Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

'Na de mis eten we
zelfgebakken worstenbroodjes beloof ik'

journaliste

Marjolein Hurkmans

D

De lampjes flonkeren in de boom, het huis ruikt naar heerlijk eten en gezelligheid. Het is Kerstmis. Marjolein deelt een dierbare kerstherinnering. En uiteraard - zoals ieder jaar - haar recept voor worstenbroodjes.

Oudste is not amused. 'Hoezo, moeten we naar de kerk', vraagt hij met rode wangen van verontwaardiging. 'We gaan nooit naar de kerk. Je gelooft niet eens…  En weet je wel hoe laat het dan is? We zouden gaan zingen op de markt!'

Visioen

'We gaan ieder jaar zingen op de markt. Al mijn vrienden gaan zingen op de markt. En wij moeten ineens naar de kerk. In Amsterdam. Met de auto. Hoe stom is dat?' De boosheid spat uit zijn lichtblauwe ogen. 'Altijd weer jouw werk. Ik moet de raarste dingen doen voor jouw werk.' Hij heeft wel een beetje gelijk. 

Maar ik had visioenen over hoe romantisch het zou zijn; met het hele gezin op kerstavond in zo’n feestelijk verlichte kerk en dan daarna de ouderwetse nachtelijke koffietafel, die ik als kind van atheïsten slechts kende uit verhalen. En dan liepen mijn broertjes en ik ’s nachts door de sneeuw naar huis. Op de keukentafel brandde een olielamp en het fornuis was opgestookt. Alles rook heerlijk naar vers brood en kaneel.

Worstenbroodjes

Zulke beelden heb ik nu weer. Dat we dan terugrijden van Amsterdam naar Haarlem waar de kerstboom fonkelt in de huiskamer en ik dan warme chocolademelk maak voor mijn in beeldig kersttenue gestoken kindjes die met rode wangen hun handjes warmen aan de hete mokken terwijl ik alvast de tafel dek voor een romantisch kerstsouper.

In gedachten dwaal ik af naar winkels die nog olielampen verkopen. 'Na de mis gaan we zelfgebakken worstenbroodjes eten', beloof ik. Het verzacht de boel aanzienlijk. 'Oké dan', zegt mijn elfjarige die dol is op worstenbrood en hij verdwijnt nog slechts een klein beetje namopperend achter zijn PlayStation.

Maria-fase

Dochter en Jongste zijn minder moeilijk over te halen. Jongste omdat hij 4 is en behoorlijk onder de indruk van het verhaal over dat zielige kindje dat in een stal werd geboren en warm werd gehouden door een os en een ezel. En Madelief omdat ze net middenin haar Maria-fase zit.

Geen idee waar dat vandaan gekomen is, maar ze heeft een plotselinge obsessie gekregen voor de moeder van kindeke Jezus. Zegt dingen als: 'Ik wil zo graag een zeemeermin-Barbie. Daarom bid ik iedere avond tegen mama Maria.' 

Kerststal

Nou ja, als je bedenkt dat wij dus geen gelovig gezin zijn, ze hooguit een keer - tijdens een vakantie - in een kerk geweest is en evenmin op een christelijke school zit, is het best een bizarre ontwikkeling.

En een beetje sneu ook voor onze overgeërfde kerststal. Die moet het deze feestdagen zonder Maria doen, want dochter verlaat het huis niet zonder het beeldje mee te nemen. 's Nachts slaapt het zelfs bij haar in bed.

Top 2000

Op kerstavond zitten we dus in de auto. Jesse, onder protest, in klassieke kabeltrui ('Serieus? Hoezo mag ik niet gewoon een hoodie aan?’) en Madelief, met het Mariabeeldje in haar hand geklemd, in olijfgroen fluweel met kanten onderrok.

Ze kan zo in de film. (Zo fijn, een meisje dat zich lekker laat aankleden). En de kleuter van het gezin met nieuwe glanzende schoenen.  De Top 2000 houdt het moraal hoog. We zingen luidkeels mee.

Nazorg

Met kerkgangers die ik ervan verdenk dat ze net als wij eigenlijk zelden tot nooit in de kerk komen, schuifelen we naar binnen en nemen we plaats op de houten banken. 'Waar blijft Jezus nou?', vraagt Valentijn die kennelijk verwacht dat het kerstkindje net als Sinterklaas hoogstpersoonlijk de feestelijkheden komt bijwonen.

