Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Gisteren waren ze nog klein
Marjolein kookt over

'Ik heb heimwee
naar vervlogen tijden'

journaliste

Marjolein Hurkmans

I

It’s a wrap. Vanaf vandaag staat het huis waarin twee van mijn drie kinderen werden geboren op Funda. Lief en ik trekken met trillende handjes een fles champagne open om het te vieren. Met gemengde gevoelens. Als je ergens zo lang niet vanaf komt, dan gaat het alleen maar steeds meer bij je horen. En dat geldt ook voor een huis.

Het was toch gisteren, dat ze gewoon Roosvicee dronken?

We hebben er vijftien jaar gewoond, vijftien jaar waarin iedere lente opnieuw de magnolia bloeide en we iedere herfst mopperden omdat die prachtige bloemenpracht verworden was tot bruine rommel in de tuin.

Aan de straatstenen

In de afgelopen zes jaar woonden er anderen. Dat krijg je als je middenin een economische crisis een ander huis op het oog krijgt. Een blije verkoper die nooit had gedacht zijn pand nog ooit te verkopen en een koper die zijn eigen huis aan de straatstenen niet kwijt kan.

De laatsten waren wij. De huurder vertrok afgelopen oktober en liet een puinhoop achter. Daar heb ik al over geschreven. En jullie lazen mij stevig de les; Als je iets uitleent moet je niet zeuren als mensen het slopen. Leermomentje! En iemand schreef: 'Als je eraan gehecht was, had je het maar moeten meenemen'. Ja, dat is zo.

Medelijden

Wat kan ik er verder over zeggen. Ik had medelijden. Leermomentje 2: met medelijden bereik je niks. En leermomentje 3: spullen zijn spullen. De wereldvrede is niet in gevaar gekomen omdat iemand mijn dure hanglamp ergens op een zolder kwakte. Niemand werd er ziek van of ging dood. Het was maar een lamp. Get over it (ik dus).

We hebben vier maanden geklust. Het hele huis is opnieuw in de verf gezet, alles wat kapot was gemaakt. Dat was niet altijd gezellig. Hevige ruzies maakten Lief en ik tussen de lege verfblikken: 'Hoezo zijn de ramen niet afgeplakt? Dat krijgen we nooit meer schoon!'.

In de grondverf

'Ja hallo, jij hebt ze toch eerst in de grondverf gezet. Ik nam aan dat jij ze had afgeplakt.' 'Ben je blind of zo. Dat zie je toch wel, dat er geen tape op zit?' 'Nee idioot. Dat zie ik niet, als ze aan de andere kant wel zijn afgeplakt.'

Dat soort dingen dus. En dat er dan net een kind langs kwam om broodjes te brengen en die maar gewoon achterliet in de gang zonder dat wij het merkten omdat we zo hard tegen elkaar aan het schreeuwen waren.

Kleurenschema

Met een kleurenschema struinde ik door de bouwmarkt. Ik heb zelfs de kleur van de kruidenpotjes in de keuken aangepast aan de groene appels in de fruitschaal. Ja ik wilde per se kruidenpotjes en appels hebben in een huis waar ik helemaal niet meer woon.

En potjes met verse kruiden ook. Het huis moest weer van ons worden, de slopende huurders uit de geschiedenis gewist. Dat is gelukt. Het huis voelt weer aan als van ons. Voor een dag of zo.

House for sale

In de verkoop

House for sale,it was yours and it was mine. And tomorrow some strangers. Will be climbing up the stairs. To the bedroom filled with memories. The one,we used to share.

Want het is af. En het staat in de verkoop. Straks komen er nieuwe mensen in. Ik hoop met kinderen en een hond. Dat verdient het huis. Opnieuw een waterbaan in de tuin en een buitenhaard waarop worstjes liggen te sissen. En misschien wel een nieuwe bewoner voor het konijnenhok dat lang geleden van onze Jip was.

Heimwee

Ik krijg er heimwee van. Niet zo zeer misschien naar het huis zelf, maar naar het leven dat we hadden. Met de kinderen naar het strand en daarna het zand uit hun haartjes spoelen, barbies die op de rand van het plastic zwembadje zaten, buurjongetjes die door de tuin renden in indianenpakjes.

Het lijkt allemaal zo lang geleden nu mijn kinderen bijna volwassen zijn. Dochter vroeg net: 'Zullen we zo een rosétje gaan drinken op een terras?'. Gisteren (of lijkt dat maar zo?) vroeg ze nog gewoon om Roosvicee met een rietje.

Afhaalpizza

Maar ik gun het het huis van harte, een nieuw gezin met een koffer vol verkleedkleren en liedjes van K3 waarop wordt gedanst. En mezelf gun ik een weekend zonder kluskleren en verf in mijn haar en zonder afhaalpizza omdat het er weer niet van is gekomen om op tijd boodschappen te doen. Ik heb een heleboel nieuwe kookboeken binnen.

'En als het dan verkocht is', zegt Lief, 'gaan we hier een echte keuken voor je bouwen. En dan maken we een vide naar de woonkamer en een extra opgang zodat Dochter en haar verkering een eigen voordeur hebben.' Gemengde gevoelens in het kwadraat. Eerst maar afplaktape kopen en de pizzakoerier bellen.