Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

eigen foto
Marjolein kookt over

Wat maken mislukte kruidenpotjes
nog uit nu Saffie niet meer leeft?

journaliste

Marjolein Hurkmans

W

We waren op een plek waar heel veel mensen waren, ik en mijn collega’s. Omdat we binnenkort tien jaar bestaan en we dat niet alleen met onze lezers, maar ook met elkaar wilden vieren. En met heel veel mensen, bedoel ik echt heel veel. Duizenden, vermoed ik. Het was donker en we keken hoe het kasteel van Doornroosje feestelijk werd uitgelicht. Het schoot even door me heen: je zult maar van kwade wil zijn en geen zin meer hebben in je eigen leven. Dan is dit wel de plek…

Maar ik schoof het opzij, ergens naar mijn achterhoofd. Want ik laat me niet bang maken door dreigementen, toch?

's Avonds kwam ik thuis en schoof mijn koffer in de hoek. "Was het leuk," vroeg mijn lief. "Poeh nou," zei ik en schopte mijn schoenen uit. "Maar mijn voeten…"

De dag ervoor

Het was de dag ervoor. De dag voordat de wereld zoals we die kennen weer een beetje verder afbrokkelde, voor er een dikke donkere vette wolk schoof voor de zon die zelf nou net deze week net doet of er niks aan de hand is. Als het ooit had moeten regenen… Maar het regent niet.

Ze stond op de voorpagina

22 doden in Manchester. Zomaar. En 60 gewonden. Vooral kinderen. Toen Bataclan in 2015 het mikpunt was, schreef ik er een blog over: het meisje dat nooit meer thuiskwam. Toen Cannes aan de beurt was, brak ik bij het zien van een pop die eenzaam op het asfalt lag en kroop ik opnieuw achter mijn laptop. Ik dacht er de hele dinsdag aan. Moet ik zoiets nog een keer doen? Heeft het nog zin? Moet ik haar een gezicht geven om de wereld te laten voelen? 

Dat hoefde niet. Haar gezicht stond de volgende ochtend op de voorpagina: Saffie. Pas acht jaar oud met een lange donkere pony en ogen die nog in de Kerstman geloven. En in Ariana Grande, haar idool. God, wat zal ze toegeleefd hebben naar die avond. Eindelijk zag ze haar heldin dan in het echt. Ik denk dat ze nachtenlang niet had geslapen. En nou wordt ze nooit meer wakker.

Mijn kinderen komen weer thuis

Ik was van plan deze week te schrijven over mijn mislukte kruidenkwekerijtje. Het is niks geworden met mijn basilicum en bieslook. Maar wat maakt dat eigenlijk uit? Who cares dat ik geen groene vingers heb? Ik heb wel meer niet. Een wiskundeknobbel bijvoorbeeld. En het vermogen om de juiste spelling van pijama (pyama, piama, pyjama?) te onthouden. Maar wat ik wel heb: drie kinderen die vanochtend met slaapogen boterhammen smeerden, die straks gewoon weer thuiskomen, hun rommel in de gang gooien, hun schoenen laten slingeren, nooit het lege toiletpapierrolletje vervangen en altijd de pot pindakaas open laten staan.

De dagen erna

Het zijn de dagen erna. Volgende week is Saffie begraven. In de grond en met de tijd ook steeds meer in ons geheugen. Het meisje dat er niet meer is. Omdat er mensen zijn die vinden dat ze hun gelijk moeten halen en daarbij letterlijk over kinderlijken gaan. Maar we laten ons niet bang maken, roepen we om het hardst. "Want dan hebben ze gewonnen."

Ik wil me ook niet bang laten maken. Maar ik ben het wel. Ik hoop dat het niet al teveel pijn deed, Saffie. En dat alle engelen net zo mooi voor je zingen als Ariana Grande.

En dan die kruiden

Wat betreft de test met de kruidenpotjes. Eindcijfer een 4, als u het per se wilt weten. Maar dat cijfer is dan net zo goed voor mij als onvermogend tuinier als voor de potjes die dat ook niet kunnen helpen. Met mijn hanggeraniums gaat het ook niet al te bijster. Maar ik vind het eigenlijk niet meer dan terecht. Deze week zouden alle bloemen hun kopjes moeten laten hangen.