Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

Ik wil niet dik
de zomer in!

journaliste

Marjolein Hurkmans

D

De zon schijnt, de krokussen steken overal hun paarse kopjes op en de narcissen bloeien. Ik ben spontaan in een depressie geschoten. De reden? Mijn dochter in een koraalroze trenchcoat. Míjn koraalroze trenchcoat om precies te zijn.

Joh, wat was ik ooit blij met die jas. Voor een prikkie gescoord bij een winkel die ermee ophield. De kleur haalde alles op; mijn huid, mijn haar en zelfs beroerd weer. Hoe somber de regenwolken ook waren af en toe, in mijn jas leek de wereld toch een stukje mooier en stralender.

"Jij hebt mijn jas aan," zeg ik.
"Ja," zegt ze laconiek. "Jij zei toch dat ie niet meer paste...."

Omarm je rondingen?

Is het echt pas een week geleden dat ik aan Linda de Mol schreef: ‘meid, omarm je rondingen toch’? En dat nog meende ook? Dat ik er serieus van overtuigd was dat je jezelf beter kon accepteren zoals je was en daarmee tevreden en gelukkig zijn?

Met het eerste lenteweer en mijn dochter in die jas ben ik 180 graden gedraaid. Ik wil helemaal geen rondingen meer omarmen. Ik wil ervan af.

Een maand of wat terug ruimde ik mijn klerenkast op. Het was net zo’n week als deze, maar dan precies andersom. De week waarin je jezelf plotseling realiseert dat het ene seizoen is afgelopen en het volgende op het punt staat te beginnen. De zomerkleren moesten de kast uit en de truien en vesten erin. Wat dat betreft ben ik hopeloos ouderwets; ik heb nog steeds een zomer- en een winterkoffer.

Sorry jurken

Ik vouwde mijn jurken op: het schattige blauw-wit geruite met de boothals, dat ik de hele zomer niet had gedragen omdat ik er te veel buik in had, de jurk met de drakenprint en pofmouwtjes, waarvan ik niet één keer de rits had dicht gekregen, de rood-witte polkadotoverslagjurk die ik inmiddels zo breed over moest slaan dat ik in mijn onderbroek liep en het lichtgele bloemenjurkje dat ik de hele zomer niet eens over mijn dijen had gekregen.

"Sorry," fluisterde ik tegen mijn jurken, "sorry, dat het zo’n rotzomer voor jullie was en dat jullie niet één keer buiten zijn geweest." En ik nam me één ding heilig voor: volgend jaar zou het anders gaan.

Het was pas november. Bij de eerste zonnestralen in het nieuwe jaar zouden die kleren op hangertjes klaar hangen en ik zou iene miene mutte doen welke ik het eerst aan zou trekken. Ze zouden allemaal weer passen. Pinky promise.

Een crashdieet?

De verse lentezon tovert mijn huis om in een stofwolk. Er moet hier dringend een emmer sop overheen. En ondertussen fantaseer ik over noodmaatregelen waarvan ik zelf ook wel weet dat ze niet werken. Zeker niet op de lange termijn.

Crashdiëten met shakes in de hoofdrol, de komende weken leven op louter appels of water met citroen. Gewoon nooit meer eten, ook een optie. Wie weet, went dat wel. En dan iedere dag 50 kilometer wandelen. Het kan toch niet zo zijn dat ik wederom een zomer lang alleen maar naar mijn jurken kan kijken als de rokken dansen rondom de benen van mijn dochter?

Ik vind mezelf niet leuk

Ik kreeg een lieve mail vorige week naar aanleiding van de Linda de Mol-brief. Van een meneer die me vertelde dat ik ook met die kilo’s teveel een mooie vrouw was. Mijn man zegt dat ook. En mijn kinderen.

Maar weet je wat het punt is: ik vind dat zelf niet. In ieder geval niet vandaag. Er zijn best ook wel dagen dat ik er vrede mee heb; dat ik blij in de keuken een taart sta te bakken en heel hard tegen mezelf roep dat ik in ieder geval een leuk leven heb en dat het bij mij altijd gezellig is.

Maar niet vandaag dus. Vandaag wil ik dun zijn. En als het even kan, ook jong. En fris en fruitig. En in een koraalroze jas de zon tegemoet dansen.

Ik denk dat ik maar begin met het wassen van de ramen. En mijn dochter de jas en de polkadotjurk geef. Komen ze in ieder geval buiten.

Polkadots in betere tijden | Foto: Eigen beeld