Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Bar Boef in Haarlem
Marjolein kookt over

'Ik kan even geen cracker
met smeerkaas meer zien'

journaliste

Marjolein Hurkmans

M

Marjolein heeft deze week een dipje. Om de boel weer op te fleuren, stelt haar wederhelft voor om gezellig uit eten te gaan. Maar hoe gezellig is gezellig als je bij iedere hap denkt: 'Oh, oh… Maandag op de weegschaal en iedereen kijkt mee?'

Manlief vindt het allemaal prima. Dat ik zo nodig op dieet moet, joh, als mij dat gelukkig maakt... Van hem hoeft het allemaal niet. Toen we elkaar leerden kennen woog ik zo’n 20 kilo minder dan nu, maar hij hield ook van me toen het 10 kilo meer was en tijdens alle gewichtsschommelingen er tussenin. We gaan al dertig jaar met elkaar. Hij heeft al heel wat maten meegemaakt. Daar heeft hij nooit wakker van gelegen. Zijn commentaar was, samengevat: 'Misschien moet je gewoon even kleren kopen die wel passen.'

Humeurig

Dik, dun, het maakt hem allemaal geen moer uit. Mits ik maar niet al te humeurig word. Zeiken dat ik mezelf lelijk vind omdat ik een maatje meer heb, daar heeft hij een broertje dood aan. En sacherijnig een bakje magere yoghurt leegeten en de hele dag alleen maar denken aan de net naar mij opgestuurde nieuwe smaak Tony's Chocolonely (meringue/citroen), daar heeft ie het ook niet op.

Ik heb, serieus waar, inmiddels een vastenmandje aangelegd, als in vroeger tijden. Wat ik als culinair redacteur krijg opgestuurd om uit te proberen en niet in mijn regime past, verdwijnt in dat mandje. Ik hoef het namelijk ook niet meer mee te nemen naar de redactie zoals ik voorheen deed ter zelfbescherming. Vrijwel de hele VROUW-redactie doet inmiddels mee aan de challenge, ook de collega’s die niet iedere maandag publiekelijk op de weegschaal moeten.

Op het spel

Afijn, ik weet verder niet hoe het jullie vergaat, maar de afgelopen week zat ik er even doorheen. Ik kon geen cracker met magere smeerkaas meer zien. "Kom", zei Lief, "we gaan uit eten." Want dat is wat wij doen als we een leuke avond willen hebben; we gaan op restaurantbezoek.

Nou heeft hij makkelijk praten; hij hoeft niet iedere week op camera te vertellen of er al een grammetje af is. Maar zeggen 'Je gaat maar lekker alleen', vond ik ook geen optie. Om nou een relatie van dertig jaar op het spel te zetten om gestoomde spinazie en 70 gram kipfilet te kunnen eten, is ook weer zo wat.

Frietjes

Gelukkig mocht ik zelf het restaurant uitkiezen. Ik heb iedere online menukaart uitgebreid bestudeerd. Waar waren de verleidingen het minst groot? Dan kom je al snel uit bij een eetgelegenheid waar je de frietjes apart moet bijbestellen. Want dan bestel je die gewoon niet. Toch?

Shared dining is wat dat betreft een uitvinding. Eigenlijk zijn dat natuurlijk gewoon tapas, maar dan ook uit andere landen dan alleen Spanje. Je kiest gewoon de minst calorierijke gerechtjes van de kaart. In Bar Boef in Haarlem (aanrader, al heeft het momenteel zijn naam niet mee; aan 'Boef’ kleeft toch een beetje een bijsmaak) bestelde Lief natuurlijk wel patat.

Schuldig

Maar hij zette het bakje keurig aan zijn kant. Ik bestelde alleen tóch een cocktail en de schorseneren bleken gefrituurd. Maar ik heb slechts een frietje gepikt en gewone koffie besteld in plaats van de Irish coffee die mijn disgenoot dronk.

En toch voelde ik me de rest van de avond schuldig. Dat is dan weer zo jammer. Ik zeg continu tegen mijn challenge-collega's: 'Als het dan een keer misgaat, geniet er dan op z’n minst van.' Maar dat advies kan ik kennelijk zelf moeilijker ter harte nemen.

Balansdag

Inmiddels heb ik een We are public-pas aangeschaft. Daarmee heb je voor 15 euro per maand onbeperkt toegang tot de beste cultuur. Stelt de man van mijn leven dan weer een keer voor om uit eten te gaan, dan kan ik altijd zeggen: 'Of zullen we naar dat leuke jazz-combo gaan?'

Worden we meteen een beetje cultureel verrijkt en scheelt het ook nog eens calorieën en schuldgevoel. Én ik heb een balansdag voor mezelf ingesteld: veel wandelen en een grote pan soep. Dan hopen we er maandag maar het beste van.