Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

In paniek app ik onze moderedacteur: 'Ik ben
underdressed en heb de verkeerde tas!'

journaliste

Marjolein Hurkmans

C

‘Casual? Dat bestaat niet in deze wereld,’ zegt de collega van een vrouwenglossy. ‘Hebben ze je dat niet verteld?’ Daar sta ik dan, in een wereld van marmer en kristal, onder de kroonluchter met een glas champagne in mijn hand. In een spijkerbroek. Mijn allerbeste spijkerbroek weliswaar; donkerblauw en nog helemaal niet verwassen. Maar dan nog...

Mijn gezelschap draagt het soort jurkje dat je alleen maar kan kopen in de PC Hooft en net flaneerde er een dame voorbij in een broek van aluminiumfolie. "Dat is de ex van Justin Bieber," fluistert iemand. "Goh, ze maakt wel een statement in die broek. Heel architectonisch."

Ik draag wat me staat

Het is fashionweek in Parijs. Daarvoor ben ik er natuurlijk niet. Ik heb nooit heel veel gehad met wat in de mode is en wat niet. Ik draag wat me staat. En wat me past.

In mijn kast hangen een paar altijd-goed-jurkjes en een lange geborduurde jas die ik ooit in Thailand kocht en die ik inmiddels al meer dan tien jaar heb, en die het nog steeds leuk doet bij speciale gelegenheden.

Maar die heb ik nou natuurlijk net niet bij me. Want op de uitnodiging voor dit diner ter gelegenheid van het 160-jarig bestaan van Omega stond ‘casual’. En bij ‘casual’ denk ik dat ik een spijkerbroek aan kan doen. Als enige.

Koffie van 10 euro!

Moderedacteur Kim was op vakantie toen de uitnodiging voor een ontmoeting met Cindy Crawford, supermodel uit de jaren tachtig, op de redactiemat viel. En we hadden geen idee of zij tijd had om erop in te gaan.

In dat soort gevallen ben ik, toch een soort van vliegende keep, meestal degene die inspringt. Ik heb weleens vaker een hotshot geïnterviewd. Alleen kom ik zelden in hotels waar een kopje koffie 10 euro kost en een glaasje jus 16.

Dat je je daarvoor moet kleden, was niet in me opgekomen. Ja, voor de ontmoeting zelf, daarvoor is cocktail vereist, dus ik heb wel degelijk een iets frivoler jurkje in mijn koffer. Maar voor dit openingsfeestje, nog zonder Cindy, dacht ik dus dat een spijkerbroek een prima outfit was.

Wit skelet

De rest van het gezelschap dacht daar anders over. De meeste vrouwen dragen gewaden waar het jurkje, dat ik voor morgen in gedachten had, flauwtjes bij afsteekt. Ik zie fladderende zijden gewaden, een witte jurk die wel wat weg heeft van een stoffen skelet en heftig geföhnd haar, zilveren stiletto’s en met kraaltjes geborduurde omslagdoeken.  

En tassen. Van die tassen waarvoor je uren in de rij moet staan. Ik moffel mijn knalgele nepleren geval achter mijn rug. Paniekerig app ik Kim: ‘Ik ben underdressed en ik heb de verkeerde tas’. ‘Stralend lachen,’ appt ze terug. ‘Dan kom je overal mee weg.’

Heftige toet

En zo gaat Assepoester naar het bal. Zonder petemoei die, goed getimed, de boel even in balans tovert. De stoeltjes op de boot die over de Seine vaart, zijn van plexiglas en er staat eendenlever op het menu (zelfs in deze kringen is ganzenlever tegenwoordig uit den boze) en een waanzinnige chocoladetoet die iedereen laat staan, behalve ik. Dat is dan weer het voordeel van die spijkerbroek met wijd overhemd. Zo’n chocoladerolletje extra zie je toch niet. Kijk, kom daar maar eens voor in je witte skelettenjurk.

Ook weleens een enorme kledingblunder gemaakt? Ik ben benieuwd. Laat vooral je verhaal achter op mijn facebookpagina: www.facebook.com/marjoleinkooktover/ Het beste verhaal beloon ik met een kookboek.