Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

'Sympathiek als restaurants
kansarme jongeren werk geven'

journaliste

Marjolein Hurkmans

I

In het nieuwe restaurant La Lotteria in Amsterdam krijgen jongeren met een achterstand tot de arbeidsmarkt de kans ervaring op te doen. VROUW-collega Marjolein ging naar de opening en maakte nieuwe vrienden.

Hij staat trots te glunderen bij de ingang. Of-ie alvast een glaasje voor me zal inschenken. "Mooi is het geworden hè", verzucht hij. "En heb je de foto’s aan de muur al gezien? Dat zijn onze ambassadeurs. En ik hang er ook tussen."

Bingo

Amsterdam is een nieuw eetadresje rijker. Deze week werd La Lotteria geopend in de Beethovenstraat in Amsterdam. Het openingsetentje werd opgeleukt met een heuse bingo. Ik won niks - ik win nooit wat - maar ik ben gelukkig in de liefde en dat is ook wat waard. Het meisje naast me won de fles wijn, dus de sfeer was alsnog feestelijk.

Ik krijg wel vaker uitnodigingen voor restaurantopeningen. Over het algemeen bedank ik vriendelijk. Want hartstikke leuk en lief allemaal, maar als ik overal op inga, eet ik geen enkele avond meer thuis en kun je me binnen de kortste keren rondrollen.

Dessert

Want ik neem het me elke keer wel voor: geen brood, geen frietjes, geen dessert… Maar als dat geurende broodmandje eenmaal op tafel staat, lijd ik spontaan aan geheugenverlies. En als ze dan vragen: "Wilt u nog een dessert? We hebben huisgemaakte limoncellotaart", dan wil ik wel 'Nee, bedankt' zeggen. Maar het lukt me gewoon niet.

Afijn, naar La Lotteria ging ik dus wel. Want, zo las ik in de uitnodiging, het Italiaanse eethuisje is onderdeel van de restaurants die onder de hoede vallen van The Colour Kitchen, een instantie die mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan een baan helpt. En ik vind dat niet alleen sympathiek, ik vind dat ook leuk.

Ontroerd

In Haarlem zit ook zo’n restaurant dat met kansarme jongeren werkt: De Ripper. We aten daar een keer met de redactie en ik bestelde een glas wijn. "Wilt u droge of zoete?" vroeg het meisje van de bediening. "Droog", antwoordde ik.

En daarna kreeg ik dus de hele wijnkaart uitgelegd. Maakte niet uit dat ik tot drie keer zei: "Nou, doe die dan maar, hoor." Ze ging gewoon door met haar opsomming. Zo had ze het geleerd en zo kreeg ik het dus voor mijn kiezen. Ik raakte daar heel erg door ontroerd.

Buiten de boot

Niet alle kinderen komt het leven aanwaaien. Soms word je geboren met een handicap die je gewoon ernstig belemmert deel te nemen aan de maatschappij. In vroeger jaren was je dan veroordeeld tot een leven lang behang staren.

Een aan autisme verwante stoornis, een verstandelijke beperking, leermoeilijkheden, gedragsproblemen... Als je op wat voor manier dan ook een buitenbeentje was, viel je buiten de boot. Dan was er nergens plaats voor je.

Down

Maar tegenwoordig is er de horeca. Waarom kan daar wel wat er in een andere werkomgeving kennelijk niet kan? Ik draaide ooit mee bij Brownies & downieS. Een jongen met het down zette de koffie, een meisje met asperger bracht hem rond. Goed, het ging niet altijd allemaal even snel, maar wat maakt het uit? Als je haast had gehad, had je thuis wel even een boterham met kaas gegeten.

En in Haarlem heb ik heerlijk gegeten. Net als bij La Lotteria trouwens. Mijn ober was een beetje te enthousiast in het bijschenken van de wijn, maar ik hoefde toch niet te rijden. Daarbij... we waren inmiddels vrienden. Ik had immers zijn foto aan de wand bewonderd. Elke keer als hij langsliep, kreeg ik een brede grijns. Daar wordt een mens toch blij van?

Ik ga nog een keer terug naar La Lotteria. En naar de andere restaurants van The Colour Kitchen. En bij De Ripper ben ik zo ongeveer vaste gast aan het worden; ik ken alle wijnen uit mijn hoofd.

Tips?

PS: mocht u nou leuke tips hebben, voor bijvoorbeeld heel fijne restaurantjes waar ik echt een keer naar toe moet, maar ook voor werkomgevingen waarin mensen met een achterstand ook welkom zijn, bezoek dan even mijn Facebookpagina en laat een berichtje achter.