Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

eigen foto
Marjolein kookt over

Enthousiast lees ik zijn reactie: 'Ik snap niet
dat Tinder denkt dat wij een match zijn'

journaliste

Marjolein Hurkmans

W

We zijn er allemaal een beetje rozig van. Al dat gedoe in de buitenlucht, daar zijn we na een lange winter binnen zitten niet meer aan gewend. We hebben een boottocht gemaakt en een vuurtje gestookt op het strand. ‘Het lijkt wel een schoolreisje,’ zei een van de collega’s verzaligd, terwijl ze nog een dikke Vlielandse oester leeg slurpte.

We klonken op het vrolijke zonnetje en de blije teckelpup die rond onze benen cirkelde. En dat zette de toon voor het ietwat baldadige gezelschap die avond aan tafel in Badhotel Bruin (waar het trouwens geweldig toeven is, maar dat terzijde).

Tinder jij ook?

"Nee, ik heb geen relatie," zegt het meisje naast me. Ze prikt een stukje van haar voorgerecht aan een vork.

"Doe je wel aan Tinder?", vraag ik.

Ik weet niet wat dat is, maar ik ben niet de enige. Vrijwel iedere vrouw met een relatie die ik ken, is zwaar geïntrigeerd door de dating-app, die tegenwoordig het leven van vrijwel iedere vrijgezel nieuwe richting geeft. Het idee alleen al: een reeks mannen die langs komt ‘fietsen’ en waaruit je dan vrijelijk mag kiezen. Niet gehinderd door een al dan niet sprankelende conversatie of intelligente pick-uplines, maar er puur op gebaseerd of het een lekkere vent is of niet.

Hm, deze draagt witte sokken, hoppa, afvoeren en letterlijk van het scherm afzwiepen. Een man in speedo? Hè bah, swipen! Hoe leuk is dat?

Waarbij aangetekend dat het verhaal andersom dan weer minder leuk is. Zo’n vent met wasbord en olijke krullen kan zomaar bij jouw foto denken: ‘Mwoah, rode lippenstift… Zo niet mijn type!’ (Hey… en mijn sprankelende conversatie dan???)

Mag ik even...

"Ja, ik heb Tinder," zegt ze.

Het floept eruit: "Mag ik een keer voor je swipen?" 

Ik dwaal kieskeurig door de foto’s heen. Mijn buurvrouw heeft lange zwarte haren en prachtige groene ogen. Daar moet je wel wat voor in huis hebben als vent, vind ik. Ik blijf hangen op ene Nick. Met twinkelende ogen en hippe muts. Vinkje. En… we hebben een match! Ik word er helemaal blij van.

"Kijk," roep ik iets te hard. "De man van je leven. Hij heet Nick." 

Terwijl ik afdwing dat ik ondanks mijn ietwat gevorderde leeftijd voor de rol toch straks bruidsmeisje mag zijn, rolt zijn eerste berichtje het scherm op: ‘Hoi’.

Een wat flegmatiek begin.

‘Leuke muts,’ tik ik enthousiast terug. ‘Jij ook leuk met de flamingo’s,’ tikt Nick. Flamingo’s????

Hou je van flamingo's?

"Ik heb een foto met flamingo’s op mijn profiel," licht mijn buurvrouw toe.

'Hou je van flamingo’s?', tik ik terug. Ik zie een opening voor een goed gesprek.

‘Ben je in Leeuwarden?’, vraagt Nick.

In Leeuwarden? Waarom zou ik in Leeuwarden zijn? En wat heeft Leeuwarden met flamingo’s te maken? Ik laat me niet zomaar van de wijs brengen.

‘Hebben ze flamingo’s in Leeuwarden?’, vraag ik blij.

‘Kom je weleens in Leeuwarden?’, antwoordt de gedoodverfde droomprins voor mijn tafelgenote, die in verbijstering het gesprek meeleest tussen mij en haar aanstaande.

‘Ik kan erover nadenken,’ tik ik, ‘mits ze er wel flamingo’s hebben.’ Vol enthousiasme wacht ik op zijn reactie.

‘Ik snap niet waarom Tinder denkt dat wij een match zouden zijn,’ tikt Nick.

Eh...

Nou ja zeg… Moedeloos geef ik de telefoon terug aan mijn buurvrouw. "Misschien is het hem toch niet," zeg ik erbij.

Ze grijnst. "Ze zijn het meestal niet." 

Stiekem ben ik heel blij dat er in mijn tijd nog geen Tinder was. Mannen vond je in de oudheid gewoon op straat, in de rij bij de supermarkt of in de buurtkroeg. Je raakte met ze aan de praat en dacht bij jezelf: hij heeft zijn neus niet mee, maar wat een leuke vent verder. Of: jammer van die witte sokken, maar humor heeft hij wel. 

En dan werd het uiteindelijk wat omdat je met hem kon lachen en ouwehoeren en omdat ie lekker rook en o zo goed kon zoenen. En dan kochten we gewoon nieuwe sokken voor hem. Probleem opgelost. Uiterlijk, zo zien we aan Nick, is ook niet alles. Mutserig type...

Doe mij maar suikerbrood

De volgende ochtend aan het ontbijt, vraag ik de collega of ze nog iets van onze flamingovriend heeft gehoord.

"Niks," zegt ze laconiek. Hoppa, bruidsmeisjesdroom in rook vervlogen. Maar ze hebben speciaal suikerbrood uit Vlieland op het buffet liggen. Dat maakt veel goed. Onthoud: suikerbrood uit Vlieland. Daar kan niks tegenop.

En vergeet Tinderen, ga gewoon naar bakkerij Westers en wacht net zo lang tot er een leuke vent binnenkomt die ook dat suikerbrood bestelt. Dan heeft ie in ieder geval een goede smaak.