Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

En dan komt je kind met
een graatmager diertje thuis

journaliste

Marjolein Hurkmans

E

Een kijkje in mijn keuken? Je bent er elke week welkom. Maar mag ik, nu je er toch bent, je ook eens om een adviesje vragen? Ik zit namelijk met een kattenkwestie in mijn maag. En ik ben dus eigenlijk een hondenmens. Daar begint het al mee. 

Hij komt er een beetje ontredderd van thuis. Het miauwende poezenbeest onder de arm. “Ze zat bij de dönertent,” zegt hij. “Die man viel enorm tegen me uit. Dat ik mijn kat mishandelde, dat ik me moest schamen omdat ze zo mager is. Dat hij eigenlijk de dierenpolitie wil bellen…” Het scharminkeltje in zijn armen worstelt zich los en springt op de grond. Ze slentert naar de bank en laat zich languit op de kussens vallen. Een petieterig klein katje met grote, gele ogen, vel over been, op haar rug kun je de knobbeltjes van de wervels tellen.

Zwervertje

Anderhalve maand geleden zwierf ze nog over het Franse platteland. Dochter en haar verkering liepen haar tegen het graatmagere lijfje terwijl ze net werd weggeschopt van een deur waar ze om eten bedelde. Ik heb het haar d’r hele leven voorgehouden: nooit een dier aanraken in het buitenland. Ze kunnen zomaar enge ziektes hebben. Maar ik was er niet bij. En mijn levenslessen hebben geen wortel geschoten.

Spuitje?

Ze pakten haar op en brachten haar naar de dierenarts. “Tja,”  zei die, “deze zwerfkat kan zichzelf niet redden. Ze kan in het asiel, maar daar krijgt ze dan waarschijnlijk een spuitje.” En zo belandde het katje dus in een reismandje op de achterbank van een rood Peugeootje en een half etmaal later op de bovenste etage van mijn huis in het centrum van Haarlem waar Dochter en haar verkering samen hun eigen bedoeninkje hebben.

Met alle gevolgen van dien.

Want Tudy, vernoemd naar het schiereiland waar ze is gevonden, kan dan wel niet zwerven; ze wil het wel. Ze wil niks anders dan de straat op. Urenlang jengelt ze op vol volume bij ramen en deuren waarvan ze weet dat ze open kunnen. En minstens eens per dag weet ze zich uit de poten te maken. Ze is zo mager dat ze zich door het kleinste gaatje weet te wurmen. Dan rent ze meteen naar het centrum waar ze zich opdringt aan iedereen die iets te eten in zijn handen heeft. De restaurateurs in onze stad kennen haar inmiddels: “Kunnen jullie die vervloekte kat komen halen? Ze loopt over onze ontbijttafels heen.”

Wat bent u voor een dierenbeul?

Soms zetten ze haar gewoon buiten. Dan is het een kwestie van tijd voor dochters telefoon overgaat. Want wie haar vindt, pakt haar geschokt op. Hoe kan een katje zo mager zijn? Welke onverlaat behandelt zijn poes zo slecht? En dan krijgt ze zalm, tonijn en sardientjes waarvan ze moet overgeven. De met speciaal voer bijgesprokkelde onsjes gewicht, zijn meteen weer tenietgedaan. En uiteindelijk gaan die vinders dan bellen naar het telefoonnummer op het penninkje om haar hals en krijgen dochter of verkering aan de lijn: “Ik heb uw kat gevonden. Wat bent u voor een dierenbeul? Ik zou u moeten aangeven bij de politie.”

Met stramme benen van ellende en hangende schouders van schaamte voor iets waar ze niet eens schuldig aan zijn, gaan ze het katje dan weer halen, laten de toorn over zich heen komen en proberen uit te leggen dat ze helemaal geen dierenbeulen zijn, maar alleen maar dit poesje willen redden.

Waar gaat dit heen?

In mijn hart vraag ik me af waar dit gaat eindigen. Dochter en verkering doen ’s nachts geen oog dicht omdat het katje huilend aan de kozijnen krabt en de mensen in de stad denken dat ze eigenlijk achter slot en grendel moeten wegens verregaande dierenverwaarlozing. Het katje zelf lijkt de mensen die haar meenamen best oké te vinden, maar het huis waar ze wonen absoluut niet en wil alleen maar naar buiten. Wat niet kan, want ze is veel te mager en kwetsbaar. En als ze dus wel aan de wandel gaat, wordt ze binnen de kortste keren opgepakt en volgestopt met eten waar ze ziek van wordt.

Voorzichtig probeer ik het af en toe bij Dochter bespreekbaar te maken. “Denk je niet dat ze beter af is bij een boerderij? Dat ze de hele dag kan doen alsof ze zwerft en dan ’s avonds binnen kan gaan dutten bij de haard?” Voorlopig wil het er nog niet in. "Ze moet eerst sterker worden, mama. Ik kan haar niet aan haar lot overlaten. Dan zou ik gefaald hebben.” En vlak daarna: “Waar is ze eigenlijk?” Gaan we weer…

Heeft u een advies?

Ik zoek deze week geen tips om vis te kunnen bakken zonder dat het aanbakt. Daar hebben we volgende week wel weer over. Ik zit met een kattenkwestie in mijn maag. Mocht u in het centrum van Haarlem een scharminkelig beige katje zien lopen met gouden ogen, laat haar dan asjeblieft gewoon gaan. Ze wordt niet mishandeld, er wordt juist heel goed voor haar gezorgd. En heeft u een advies over hoe we dit kunnen oplossen, like dan mijn Facebookpagina Marjoleinkooktover en laat een bericht achter. Ik beloon het beste advies met een kookboek.

Vorige week vroeg ik om dieettips om binnen een dag 10 kilo af te vallen. Niemand had de gouden tip. Ik kreeg wel andere tips. De beste kwam van Paulien Mokveld: iedere dag opnieuw beginnen. Het kookboek Honey & Co is onderweg.