Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

'Als ik eerlijk ben,
was mijn vakantie een tegenvaller...'

journaliste

Marjolein Hurkmans

M

Mijn twee weken vakantie waren niet helemaal wat ik ervan had verwacht. En omdat ik vanaf vandaag - vanwege een te schrijven artikel - een week lang niet mag liegen, ga ik daar deze week eens lekker over klagen.

De eerste dag na de vakantie. In mijn geval betekent dat het doorworstelen van 3000 kilo mails. Of ik mee op een kaastrip wil naar Zwitserland, kom wijnproeven in de Beesd, interesse heb in een interview met Pietje of Marietje, al weet dat blauwe ogen eerder dan bruine last hebben van de zon en waarom de picknickmand die afgelopen zaterdag in het magazine stond niet te vinden is bij Ikea? En een mail van einderedacteur D: Voor jou op de planning… Een week niet liegen…

Ongemakkelijke situaties

Zo, die komt binnen. De deadline is al zo snel dat ik er meteen mee moet beginnen, anders red ik het niet. 'Hoe was je vakantie?' 'Tegenvaller…' Geloof me, daar hebben mensen geen zin in. Dat is zoiets als: 'Hoe gaat het met je?' en dat je dan antwoordt: 'Bar slecht.' Zo’n antwoord vereist een uitleg, vaak ellenlang. Over akelige ziektes en familieproblemen. Het juiste antwoord moet zijn: 'Prima. En met jou?' Dat scheelt enorm in de ongemakkelijke situaties. En datzelfde geldt voor: 'Hoe was je vakantie?' Streep door wat niet van toepassing is: geweldig/fantastisch/waanzinnig/super.

Maar niet liegen is niet liegen en als ik vanaf vandaag eerlijk ben, dan ben ik er over een week vanaf, vlak voor een moeilijk gesprek waarbij ik graag de waarheid een beetje verbloem, dus hup: schouders eronder: mijn vakantie was een tegenvaller. Ik heb zelfs op een gegeven moment tegen mijn wederhelft verzucht: 'Ik ben blij als ik weer aan het werk kan. Lekker relaxt een stukje tikken.' En ondertussen keek ik jaloers naar de foto’s van anderen op Instagram die chillend in een hangmat aan een cocktail lurkten.

Uitstel

Het begon al met een week uitstel. Jongste had een wiskundetest te maken om toegelaten te worden tot een vervolgopleiding. Hij haalde een onvoldoende en kon een week later een herexamen maken. De eerste week van onze vakantie was daarmee definitief verworden tot een wiskundedrama met een overspannen kind. Ik heb de voorraadkast uitgemest - daar stonden dingen in die al drie jaar over de datum waren - en de was weggestreken.

Daar tussendoor kwamen familieperikelen om de hoek met een overload aan mantelzorg waar ik (eerlijk!) helemaal geen zin in had. En toen we uiteindelijk alsnog vertrokken met nog een week vakantie te gaan, namen we die mantelzorgen gezellig mee. Want iedere dag bellen: 'Gaat het wel?' Ik zou heel graag een supergoed mens zijn dat het fantastisch vindt om iets voor anderen te betekenen. Maar ik mag niet liegen: ik baalde er enorm van. Ik wilde gewoon vakantie, geen zorgelijke toestanden. Hoe egoïstisch dat ook mag klinken. Sorry.

Onbegonnen werk

De wiskundetest heeft Jongste de tweede keer ook niet gehaald. We waren nog niet bij Lille toen die boodschap via zijn mail binnenkwam. Het was 35 graden, de airco van de auto was kapot en mijn kind zijn toekomst leek aan gruzelementen te liggen. Ik hoef gelukkig niet te liegen als ik zeg dat ik niet boos was. Of teleurgesteld. Ik vond het sowieso al onbegonnen werk om als VMBO-leerling in één maand het VWO-examen wiskunde B te halen. Misschien had ik dat al eerder eerlijk tegen hem moeten zeggen, maar ruim een maand geleden had ik deze opdracht nog niet. Toen mocht ik nog liegen dat het gedrukt stond: 'Natuurlijk kun jij dit schat. Jij kunt alles'.

Ik heb in de afgelopen weken geen een keer gekookt. Ik heb wel af en toe een zak voorverpakte sla opengetrokken, een pak zoutjes in een schaal geschud en één keer de sjaslicks op de barbecue gelegd omdat Lief kilo’s brandnetels uit onze tuin in Bretagne aan het verwijderen was. Ik heb gevloekt omdat wij altijd het grootste deel van de vakantie bezig zijn met het onderhoud van het huis zodat anderen daar leuk vakantie kunnen vieren. Toen ik vanochtend op de weegschaal ging staan, was ik 1 kilo aangekomen. Niet liegen: 1,5 kilo. Op de foto's heb ik een oud hoofd en ik mis mijn donkere haar.

Meevaller

Mijn vakantie was dus een tegenvaller. Hoewel: we hebben ook leuk gewandeld. ik heb de beste crêpe ever gegeten en een fantastische ijscoupe (vandaar die 3 pond natuurlijk). Het bandje dat op zondag speelde bij onze favoriete strandtent was fantastisch, ik heb anderhalf pand gehaakt van een koraalrode trui en vijf boeken gelezen. Toch blij dat ik weer thuis ben. Meevaller: mijn geraniums zijn ondanks de droogte nog steeds in leven. En wat zullen we eens eten vanavond, nu ik al mijn keukenapparatuur en kookboeken weer bij de hand heb?

Ook zin om even lekker te klagen? Bezoek mijn facebookpagina en gooi het eruit! Het beste verhaal beloon ik met een kookboek.