Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Marjolein kookt over

Tien minuten met La Loren in Vlissingen:
Jammer van die vlek op mijn jurk

journaliste

Marjolein Hurkmans

H

Het zal mij benieuwen, zegt Lief terwijl we in de auto zitten op weg naar Vlissingen. ‘Eigenlijk denk ik niet dat je La Loren te spreken krijgt. Je hebt ze op de redactie toch wel gewaarschuwd hè? Dat de kans dat je zonder verhaal terugkomt, groot is?’

Zijn argwaan komt niet uit de lucht vallen. We spreken een jaar of wat geleden… Ik zit op een boot en ik vaar naar Hamburg. Een mens moet iets doen met zijn leven. En mij is verteld dat Sophia Loren ook op deze boot zit. Sterker nog, ik heb een afspraak voor een interview met de Italiaanse megaster. Een heel kwartier mag ik haar het hemd van het beeldige lijf op leeftijd vragen.

 

Limoncello

Natuurlijk ben ik niet de enige met dit privilege. De hele boot is bevolkt met journalisten vanuit alle delen van de wereld. Vooral de Italianen zijn dikgezaaid. Met het groepje Nederlandse pers hangen we wat rond in een van de vele bars op deze enorme cruiseboot in afwachting van hèt moment. En we drinken limoncello.

Een van de reisgenoten houdt de hele tijd een boek tegen het hart gedrukt. La Lorens Koken Con Amore, haar kookboek over de Italiaanse keuken. ‘Ik heb eigenlijk geen vragen’, zegt hij. ‘Ik ben gewoon groot fan. Mijn enige hartenwens is dat ze mijn boek wil signeren.

De uren verstrijken. Nog maar een drankje, portie nootjes erbij. In het winkeltje op de boot koop ik van verveling een jurkje dat ik later nooit zal dragen. Gewoon om de tijd te doden. Dan doe je vanzelf miskopen.

Vijf minuten

Groepjes Italianen worden opgehaald door een streng uitziende pr-mevrouw. En dan is het eindelijk de beurt aan de Nederlandse delegatie. Gespannen staan we voor de deur van de kamer waarin Sophia vandaag resideert. ‘Even een ding’, zegt de pr-mevrouw: ‘we hebben een probleempje met het programma. In plaats van een kwartier krijgt iedereen 5 minuten.’

Verdorie, zijn die Italianen natuurlijk. Die zullen wel weer uitgelopen zijn. En we zitten inmiddels al een hele dag op deze boot. Morgen de hele dag terug. En dat voor 5 minuten. Maar je bent er nou eenmaal hè. De meneer van het boek heeft alleen een handtekening nodig. Dat scheelt weer in de tijd.

Wachten, wachten, wachten

Wachten duurt lang, zeker op hakken. Na een uur krijg ik de neiging mijn schoenen maar gewoon uit te schoppen en op de grond te gaan zitten. Maar hallo, daar is de strenge dame weer. ‘Het schema is veranderd’, zegt ze. ‘Die 5 minuten per persoon gaan niet door. Jullie mogen allemaal één vraag stellen’.

Één vraag… 24 uur heenvaren en 24 uur terug, voor één vraag. Dat mag dan wel een hele goede zijn. De enige die niet in zak en as zit, is de man met het kookboek. Me dunkt, hij weet het al: can you please sign my book Mrs. Loren?

Hoofdpijn?!?

Weer twee uur later zit ik inderdaad op de grond met mijn schoenen uit. Ik heb de ultieme vraag nog steeds niet bedacht. En er is geen limoncello te krijgen op deze plek in een voorportaal. Daar wordt het moreel niet beter van. ‘Mrs. Loren is ready with her nap’, zegt de strenge dame. ‘Jullie worden zo opgehaald. Maar dan wel als groep. Samen mogen jullie één vraag stellen.’

Samen??? Toch ietwat murw geslagen strompel ik een half uur later achter de dame aan naar de suite van La Loren. Bij de deur worden we tegengehouden door een beveiligingsmeneer. ‘Nee, ze mogen niet naar binnen. Mrs. Loren heeft hoofdpijn. Ze doet geen interviews meer.’

Handtekening

Enigszins verbijsterd laten we ons terugduwen achter de dranghekken die voor de suite zijn opgesteld en waarachter rumoerige Italianen luidkeels over van alles en nog wat discussieren. Daar blijven we hangen tot uiteindelijk de deur opengaat en La Loren onverstoorbaar en omringd door beveiligers naar buiten schrijdt.

De Italiaanse collega’s beginnen als gekken te roepen. Als ze vlak voor me is, gris ik het boek uit de armen van de collega. 'Mrs. Loren, can you please sign this?', vraag ik terwijl ik een pen in haar hand duw. En daarna drink ik mezelf een stuk in mijn kraag aan de limoncello.

Rozen

Afgelopen zondag sprak ik haar uiteindelijk wel. Tien minuten lang. Ze was beleefd en zag er eigenlijk best prima uit voor iemand van 83. Ik maakte nog een grapje over de doorgekomen dresscode (we waren beiden in het rood), maar dat kwam niet aan.

Dat gold ook voor de prachtige bos rozen die een kweker speciaal voor La Loren had gekweekt. Was 'ie maanden mee bezig geweest, vertelde een vriend van de familie met wie ik samen op de gang zat te wachten.

Een beetje aandacht voor bloemist Jaap Wisse dus. Met zijn La Loren-roos. Bij deze. Want ik kon moeilijk de rozen uit een vaas grissen om ze met lekwater en al in Sophia’s schoot te werpen. Ik heb eraan gedacht, echt waar, maar ik had al een enorme vlek op mijn jurk omdat het fonteintje in de wc nogal enthousiast alle kanten op spoot (vandaar de strategisch geplaatste tas). 

Recept

En mocht je zelf Limoncello willen maken, dat doe je zo:

Nodig:

750 ml wodka

6 citroenen

450 ml water

250 g kristalsuiker

Schil de citroenen met een dunschiller en doe deze samen met de wodka in een schone pot. Laat hem minstens drie weken op een donkere plaats staan. Kook het water met de suiker tot een suikerstroop (alle suiker moet zijn opgelost), laat dit afkoelen en voeg de stroop dan toe aan de pot wodka. Laat nog een week staan. Schenk de drank door een zeef en doe hem in een schone fles.