Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte
Marjolein kookt over

'Je kunt dat kindermenu
toch ook links laten liggen?'

journaliste

Marjolein Hurkmans

7

70% van de ouders is ontevreden met wat in een restaurant wordt aangeboden als kindermenu, zo bleek uit een onderzoek. No shit Sherlock. Maar het punt is: 'Wie verplicht je om voor je kroost dat bordje patat met kroket te bestellen?" Zo'n kind gedijt immers ook prima op iets van de 'volwassen' kaart. En dat biedt meteen mooi tegenwicht voor het stiekeme saucijzenbroodje dat ze toch wel kopen tijdens de schoolpauze.

Er valt een meisje van haar fiets. Zomaar pats/boem. Geen idee hoe het heeft kunnen gebeuren. Zo fietst ze nog en zo ligt ze. Het loopt gelukkig met een sisser af: een verzwikte enkel en een gebarsten brillenglas. Maar al met al loop ik wel iets later dan anders langs de middelbare school naar de garage waar mijn auto staat.

Tussendoortje

Het is 'kleine pauze'. Hordes pubers sjouwen door de straat. In hun handen: saucijzenbroodjes, pakken donuts, chocolademuffins en kaascroissants. De supermarkt is op een steenworp afstand. Het is kwart voor tien in de ochtend. Tijd voor een tussendoortje. En wat voor een: het vet, de suiker en het zout spatten ervan af.

Wedden dat die ouders thuis schalen vol gezonde appeltjes en bananen hebben staan? Misschien neemt zo’n kind iedere dag wel heel hypocriet de beoogde twee stuks fruit per dag mee naar school. Om die dan onderweg in een prullenbak te gooien en vervolgens het zakgeld om te zetten in calorierijke deegwaren.

Pennywafels

Geen boter op je hoofd natuurlijk. Dat deed ik vroeger zelf ook. Althans, ik had niet het geld voor een dagelijks saucijzenbroodje maar ik kocht regelmatig een pak goedkopere Pennywafels (die nog altijd bestaan!).

Een soort ijswafeltjes met chocoladepasta ertussen. Kostten destijds 50 cent per pakje. Those were the days. Ik kon mezelf volstoppen met chocoladekoekjes en dankzij het puberale metabolisme ging mijn spijkerbroek toch dag in dag uit gewoon dicht.

Op kamers

Op mijn 19e ging ik studeren en op kamers. Ik verheugde me op die eerste avond in mijn nieuwe huisje. Wat zou ik gaan koken? Mijn eerste maaltijd bestond uit gehaktballetjes in tomatensaus, gebakken aardappels en sperziebonen.

Het was meteen mijn laatste zelfgemaakte maaltijd in dat piepkleine keukentje. Ik vond in mijn eentje voor mezelf koken geen zak aan. De volgende dag kocht ik een pak Pennywafels en een zak chips. Dat ik mijn studentenjaren heb overleefd, dank ik vooral aan goede vriend Hans.

Hans maakte wekelijks een gezonde maaltijd voor mij. Net als mijn twee buurmeisjes, een accordeon spelende tweeling die mijn beroerde levensstijl met lede ogen aanzag en daarom iedere keer vroeg of ik bleef eten als ik weer eens aanwaaide omdat zij wel een tv hadden en ik niet. En omdat ik doodongelukkig was in mijn eentje op die kamer.

Verstoorde stofwisseling

Ik ging pas weer zelf koken toen ik naar een studentenhuis verhuisde waar meerderen een keuken deelden en we om de paar dagen aan de beurt waren om iets op tafel te zetten. Legendarisch waren de eenpansgerechten van huisgenoot Mark die overal een volledige pot stemgember doorheen roerde.

En zo kwam het toch nog goed. Behalve dan dat ik door dat rare eetgedrag tot op de dag van vandaag een behoorlijk verstoorde stofwisseling heb, met een leven van jojoën tot gevolg.

Genetische aanleg

Mijn drie kinderen hebben een genetische aanleg om snel aan te komen. Ze hebben aan weerskanten (overgroot)oma’s die stevig in het vel zaten. Van die rondborstige vrouwen met mollige armen en schoten om in te verdwijnen.

Best lekker, zo’n knuffeloma, maar er zijn maar weinig tieners die graag knuffelpuber willen zijn. Als moeder heb je dan een taak. Niet alleen dat appeltje meegeven, maar ze ook zien wijs te maken dat zo’n stukje fruit stukken lekkerder is dan het saucijzenbroodje dat hun graatmagere vriendjes in de pauze in een holle kies stoppen.

Kindermenu's

Dat is een klus hoor, ga er maar aan staan. De enige optie die je hebt, is ze van jongs af aan zoveel verschillende smaken te laten proeven dat ze zelf vet, zout en zoet saai gaan vinden.

Ik was een beetje verbaasd toen ik het nieuws las dat 70% van de ouders ontevreden is over de kindermenu’s in restaurants (onderzoek Sligro). Ja natuurlijk bestaan die grotendeels uit: patat, kip of een kroket en appelmoes. Punt is: niemand verplicht je om dat dan ook te bestellen!

Meden en Perzen

Het is geen wet van Meden en Perzen dat, wanneer je een kind onder de 12 mee uit eten neemt, hij dan alleen dat ene gerecht mag bestellen. Hij mag ook best iets van de 'volwassen' kaart. Gewoon twee voorgerechten of zo. En een toetje. Natuurlijk mag zo’n kind ook een toetje. Je zit niet iedere week in een restaurant, toch?

Ik zou willen dat ik kon zeggen dat je door ’s avonds gevarieerd eten op tafel te zetten en je kind niet te veroordelen tot een kindermenu, zeker kan weten dat je kind opgroeit tot een gezonde slanke volwassene. Helaas.

40 kilo

Mijn jongste was op een gegeven moment zorgelijk aan de maat. Een emo-eter die zich buiten de deur volstopte met alles wat ie thuis niet kreeg. Tot ie op een dag de hond aanlijnde, aan de wandel ging en er 40 kilo afsjokte. Zo ontstaan helden.

Tegenwoordig gaat ie twee keer per week naar wiskundeles om zichzelf klaar te stomen voor een vervolgopleiding. Hij maakt zelf het eten dat hij wil meenemen. De ene keer tomatensoep in een warmhoudbeker, de andere keer een tonijnsalade.

Misschien koopt ie er wel een saucijzenbroodje bij. Zou zomaar kunnen. Ik denk niet dat je de voorliefde voor vet, zout en zoet er ooit echt 'uitgeslagen' krijgt. Maar als je dan als tegenwicht dat kindermenu voortaan laat voor wat het is en thuis niet iedere dag patat of pizza of tafel zet, is het leed wel te overzien. Mijn zoon wandelt het er wel weer af.