Dat wordt een gevalletje nazorg. Ik deel pepermuntjes uit, want ook die traditie ken ik uit de verhalen van mijn moeder; in de kerk eet je pepermuntjes. En als de collectezak komt en je hebt het geld dat je van je moeder meekreeg opgemaakt aan snoep, dan gooi je er een metalen knoop in, want die rinkelt ook.

Stichtelijk

Eerlijk, ik vind er geen zak aan. Aan die hele nachtmis niet. Duurt lang. En echt iets nieuws wordt er ook niet verteld. Oudste schuift onrustig op en neer op de houten bank, Dochter kneutert fluisterend met Maria en Jongste ligt als een blok te slapen tegen de schouder van zijn vader die bijzonder stichtelijk kijkt.

Want hij ging als kind wel naar de kerk, dus hij weet hoe dat moet. Ik heb een beetje spijt dat ik dit er doorheen heb gedramd. Ik had nu ook op de markt kunnen staan, meejoelen met Last Christmas en glühwein drinken met de buuf.

Schoenen

Thuis zet ik alvast de oven aan. De kerstboom fonkelt zoals verwacht. Er is vooralsnog geen sneeuwvlok te bekennen en Lief heeft zijn veto uitgesproken over de olielamp. 'Als jullie vast jullie pyjama aantrekken, dan doe ik de broodjes in de oven en maak ik warme chocolademelk', beloof ik.

'Jesse, help jij je broertje even met de veters van zijn schoenen?' 'Welke schoenen?', vraagt mijn Oudste. Welke schoenen? Hoezo, welke schoenen? 'De schoenen die hij aanheeft', zeg ik ongeduldig. 'Hij heeft helemaal geen schoenen aan', zegt Jesse.

Op sokken

Hij heeft gelijk. Jongste banjert rond op kousenvoeten. 'Valentijn, waar zijn je schoenen?', vraag ik verbaasd. 'In de kerk', zegt hij blijmoedig. 'Uitgedaan. Voor het kindje Jezus. Anders heeft het van die koude voetjes.' Ik denk heel hard: 'Houd de kerstsfeer erin, houd de kerstsfeer erin.'

'Nou moet je de hele kerst op je sokken lopen!', zegt Jesse tegen zijn broertje. 'Welnee', zegt Madelief. 'Ik vraag het wel aan Maria hoor.' Ze zet het beeldje op tafel en trekt een vroom gezichtje: 'Lieve Maria, ik hoef geen Barbie meer. Maar mag mijn broertje dan nieuwe schoenen?' 

Heb jij ook een dierbare kerstherinnering? Ik wil hem graag lezen. Mail je verhaal uiterlijk zondag, met foto naar m.hurkmans@telegraaf.nl Van de mooiste verhalen, maak ik een bloemlezing die je eerste kerstdag hier kan lezen.

Recept: Brabantse worstenbroodjes

Nodig: kilo bloem, halve liter volle melk, half ons gist (bij de bakker halen of droge gist uit een zakje), 75 g roomboter, 20 g zout, 30 g basterdsuiker, 2 kilo gehakt (half-om-half).

Bereiding: Strooi de bloem op de aanrecht, maak er een berg van met een kuiltje in het midden. Doe daar gist, zout, boter in klontjes en basterdsuiker in. Zet de melk binnen handbereik en giet een scheut op de berg. Kneden tot de handen droog zijn. Telkens nieuwe melk toevoegen tot je een mooie bol hebt en de melk op is.

Leg de bol in een schaal met een natte theedoek eroverheen. Een half uurtje laten rijzen is het minste!

Kruid het gehakt naar smaak. Maak vervolgens 40 balletjes van 50 g per stuk. Zet die even in de koelkast (dan verwerk je het makkelijker). Maak van het deeg 40 balletjes van 40 g. Leg die onder een plastic zak om na te rijzen. Rol ondertussen van de gehaktballetjes worstjes tussen je handen.

Zet een kopje water bij de hand. Bestrooi het aanrecht met bloem. Rol met een deegroller een balletje uit tot lapje. Leg in het midden een worstje. Vouw eerst de boven- en de onderkant over het worstje heen en daarna de zijkanten. Die moeten elkaar overlappen. Bestrijk het deeg met een beetje water en plak het broodje dicht.

Doe dat 40 (!) keer (of laat het je kind(eren) doen). Laat de broodjes een half uurtje narijzen onder een opengeknipte vuilniszak. Verwarm ondertussen de oven voor op 180 graden. Leg de broodjes op de bakplaat. Als ze goudgeel/bruin zijn, mogen ze eruit.