden. Dresscode? Die is aan me voorbijgegaan. Toch eens leren de kleine lettertjes te lezen op een uitnodiging.

Doosjes oogschaduw

Ik speel wat met de doosjes oogschaduw die op tafel liggen. Een ober komt langs met een minischaaltje piepkleine radijsjes. 'Gefermenteerd', zegt hij blij. Het is half 9, het etentje om te vieren dat een cosmeticalijn een nieuw gezicht heeft, begon om 7 uur. Dit is het eerste gerecht (waarbij gerecht een groot woord is) dat op tafel komt. Honger!

Alles is fancy en iedereen is mooi. Een welbekende moderedacteur draagt knalgele schoenen. 'Handgemaakt', vertelt hij. 'Ze zouden zo van Gucci kunnen zijn. Maar dat zijn ze niet hoor.' Mijn blauwe laarzen knellen. Ook dat nog.

Een knoeier

Ik heb het allemaal niet zo in me. Al zit ik drie uur met een stijltang te knoeien, dan nog ziet mijn haar eruit of ik net uit bed kom, mijn mascara is altijd uitgelopen en, hoe weet ik niet precies, ik zit eeuwig onder de vlekken. 'Mien Plek', noemde mijn moeder me vroeger al. Ik ben een knoeier. Geef me een glas wijn en ik giet het over mijn nieuwe jurk.

Tomatensaus? Er valt geheid een klodder in mijn decolleté en dan heb ik ook nog letterlijk een dikke huid. Ik voel het niet zitten. 'Mam, loop je al de hele dag rond met die cappuccinosnor?' vragen mijn kinderen gierend van het lachen. 'Die voel je toch?' Nee, dat voel ik niet. En ook de slagroom op mijn neus niet, of de jamsmeer op mijn wang.

Op een emmertje

Terwijl er om me heen wordt gekird en bewonderd, ga ik in gedachten terug naar Suriname waar ik een paar weken geleden was voor een reportage die u dit weekend in VROUW kunt lezen. Ik was er schromelijk overdressed met mijn slippertjes en vrolijke jurkje en bezocht er een Marrondorp, waar voor vrouwen een huishouden runnen een levenstaak is.

Geen glimmende pannen? Dan ook geen man. Als ze ongesteld zijn, moeten ze buiten de dorpsomheining in een apart huis wonen tot de ellende weer over is. En iedere ochtend stomen ze het onderkantje schoon op een emmertje met een kruidenmengsel.

Oesterschuim

Ze hebben geen glanzende nageltjes en hun handen zijn verweerd van het werken op hun landje en het raspen en persen van de cassave. De oester die me in dit hippe etablissement wordt geserveerd is verworden tot een schuimig hoopje. De rijst die ik daar kreeg, was bruin en voedzaam. Rijst met kip en kip met rijst. Dat is wat je eet in Suriname. Geen gefermenteerde radijsjes en oesterschuim.

Naast me vertelt een bekende schrijfster over haar scheiding. Wat voor een schok het was toen haar man zei dat hij haar ging verlaten voor de stagiaire. "Hij vond het allemaal maar moeilijk geworden sinds we een kind hadden", zegt ze. "Slapeloze nachten, altijd in de weer. Hij kon er niet zo goed meer tegen.’ Ammehoela, denk ik.

Geen sikkepit waard

Nee, voor een moeder is het leuk om iedere nacht vijf keer wakker gehuild te worden. Voor de Marronvrouwen is geen kinderen baren juist waarom mannen weglopen. Een vrouw die niet zwanger kan worden, is geen sikkepit waard. Of d’r vent neemt er gewoon een mevrouw bij. Niet leuk? Jammer dan.

Ik eet mismoedig het schaaltje gefermenteerde radijsjes leeg. Het is niet altijd gemakkelijk om vrouw te zijn. Er druipt wat dressing op mijn trui. Ook dat nog...