Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

Met dochterlief op zoek naar bruidsjurk...
'Sorry, in jouw maat hebben we niks'

journaliste

Marjolein Hurkmans

D

De dochter van Marjolein is verloofd en dus gingen ze samen naar een bruidsboetiek. Say Yes to the Dress, maar dan in het echie. Het werd een teleurstellende ervaring.

Ze zit een beetje verloren op het gecapitonneerde bankje. Om haar heen wolken van tule en kant. Allemaal ivoor. Niet echt haar kleur. Beeldig is ze, met haar donkere krullen en helderblauwe ogen die precies kleuren bij de steen in haar ring. Verloofde had nog om advies gevraagd: robijn, of saffier? Of toch gewoon diamant? En daarna zaten we met het hele gezin gespannen te wachten met een fles champagne. Want hij ging haar vragen. En we dachten wel dat ze ‘ja’ zou zeggen, dus we hadden wat te vieren die avond.

Advertenties

Dat was in mei. Sindsdien plannen we een uitje naar de bruidswinkel. En alsof Facebook dat weet, krijg ik vrijwel dagelijks een advertentie van een boetiek in Arnhem te zien. Er zijn complotdenkers die beweren dat mijn mobieltje me afluistert en dus min of meer aanwezig was bij de feestelijke verlovingsavond. Zelf denk ik dat ik misschien stiekem toch op een paar bruidssites heb gekeken na het aanzoek en dat de site daarop is aangeslagen.

In de kerstvakantie was het dan eindelijk zo ver. Arnhem ligt niet naast de deur als je in Haarlem woont, maar we plakken er een etentje aan en een optreden van de verloofde die er speelt met zijn band. En zo komt het dat we om 4 uur ’s middags opgewonden met z’n tweetjes de bruidswinkel binnen stappen. We zijn niet de enige klanten. Bij een tafel vol snoepgoed staat een wat ongelukkig kijkend meisje in het ivoor. “Met een sluier erbij kan het best,” horen we de oudere man van wie we hopen dat het haar vader is, zeggen. “Nou, doe deze dan maar,” zegt het toekomstige bruidje. De verkoopster gaat champagne halen. “Hebben we niet nog wat open staan?” vraagt haar collega. Het klinkt allemaal niet zo feestelijk als ik me had voorgesteld.

Obstakels

Dit zou een goed moment zijn geweest, om het plan om te gooien, samen de kroeg in te duiken en ons druk te gaan maken over welk eettentje we daarna zullen bezoeken. Maar inmiddels zijn we gespot door een juffrouw in het zwart. “Wanneer is de grote dag?” vraagt ze Dochter. Tja, dat weten we nog niet. Voorlopig zijn de plannen: locatie zoeken (iets met een grote tuin), vervolgens de jurk en dan hebben we nog het akkefietje van de catering. Die wil ik doen, maar dat wil zij niet: “Want dan ga jij de hele dag lopen stressen of je eten niet mislukt en daar zit ik niet op te wachten.” Kortom, er zijn nog wat obstakels te overwinnen voordat er agenda’s getrokken kunnen worden

De interesse van de verkoopster neemt zienderogen af; wij zijn kennelijk geen spoedgeval. De kans dat we vandaag nog met een jurk naar huis gaan, acht ze, terecht, niet groot. Dat bevordert het animo niet. “En welke maat heb je,” vraagt ze een tikkeltje ongeïnteresseerd. Dat is in het geval van Dochter even een dingetje. In principe heeft ze maat 38, althans als je haar riante voorgevel buiten beschouwing laat. Erfenisje van oma Hurkmans. Die gaf de genen door aan mij en ik weer aan het kind. Wij zijn van de categorie die, zeg maar, vooraan heeft gestaan bij het uitdelen van de cupmaten.

Borsten te groot

Er worden vier jurken tevoorschijn getoverd. “Ja, voor grote borsten hebben we nou eenmaal niet zoveel.” Dochter krijgt ze geen van allen dicht. “Ze kunnen vermaakt worden,” zegt de verkoopster. “Maar ik vind ze ook niet zo mooi,” zegt het meisje voorzichtig. “Ze zijn een beetje eh… ouwelijk.” Het huilen staat haar nader dan het lachen. Sta je dan, in een trouwboetiek, zijn alle jurken te klein. Hoe nederig wil je je voelen als 22-jarige aanstaande bruid? “Je moet ook een andere beha kopen,” zegt de dame, “een witte bustière. Die vind je vast wel op internet. Kom daarna maar weer terug.”

Twintig minuten later staan we weer buiten. Een klein beetje in mineurstemming. Dit was stukken minder leuk dan we hadden gedacht. Dat gaat op televisie toch echt anders. “Maar het kan altijd erger,” zeg ik, “je had ook het meisje kunnen zijn in de jurk ‘die best kon met een sluier’.” “Ik denk niet dat dit mijn winkel is,” zegt dochter laconiek.

We gaan tapas eten en een dag later maak ik schuimtaart. Want het is dan wel januari, dat wil niet zeggen dat je geen feestjes meer mag vieren. En de VROUW-challenge begint toch pas na dit weekend. Geen schuimtaartenjurk, dan maar zo’n ding op je bord. Maar mocht u dus nog jurkentips hebben (of voor de catering en locatie), dan houden we ons van harte aanbevolen.

Recept schuimtaart

Nodig: 250 g eiwit ~ ¼ tl zout ~ 250 g suiker ~ 250 g poedersuiker. Voor de vulling: 500 ml slagroom ~ 1 tl oranjebloesemwater ~ 1 zakje slagroomversteviger ~ 500 g mascarpone. Voor de saus: 200 g melkchocolade ~ 1 glas Cointreau. Ter versiering: gekonfijte sinaasappelschilletjes met chocolade (kopen of maken door schillen te koken in suikerstroop, te laten drogen en daarna door de gesmolten chocolade te halen) en kumquats.

Klop de eiwitten met het zout stijf en voeg beetje bij beetje de suiker toe. Spatel er tot slot de poedersuiker door. Verwarm de oven voor op 75 °C, spuit drie cirkels op bakpapier en laat die in de oven 5 uur drogen. Laat in de oven afkoelen. Klop de slagroom met de slagroomversteviger, het oranjebloesemwater en de suiker stijf. Voeg de mascarpone toe en klop door tot je een dikke room hebt. Leg de grootste cirkel op een schaal, schep of spuit de room erop en leg de tweede cirkel er bovenop, maak op dezelfde manier af met de derde cirkel. Smelt de chocolade au bain-marie, verwarm de Cointreau en roer die erdoor. Besprenkel je taart met de saus en plak de sinaasappelschilletjes en kumquats erop.