Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

Als je van God niet mag houden van wie je wilt,
dan kies je met je hart

journaliste

Marjolein Hurkmans

E

Er ging een verklaring rond van mensen die vinden dat mannen, zoals de zoon van Marjolein Hurkmans, geen recht hebben op ware liefde. Maar ware liefde heeft niks te maken met religie, vindt ze. Het gaat louter om het hart en wat dat zegt. Geen sterker hart dan dat van een vader en een moeder, zo ontdekte ze. 

“Moet je er niet over schrijven?”, vraagt mijn man. “Moet je er niet over schrijven?”, vragen mijn kinderen. Want ik heb een oudste zoon die op mannen valt. Een jaar geleden zette hij zijn handtekening onder een geregistreerd partnerschap. Hij en zijn geliefde zijn dolgelukkig samen. Twee jongens in hun eigen huisje met hun katten en een rits aan kamerplanten.

Er zijn mensen die vinden dat dat niet mag. Niet eens heel veel, een paar honderd geloof ik. Maar die paar honderd hebben dus een brief geschreven met in de naam een Amerikaanse stad die ik tot nu toe alleen met countrymuziek associeerde. Dat had ik eigenlijk graag zo gehouden.

Onaangenaam

In de omstreden brief wordt een aantal bijzonder onaangename opmerkingen gemaakt over mannen als mijn zoon. Daar schrokken nogal wat mensen van. Ik niet.

We hebben het hier immers over een epistel van een stel orthodoxe christenen die bijzonder strikt in de leer zijn en vinden dat je de bijbel letterlijk moet nemen (behalve dan het gedeelte over naastenliefde, dat leggen ze liever terzijde).

Hartgrondig afwijzen

Ik kan me niet voorstellen dat er in de ‘wereldse wereld’ nog mensen zijn die echt geloven dat orthodoxe aanhangers van welke gezindte dan ook open-minded zijn en met warmte en liefde ieder mens in de armen sluiten.

Of het nou om aanhangers van het christendom of van de islam gaat, of over mensen die bij een extreme sekte zijn aangesloten; orthodoxe gelovigen zijn bij uitstek mensen die iedereen die niet precies zo leeft als zij voorschrijven, hartgrondig afwijzen.

Daar kun je van wakker liggen, je kunt het ook naast je neer leggen. Geen woorden aan vuil maken, maar gewoon laten lullen. Zij zijn nog altijd met veel minder dan wij.

Zuurpruimen in het paradijs

En wat kan het ons eigenlijk schelen wat ze van ons vinden. Of we nou wel of niet homo zijn, we gaan hoe dan ook naar de hel. Als het niet is omdat we op iemand van hetzelfde geslacht vallen, dan is het wel omdat onze rokken te kort zijn, onze muziek te duivels, we op zondag gaan fietsen in het bos of omdat we op de verkeerde politieke partij stemmen en liever uitgebreid ontbijten dan naar de kerk gaan.

We kunnen nog zoveel brieven terugschrijven, het interesseert ze geen biet. Branden zullen we! Prima, denk ik dan. Ik zit liever met de rest van de wereld in de hel, dan met een stel van die kortzichtige zuurpruimen in het paradijs.

God is liefde

Ik ben niet gelovig, maar ik heb het wel regelmatig gehoord: God is Liefde. En hoewel ik er verder weinig met die man op een wolk heb, vind ik dat een mooie gedachte. En onlangs kwam het ook op die manier op mijn pad.

Want ik ken dus mensen die opgegroeid zijn in een strikt orthodox geloof. Hij en zij kregen kinderen en voedden die zo veel mogelijk op volgens de leer die ze zelf hadden meegekregen.

Hun levens waren godsvruchtig en sober onder het motto: straks komen we in het paradijs, als we nu maar zoveel mogelijk lijden. Ik zag het aan van afstand en vond het een hard leven. Zo weinig vreugdevol, zo kleurloos, zo dienend en nooit genietend.

Ze kozen voor hun kind

Vijftig jaar lang leefden ze in dat strakke stramien. En toen bleek hun jongste zoon homo te zijn. Het ondenkbare gebeurde: ze keerden het strenge geloof de rug toe en sloten zich aan bij een ‘lichtere’ kerk.

Geen enkele wereldse verlokking deed ooit hun geloof wankelen. Ze hielden standvastig vol, tot op het moment dat er gekozen moest worden tussen het geloof en de liefde voor hun kind. Ze kozen voor het laatste. En ik was zo trots op ze.

Officieel weet ik van niks

Dat kan ik ze niet zeggen, want het proces heeft in stilte plaatsgevonden. Officieel weet ik van niks. Ik hoorde het van een naaste. En ik zag het ook een beetje: haar lange rokken leken net ietsje korter. Verder is het iets tussen hen en hun God.

Stiekem knuffel ik ze net even harder als ik ze tegenkom. Ik weet zeker dat mocht er toch een God bestaan, dat deze liefdevolle ouders een ereplaatsje krijgen in de hemel. Omdat Hij Liefde is en zij dat hebben begrepen.

In het kookboek van Menno de Koning vond ik een recept voor regenboogkoekjes. Ik vind dit een mooie week om ze te bakken.

Recept

Nodig: 2 eieren, 150 g kristalsuiker, 2 tl citroenrasp, 295 g boter (kamertemperatuur), 1/2 tl zout, 1 tl vanille-extract, 400 g bloem, 1 losgeklopt eiwit, voedingskleurstof (pasta: paars, rood, blauw, groen, geel, roze), gekleurde sprinkels.

Kook de eieren hard, haal het eigeel eruit (het wit gebruik je niet). Doe dit in een mixkom met de boter, de suiker en het zout en klop romig. Voeg het vanille-extract toe en vervolgens de bloem en mix op de laagste stand tot een soepel deeg. Verdeel het deeg in zes gelijke delen en kleur ze met de kleurstof in zes kleuren. Rol van iedere kleur een plak van ongeveer 8x25 cm (1 cm dik), pak die in in plasticfolie en laat ze een uur opstijven in de koelkast. Verwarm de oven voor op 175 graden. Pak de plakken deeg uit en plak ze met het eiwit op elkaar. Duw de stapel deegplakken aan alle kanten in de sprinkels. Snijd het deeg in rechthoekjes van ongeveer een 1/2 cm dik. Leg ze op een met bakpapier beklede bakplaat en bak ze in 12/15 min. gaar. (Let op dat ze niet bruin worden). Laat afkoelen op een rooster.